“SPRACHSCHWIERIGKEITEN”?….. IETS MET RARE KRONKEL IM KOPF!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Heel af en toe heb ik zo´n dag dat ik écht totaal niet  uit mijn woorden kom en dan maakt het niet uit of dat nou in het Nederlands of in het Duits is……

Afgelopen week had ik weer eens zo´n dag.

Ik moest werken en het een en ander doorspreken met mijn baas en daar begon het meteen ´smorgens al mee.

Ik moest hem het verloop van een schadegeval uitleggen en dan dus vooral beschrijven hoe het was gebeurt, maar op de een of andere manier kon ik niet de juiste woorden vinden om het hem goed uit te leggen…………… zo stom!!!!!
Hij snapte er deze keer écht hélemaal niks van en dát komt niet zo heel vaak voor (lees, nooit!!!) en heeft uiteindelijk zelf de klant maar gebeld voor uitleg….hoe pijnlijk is dat :-(
Verder leek het een doodgewone werkdag met de gebruikelijke telefoontjes en klanten die binnen kwamen wandelen, maar ook daar was ik tijdens de diverse gesprekken aan het hotteren en stotteren en tussendoor maar bedenken wat en hoe ik nou precies iets moest zeggen pffffffff, Ik zal maar zeggen dat het niet helemaal vlekkeloos verliep.
Een vermoeiende dag en aan het eind van de dag was ik ook bekaf.

Nu moet mijn baas vaak wel erg lachen als ik eens zo´n dag heb, want ik zeg het hem dan ook gewoon dat ik weer zo´n rare “taalkronkel in mijn hoofd heb” en hij snapt het dan ook wel (zegt ie) en zegt er dan altijd als troost nog bij dat mijn Duits dan nog altijd beter is dan zijn Nederlands!!!

´S-avonds kwam mijn vriendin nog bij mij op de koffie en ik was een heel verhaal aan het vertellen en ineens kom ik niet meer op bepaalde woorden in het Nederlands……écht heel idioot en zeer irritant, maar aan de andere kant ook wel iets om vreselijk om te lachen.

Misschien komt het op diegene die tegenover me zit lang niet zo vreselijk over als hoe ik het zelf ervaar hoor, dat weet ik natuurlijk niet, maar ik wordt er gewoon enorm gefrustreerd en vooral ook erg onzeker van.

Ik heb in mijn vorige blogjes wel al vaker geschreven over mijn “haat/liefde verhouding” met de Duitse taal, wat trouwens toch wel écht een prachtige taal is, en alhoewel ik me toch écht zeer goed red in het Duits, blijf ik momenteel wat steken als het gaat om de gramatica en het leren van nieuwe woorden.
Je weet wel, van die woorden die wij er in het Nederlands zo even tussendoor smijten in een zin en de Duitsers hebben natuurlijk óók van die woorden en die wil ik ook leren gebruiken!!!!

Iets met perfectionisme ofzo ?! ;-)

Vooral Duitsers vragen me vaak of ik nou in het Duits of Nederlands denk, maar ik denk dus gewoon áltijd in het Nederlands en in een fractie van een seconde moet je dus het Nederlands omzetten in het Duits.
Natuurlijk wordt dat op een gegeven moment een soort van automatisme en denk je er minder bij na, maar toch is het soms best vermoeiend, de hele dag een andere taal spreken.

De mensen die mij redelijk kennen, weten wel dat ik af en toe wat lang van stof kan zijn en dat ik een zin vaak twee keer zo lang maak als ie in principe zou kúnnen zijn, of daarnaast nog een bijzin er tussendoor gooi, zoals nu hahahaha,  en dit zou ik graag in het Duits ook kunnen.
O,O,O, ik hoor jullie gewoon denken………… muts!!!!!

Er is ook best wel een een hele goede verklaring voor dat ik dit doe hoor………..Joh, ik doe niet zómaar wat!!!!
Soms heb ik het idee dat mensen niet meteen begrijpen wat ik bedoel en dan kan ik het door het gebruik van bepaalde woorden of bijzinnen nog nét wat beter verklaren. ;-)

hahahaha, zijn jullie er allemaal nog??????

Kijk, het verstaan en vooral begrijpen van het Duits is écht absoluut geen probleem meer, alhoewel iemand dan niet met een giga-accent of binnensmonds, waar vooral sommige mannen een handje van hebben, moet gaan spreken, want dan wordt het allemaal ook wat lastig.
Maar dat ligt dan niet aan mij hahaha.

Ik woon nu bijna 10 jaar in Duitsland en ik ben benieuwd of er in de toekomst een moment komt, dat ik niet meer dit soort kronkels heb.
Ik heb mijn kids al voorgesteld om thuis ook maar duits te gaan praten, maar die vonden het niet zo´n goed idee en eerlijk gezegd wil ik dit ook helemaal niet……….joh, het zal toch gebeuren dat ik over een paar jaar helemaal geen Nederlands meer kant/kent/kunt!!!!!!!!!!!!

Tschüß!!!!!

 

bahnhof

IK HEB HET, IK HEB HET, IK HEB HET……….. ZOOOOOO BLIJ!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Op het moment dat ik dit schrijf ben ik weer redelijk op aarde teruggekeerd, want wat heb ik een belachlijk drukke en vooral rare tijd achter de rug.

Zoals een aantal van jullie wel weten werk ik bijna 4 jaar op een (Duits) verzekeringskantoor van de LVM.
De eerste 2 jaar was dit maar voor een uurtje of 12 per week, een beetje administratief werk doen, telefoon aannemen en schades afwerken en heel langzaam werd ik een beetje ingewerkt in het begrip “autoverzekering”, maar verder had ik met de verzekeringen zelf niet zoveel te maken, dat deden mijn baas en onze “stagair”, lekker rustig hoor en dat beviel ook erg goed.

Tot vorig jaar zomer mijn baas me ineens vroeg of ik ook zin had om “de” opleiding te gaan doen tot Versicherungsfachfrau, want ik had ooit in het begin aangegeven dat ik graag bij zou willen leren…………. slik, ja dat was waar.
Onze leerling zou niet blijven en dan zouden we vanaf deze zomer met zijn tweetjes blijven en tja, dan zou het wel fijn zijn als ik hem ook wat werk uit handen kon gaan nemen.
Eh, tja, geen idee, maar ik wist wel meteen dat dit een kans was die ik met beide handen aan moest gaan grijpen.
Een volwaardige en vooral erkende opleiding aangeboden krijgen is natuurlijk niet iets waar je zomaar nee tegen zegt.

Nu heb ik vroeger niet echt de ambitie gehad om “iets in verzekeringen” te gaan doen en ik weet dat het, in ieder geval hier in Duitsland en dat zal in Nederland wel niet anders zijn, een van de minst geliefde beroepen zijn, maar ja, mensen hebben toch verzekeringen nodig én als ik er mijn eigen draai en charme aan kan geven, dan moet dat toch gaan lukken.
Ik heb meteen gezegd dat ik absoluut niet zo´n gladde verkoopster in mantelpakje (zie je het voor je!!!) ga worden en daar was mijn baas het helemaal mee eens hahahahaha
Hij is ook absoluut niet zo`n type dus dat gaat vast helemaal goedkomen ;-) .
Wij hebben bijvoorbeeld ook behoorlijk veel boeren als klant en die komen gewoon met hun trekkers en aanhangers voorgereden en denderen dan op hun kaplaarzen naar binnen, dus tis veel “ouwejongenskrentenbrood” bij ons.

Kortom, vanaf afgelopen 1 maart kon ik met de opleiding beginnen, maar ik moest dan wel 35 uur gaan werken…………. nogmaals slik!!!!
Dus, dat thuis maar eens in de groep gegooid, want tja, dat zou betekenen dat niet alleen mijn man de hele week van huis is, maar ik dus ook iedere dag pas om half 6 thuis ben.
De kids zeiden meteen dat ik deze kans moest aangrijpen en dat het “maar” voor 9 maanden zou zijn en dat we daarna wel weer zouden zien, dusssssss we gingen ervoor!!!!

Hoe ging het er dan uitzien?
Iedere 3 weken moest ik voor 3 dagen naar Bad Iburg in een prachtig hotel middenin het Teutobürger Wald (aanrader voor de vakantiegangers!!!!) met heerlijk eten en modern ingerichte kamers, dus pure luxe, dat dan wel weer.
We hadden een groep van 14 man die uit alle hoeken van Duitsland kwamen en waarvan de jongste 23 en de oudste 56 was.
Stuk voor stuk ontzettend leuke en lieve mensen en de groep is echt ontzettend hecht geworden in de afgelopen 9 maanden, heel bijzonder.
3 dagen lang werden we volgestouwd met iedere keer een nieuw thema (inboedel, woningverzekering, levensverzekering, ziektekosten blablabla etc.etc.), alles wat je als basis van het complete verzekeringswezen moet weten en werd er druk geoefend op het mondeling examen.
Je moest leren om een “Beratungsgespräch” te voeren met een klant en de eerste keren was ik zo ongelooflijk zenuwachtig dat ik me niet kon voorstellen dat me dát ooit ging lukken.
Altijd voor een groep van minstens 7 man spreken, wat een verschrikking!!!!
Maar goed, die oefeningen hebben super goed geholpen en iedere keer ging het beter en beter en mijn grote voordeel, waar ik volgens mijn collega´s ook écht gebruik van moet gaan maken…………………. mijn niedliche nederlandse accent hahahahaa.
Nu héb ik dat accent gewoon en daar kom ik ook niet meer vanaf, dus ik zie dat maar als een voordeeltje ;-) .
Dan naar huis en 3 weken werken en leren en de ochtend voordat we wéér naar Bad Iburg gingen moest je thuis online een examen doen die je moest halen, anders was het einde verhaal en lag je eruit.
Alleen al die spanning en stress die je hebt om deze test te halen is verschrikkelijk en deze cyclus ging dus door tot oktober.
2x kregen we ook nog tussendoor een modulexamen, dat ging dan over 5 thema´s en ook die MOEST je gewoon halen.

Je snapt misschien wel dat de druk behoorlijk groot was en als je dan verder niks te doen hebt gaat dat allemaal misschien nog wel, maar je hebt ook nog je “normale” dagelijkse dingen he, die gewoon doorgaan.
Op een gegeven moment gingen de kids ook wel wat klagen en ging ik het contact met mijn vriendinnen missen, want álles stond op een laag pitje.

Ach….. zonder al teveel te klagen zal ik maar gewoon zeggen dat het best wel veel was.

Nu kan ik wel van mezelf zeggen dat ik wel redelijk stressbestendig ben, maar dat werd behoorlijk op de proef gesteld.
Ik heb vooral de laatste 4 weken voor mijn examen toch wel momenten gehad dat ik serieus gedacht heb dat ik “het niet zo lang meer vol ging houden”, maar ja, wat mot je, je gáát gewoon door, want dat MOET gewoon…..je bent al zo ver gekomen, dan kún je gewoon niet meer opgeven.

En toen had ik de 12e schriftelijk en (vrijdag de) 13e november mondeling examen.
Ik geloof niet dat ik ooit zó ongelooflijk zenuwachtig ben geweest, wat een horror.
Ik heb 3 nachten bijna niet geslapen en ben 2,5 kilo afgevallen, wat dan wel weer een heel positief puntje was.
Maar………………. IK HEB HET GEHAALD!!!

Nu loop ik niet zo snel (lees: nooit!!!) naast mijn schoenen en vind ik mezelf alles, behalve geweldig, maar dit vind ik toch wel een prestatie, waar ik toch wel vreselijk trots op mag zijn dat ik dat gered heb.
Een onvoorstelbaar gevoel was dat toen ik te horen kreeg dat ik gewoon geslaagd was, dat ga ik niet zo snel meer vergeten.

Naast het feit dat ik nu Versicherungskauffrau ben heb ik nóg een voordeel………………..mijn Duits is de afgelopen 9 maanden ook alleen maar meer verbeterd, dus ik heb dubbel profijt gehad van deze toch wel bijzondere tijd.

Als dat geen integreren heet!!!!!!

Liebe Grüße…..

“Er ist wieder da………………. Der schwarze Mann!!!!”

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Ècht iedere keer als ie bij ons aan de deur staat dan zegt ie weer hetzelfde riedeltje…………. “der schwarze Mann ist wieder da”…………. en zo ook weer de afgelopen week.

De herfst is in volle gang en het koude weer komt er weer aan (ik hoop ieder jaar weer op een zeer strenge winter met veel vorst ;-) ) en de tijd dat de Kaminofen, oftewel, de houtkachel weer gaat branden is weer aangebroken, heeeeeeerlijk vind ik dat.
Die relaxte sfeer van een knapperend haardvuur en die heerlijke warmte en geur die er vanaf komt als je het vuurtje lekker brandt.
Lekker in mijn grote luie stoel met een flutromannetje of tijdschrift en een grote mok koffie voor de kachel, het liefste nog met een luie kater op de rugleuning of op schoot (of in ons geval beide) …………. zie je het voor je?

En om die houtkachel te “mogen” opstoken is het hier in Duitsland verplicht om 2x per jaar de schoorsteenveger te laten komen en daar heb je niks over te zeggen, hij komt gewoon langs!!
Iedere schoorsteenveger heeft hier zijn eigen district en zo komt bij ons al 9 jaar lang in het voorjaar én in het najaar dezelfde schoorsteenveger langs of hoe hij zichzelf dus aankondigt “der schwarze Mann”.
Waarom?, omdat onze schoorsteenveger in “ouderwets” kostuum, dus kompleet in het zwart, mét hoge hoed, zwarte leren handschoenen en kogelveer, of hoe dat ding ook mag heten dat ze door de schoorsteen heen smijten werkt en iedere keer moet ik eigenlijk heel hard lachen, want het ziet er best komisch uit………… zo´n ouderwets beeld in deze moderne tijd.

Je zou dan misschien denken dat het een of andere ouwe kerel is die dan bij je aan de deur komt in zijn ouderwetse kloffie, maar niks is minder waar………………. tis een jonge vent van, ik schat zo, half 30 en ook nog eens bijna 2 meter lang dus een vrij imposante verschijning en wat er dan nog als extraatje bijkomt, tis nog een lekker ding om te zien ook nog ……….. tja het oog wil ook wel eens wat he.

schornsteinfeger

Even voor de duidelijkheid ;-) op deze foto staat niet “onze” schoorsteenveger, maar hij draagt wel hetzelfde pak………..

Waar we dan ieder jaar wel weer gigantisch aan moeten wennen als we de kachel voor het eerst aansteken is dat we geen spullen op de kachel laten liggen.
De kachel staat bij ons middenin de kamer en is een soort van “opbergplek” voor bijvoorbeeld de afstandbediening of de telefoon en het is ons dus helaas al eens gebeurt dat onze afstandsbediening gesmolten is doordat we even vergeten waren dat de kachel aan was en dat was niet handig want bedien de t.v. maar eens zonder afstandsbediening.
Kan iedereen gebeuren…………. toch!!!!

Ik ben er pas geleden trouwens nog achter gekomen dat het geluk brengt als je een schoorsteenveger aanraakt, dusssssss dan weet ik wat me te doen staat als ie de volgende keer weer langskomt, want een beetje geluk zo af en toe kan iedereen wel gebruiken toch  ………….. wat een straf hahahaha

Liebe Grüße ………….. ;-)

Op verzoek van mijn inmiddels puberende dochter…………

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Gister heb ik op facebook de blog geplaatst van 7 jaar geleden, toen mijn lieve dochter nog maar net 6 jaar oud was en ik kreeg me vanmorgen toch een potje de wind van voren………….

Het kwam over alsof ze als peuter alleen maar vervelend en lastig was en ik moest maar eens een zéér postitief verhaal schrijven over mijn lieve puberdochter en wat zij zoal meemaakt……..
Tja, wat doe je dan…………………. natúúrlijk schrijf je dan metéén zo´n stukje voor je schatje ;-) .

Nina, inmiddels dus 13,5 jaar oud, is van een “zeurende, aan mama hangende peuter” uitgegroeid tot een vlotte, leuke en vooral zeer sociale tiener die het onvoorstelbaar naar haar zin heeft op school, waar ze in tegenstelling tot haar moeder vroeger, wél met heel veel plezier heengaat en met haar vriendenclub waar ze heel veel leuke dingen mee doet, zoals shoppen in “de mep” en naar de Kino.

Ze zit in de 8e klas van de Oberschule, waar ze Realschule-niveau (Havo) doet en net voor de zomervakantie van vorig jaar kregen we ineens te horen, dat Nina naar het Gymnasium mocht.
Met Arjen hebben we een paar jaar geleden hetzelfde meegemaakt en toen schreef ik ook al, dat je dat op de dag hoort dat ze de rapporten en vakantie krijgen, zodat je “fijn de tijd krijgt om alles nog rustig te regelen”…………….. niet dus!!!!
Deze keer kregen we het toch een paar dagen van tevoren te horen en tja, wat ga je dan doen?
Nina had samen met haar beste vriendin Dana en nog 5 (!!!) andere kids uit haar klas een empfehlung, maar Nina had meteen zoiets van “ik wil helemaal niet naar het gymnasium, want ik wil in mijn klas, bij mijn vrienden blijven”.
Omdat ze inmiddels heel goed weet wat ze wel of niet wil en ze na de 10e klas altijd nog naar het gymnasium kan, hebben we besloten dat ze lekker blijft waar ze zit en met die beslissing is ze heel gelukkig.

Nu is het nieuwe schooljaar begonnen en ineens is er van alles aan het schoolsysteem verandert.
Het doet me een beetje denken aan de veranderingen die een aantal jaar geleden in Nederland waren toen de Mavo en de Havo afgeschaft werden.

De Oberschule bestaat ook nog niet zo heel lang en het blijkt dat iedere Oberschule in Emsland zijn eigen “onderwijssysteem” moet ontwikkelen, beetje vaag en ik vrees ook dat zoiets totaal niet gaat werken, maar omdat je geen keus hebt naar welke school je kids gaat (ivm vervoer!!!) heb je het maar te pikken he………………………. misschien was de wissel naar het gymnasium toch niet zo´n slecht idee geweest.
Nina kreeg tot vorig jaar nog extra (Forder) les in E-Kurse, dit was om de kids die wat beter in bepaalde vakken zijn wat extra stof te geven en zij zat inmiddels in 4 van deze E-Kurse, maar dat hebben ze voor het gemak maar geschrapt en krijgen nu de kids die iets minder goed mee kunnen komen de extra (bij-)lessen.
Talen liggen Nina ook heel goed en ze heeft, naast natuurlijk Duits ook Frans en Engels.
Engels kreeg ze tot vorig jaar van een top-lerares die in de les ook alleen maar Engels met de kids sprak.
Omdat de Duitsers over het algemeen slecht Engels kunnen/kennen/leren, is dit natuurlijk een supergoeie manier om de taal goed te leren.
Maar……………. helaas helaas, sinds dit jaar hebben ze ineens les van Herr J. die kort voor zijn pensioen staat en (naar blijkt, al 30 jaar) niet zoveel zin heeft om les te geven en zijn tijd gewoon uitzit en totaal geen moeite doet om de kids het Engels bij te brengen.
Je merkt ook al, dat Nina hier helemaal niet blij mee is en ineens niet zoveel zin heeft in de Engelse lessen……………. zó jammer.

Naast Nina zit er nog een Nederlandse jongen bij haar in de klas en laatst kwam ze nogal verontwaardigd thuis met het verhaal dat ze in de klas altijd rekening houden met die ene Nederlandse jongen, maar altijd vergeten dat zij ook Nederlandse is.
Dát noem ik nog eens inburgeren, dat ze niet aan je kunnen horen dat je niet uit Duitsland komt, gewéldig vind ik dat!!

En waar mijn puberdochter nog meer mee bezig is?
Ze rijdt sinds haar 8e jaar 1x per week paard op de manege in Ter Apel, maar helaas is ze een jaar geleden nogal hard van een paard gevallen, waarbij ze haar pols gebroken heeft en omdat ze al niet zo´n grote held is op het paard, kon ze toen bijna weer van voor af aan beginnen met rijden en durft ze bijvoorbeeld nog altijd niet in galop, heel jammer.
2 van haar vriendinnen hebben zelf paarden en daar gaat ze geregeld helpen en meerijden als ze de kans en de tijd heeft.
Natuurlijk is haar grote wens om zelf ook een paard te hebben…………….. wie weet ooit als ze groot is hahahahaha

Ook speelt ze vol passie gitaar, inmiddels al een jaar of 6.
Helaas is er sinds vorig jaar een groep jongere kinderen bij haar in de groep gekomen, die nog niet zo ver zijn als haar en dus staat ze nu al een poosje stil……………..daar baalt ze giga van, want ze wil zo graag verder leren en misschien ook wel richting electrische gitaar.
Wat zo jammer is, is dat er hier in de buurt geen muziekschool meer is en er dus geen verdere mogelijkheid is om ergens anders gitaarles te krijgen.
Dus oefent ze heel veel zelf en ik hoop dat ze bijvoorbeeld via school eens de kans krijgt om verder te komen.
Ook leest ze veel en  is ze begonnen met Fanfictions te schrijven, dat zijn verhalen die gaan over een band waar je Fan van bent.

Omdat ik nu fulltime werk, moet ze ook een aantal taken in het huishouden doen en in tegenstelling tot haar broer, doet zij zelfs af en toe (natuurlijk niet zo heel vaak, want tja, het is en blijft wel een puber!!!!) zelfs spontaan uit zichzelf iets in het huishouden, waar ik dan weer helemaal blij van wordt.
Zélfs haar kamer, waar het meestal een zwijnenstal is, is de laatste tijd meestal “begaanbaar”.
Top vind ik dat!!!!!!

Nina gaat gelukkig heel graag naar onze familie in Beilen, want familie vind ze heel belangrijk en vooral het samenzijn vind ze ongelooflijk gezellig.
Ze heeft ook altijd heel veel lol met haar nicht die een half jaar jonger is en als die twee samen zijn is het lachen, gieren, brullen…………. ze gaan later ook samen in Londen wonen als ze groot zijn, ben benieuwd hihihi.
Nina is echt een ongelooflijk gezelligheidsdier en heel erg sociaal en ookal kan ik haar nog steeds wel af en toe achter het behang plakken………… ze is nog steeds die dikke scheet waar ik in mijn eerste blog al over schreef………………….

Als we haar pubertijd zo op deze voet een beetje doorkomen, dan hoor je mij niet klagen.

Ganz liebe Grüße!!!

 

 

GEEN 18 GEEN BIER???……. NOU, NIET HIER!!!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Gisteren heb ik weer 1 ding over mezelf ontdekt en daar ben ik héél erg blij om…………….. ik ben géén ontaarde moeder!!!!!

Arjen is in januari 15 geworden en sindsdien geht es hier Los!!!!! …….en dan met de nodige feestjes en helaas ook het “daarbij horende” alcoholgebruik, want als ze hier in het Emsland iets vernünftig lernen, dan is het wel drinken en of ik daar nou zo blij mee ben……..
Ik ben altijd nogal uitgesproken geweest over het gebruik (misbruik) van alcohol en vooral op jonge leeftijd en geloof me, daar heb ik ook een duidelijke en hele goede reden voor, maar ik moet nu toch toegeven dat mijn standvastigheid toch wel wankelt.

Nu Arjen 15 geworden is, komt ineens, als donderslag bij heldere hemel, het thema alcohol om de hoek kijken.
Twee weken voor zijn 15e verjaardag, met oud en nieuw had ie voor het eerst bij zijn beste vriend een “Alster” gedronken, dat is net zoiets als Radler.
Op zich ook niet écht een probleem hoor, maar toen ik hem de dag erop op kwam halen kreeg ik van de moeder van zijn vriend te horen dat dit nog maar “het begin van een zeer bewogen jaar” gaat worden……………………. hoezo?????

“Onze” jongens zijn in januari beide 15 jaar geworden, maar hun “klicke” (vriendengroep) bestaat uit een groot aantal heren die dit jaar 16 (of zelfs ouder) worden en 16 is een heel bijzondere leeftijd, die groots gevierd wordt.
Daar komt nog bij, dat onze zoon sinds februari bij de “Landjugend” is en daarbij ook officieel ingewijd is met de nodige schnapps en biertjes. (Hij was daarna ook wel een beetje ziek geweest……………… gelukkig!!!!)
De “Landjugend” is de plattelandsvereniging voor jongeren uit het dorp van 15 tot en met 25 jaar en die organiseren zo door het hele jaar allemaal feestjes en evenementen en ze hebben ook een eigen “jeugdhonk”, harstikke leuk allemaal.

Natúúrlijk heb ik wel “een goed gesprek” met mijn zoon gehad en hebben we de nodige afspraken gemaakt.
Het gaat gewoon over vertrouwen en ook wel een beetje over “loslaten” en ik moet je eerlijk zeggen dat me dat best zwaar valt………… maar dat is toch ook niet zo vreemd, toch!!!!!

Hier in Duitsland vieren ze bijna álles maar bij de verjaardagen begint het als je 16 wordt en dan komt 18, 20, 25, 30 en dan iedere 10 jaar, dus je snapt het wel, dát is al genoeg reden tot feestvieren!!!!

Hoe ziet zo´n 16-party er dan uit?
Ik moest het Arjen navragen hoor, want ik wist tot voor kort natuurlijk ook niet hoe dat allemaal ging.
Ook handig voor als hij 16 wordt he, dan weet ik wat ons te wachten staat.

Je wordt door de jarige uitgenodigd op de avond voordat diegene 16 wordt, dat kan dus ook op een normale doordeweekse avond zijn.
Je snapt waarschijnlijk wel dat ik daar, op zijn zachtst gezegd, ook al helemaal niet blij mee ben, aangezien wij iedere dag om 6.15 op moeten en ik dan meestal zo rond half 11 echt op bed moet liggen………………. als ik hem dan op moet halen, is het niet eerder dan een uur of 1 dat je erin ligt.
Er is genoeg te eten en vooral ook te drinken en daarbij horen niet alleen Alster en Bier, maar ook de nodige sterke drank (hellup!!!!).
De “klicke” van diegene maakt een Schild met “16″ en die komt in de voortuin te staan.
Soms staan er wel 2 of 3 borden in de tuin, ieder van een andere vriendengroep.
Mijn zoon heeft bijvoorbeeld een vriendengroep van zijn oude lagere school, maar ook van de voetbal én dan ook nog zó een bijeengeraapt clubje vrienden.
Om een uur of half 9 begint het feestje en als het dan 12 uur is, krijgt de jarige een bierdouche en wordt er natuurlijk nog een laatste borrel (of 2) op gedronken.
Daarna is het Schluß en gaat iedereen naar huis.

We hebben nu een aantal van deze feestjes meegemaakt en ik moet toegeven dat onze zoon zich tot nu toe goed gedragen heeft.
Hij verteld me bijvoorbeeld wel dat er toch wel (oudere, 16 / 17) zijn die écht dronken zijn en zegt er dan tegelijkertijd bij dat hij dat écht niet gaat doen!!!!!
tja………………. buikpijn krijg ik ervan……………….. maar voorlopig maar het voordeel van de twijfel he ;-)

Gisteravond (zondagavond) had Arjen wéér zo´n feestje en deze keer hoefde ik gelukkig niet te rijden.
Hij zou om 1 uur thuisgebracht worden, maar omdat wij er al om 6 uur uit moesten hebben we voor het eerst gezegd, dat wij dus alvast naar bed gingen.
Ik ben zo´n type die, als ze het kussen aanraakt, meteen slaapt en ik voelde me eerlijk gezegd niet helemaal lekker bij het idee dat ik hem misschien wel helemaal niet zou horen als hij thuiskwam.
Kén je dat, van vroeger, als je dan op stap was geweest dat je altijd even bij je moeder “aanging” om te zeggen dat je er weer was?
Nou……… dat gevoel had ik, dat ik een ontaarde moeder zou zijn, als ik niet eens zou merken of ie wel of niet thuiskomt en ik vond dat we dat eigenlijk even af hadden moeten spreken.
Mijn man moest daar vreselijk om lachen en vond dat ik maar gewoon rustig moest gaan slapen en me niet zo druk moest maken.

Om 11 uur lagen we op bed en wat denk je…………….. ik heb werkelijk geen oog dichtgedaan.
Eindelijk, om 1 uur kwam er een auto de dam oprijden en onze zoon hoorde ik daarna de trap oplopen en naar zijn kamer gaan.

En ik…………………. ik ben daarna als een blok in slaap gevallen.

Vanmorgen heb ik wel even met beide kids besproken dat, als ze “later” op stap gaan en zoals Arjen gisteravond laat thuiskomen en wij al slapen…………. dat ze dan even bij mij komen zeggen dat ze er wéér zijn.
Ik kon aan hun ogen zien wat ze dachten…………..maar ze zeiden allebei in koor:

“Is goed hoor mam!!!”.

 

16

CHAUFFEURSVROUW ZIJN……….. ÉCHT NIET ERG HOOR!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Na zo`n titel zou je misschien een klagerig en negatief stukje verwachten van een depresieve, negatieve vrouw, maar juist het tegendeel is waar, tenminste ………..ik vind mezelf eigenlijk een zeer postief ingestelde en (meestal ;-) ) zéér energieke jonge vrouw.

Waarom dan zo´n titel?….. Omdat ik vorige week weer eens in “zo`n gesprek” met iemand terecht kwam, waarbij ik mezelf onze “leefsituatie” weer hoorde uitleggen en dan hoor je jezelf wéér eens zeggen dat “het helemáál niet zo erg is om chauffeursvrouw te zijn hoor.”

“Hoezo, wéér eens“, en “Hoezo MOETEN“, hoor ik je nu denken………..
Nee, dat MOET natuurlijk ook niet, maar ik maak toch echt wel regelmatig mee dat mensen aan mij vragen hoe ik dat toch allemaal doe, hier zo helemaal alleen in dat Duitsland met onze beide kids etc.etc.
Tja en dan voel ik mij toch wel enigszins verplicht om daar toch een enigszins normaal antwoord op te geven hihihihi.

Ik snap die vraag ook wel hoor en vaak zijn de mensen die dat vragen ook wel oprecht geinteresseerd (niet altijd, maar dat merk je gauw genoeg) en dan wil ik daar ook heus wel op ingaan.

Zolang mijn man en ik bij elkaar zijn, dik 24 jaar, is hij internationaal chauffeur en is altijd doordeweeks en met enige regelmaat ook in de weekenden weg.
Ik ben dus al vanaf het begin van onze relatie voor een heel groot deel op mezelf aangewezen en niet anders gewend.
Dat heeft in de ogen van heel veel mensen veel nadelen, maar geloof me, het heeft ook écht wel een aantal héle gróte voordelen.
Het is natuurlijk zo, dat je heel veel alleen bent en er ook vaak alleen voorstaat als er iets bijzonders is.
En dan bedoel ik niet alleen de leuke dingen, maar ook als er bijvoorbeeld ziekte of andere vervelende dingen aan de hand zijn en dát is natuurlijk nooit leuk en dan baal ook ik (en mijn man natuurlijk nóg veel meer!!) enorm van de situatie.
Helaas hebben we dit ook al een aantal keren meegemaakt en reken maar dat je dan vreselijk baalt.
Maar ja, het is een keuze die je maakt en als zich dan eens een situatie voordoet dat het niet zo handig is, dat je er wéér eens alleen voorstaat dan moet je daar een oplossing voor zoeken en ga je gewoon doorrrrrrrrr ….. klinkt misschien heel nuchter en simpel maar zo gaat dat!!!!

Meestal moet je alleen naar feestjes, partijen, uitjes, schoolbijeenkomsten, wedstrijden van de kids, of andere bijzondere gelegenheden, zoals zelfs crematies.
Afspreken met vrienden is ook vaak een ding wat op een laag pitje staat, omdat je nooit iets definitief af kunt spreken en natuurlijk is dat niet altijd even leuk.
Tja, je bent héél veel alleen thuis en staat dus ook overal alleen voor wat betreft de dagelijkse zorg en aandacht voor de kids en de beestenboel, alles wat in en om het huis te doen is, boodschappen doen, afspraken met instaties, artsen, orthodontist, voetbalwedstrijden, training 2x per week, paardrijden, taxi rijden naar vrienden en vriendinnen, want iedereen woont ver weg, feestjes en shopafspraken en werk van de kids en dan nog alle onvoorziene zaken die er zo nog eventjes tussendoor komen………….. oja en dan werk ik tegenwoordig ook nog 35 uur per week én doe er, tot eind november, nog een studie bij die best pittig is.

Hmmmm, ok ik moet het toegeven………. het klinkt als je het zo terugleest, toch wel vrij klagerig en negatief en toch ….. als je mij de keuze zou geven, zou ik niet anders willen. (alhoewel een paar extra uurtjes in de dag niet verkeerd zou zijn en ik ook blij ben als ik in november mijn examen achter de rug heb ;-) )

Weet je, een échte chauffeur moet je niet thuis willen houden en een rondje om de kerk laten rijden, want dan wordt ie depressief en héél chagerijnig en dát wil ik absoluut vermijden. (Ik weet ook hoe dát is en geloof me…………… dat is niet erg grappig)
Chauffeurs zijn een bepaald slag volk en ik ben toevallig met een van hen getrouwd en weet gelukkig inmiddels hoe je ermee om moet gaan hahahaha.

Het hele grote voordeel voor mij persoonlijk is dat ik er toevallig héél erg goed tegen kan om veel alleen te zijn en ik kan daar vaak ook echt van genieten.
En dat is wat ik dus heel vaak hoor, dat anderen er niet aan moeten denken om zoveel alleen te zijn en vooral om alleen te moeten slapen…………….. is toch héérlijk om het hele bed voor jezelf te hebben hahahahaha.

Toen wij hier in Duitsland gingen wonen, zou het werk van mijn man eigenlijk veranderen en hadden we besproken dat mijn man dan meer thuis zou zijn.
Helaas liep dat toch anders dan gepland en dus bleef de situatie zoals ie was.
In het begin vond ik dat natuurlijk toch niet erg grappig, vooral omdat ik toen ineens extra op mezelf aangewezen was met 2 kleine kinderen van 4 en 6 in een vreemd dorp, met een vreemde taal en waar je hélemaal niemand kent.
Inmiddels zijn we bijna 9 jaar verder en is mijn man nu als zelfstandig transportondernemer onderweg, waardoor hij eigenlijk nog veel méér weg is. (en ik er óók nog de complete administratie bij heb gekregen).
En ik?…………… Ik ben vrij flexibel en kan me gelukkig altijd zeer snel aan bepaalde situaties aanpassen plus het feit dat ik makkelijk contact maak met andere mensen.
Ik heb gezorgd dat ik heel snel de taal leerde (HEEL BELANGRIJK!!!!) en natuurlijk scheelde het dat de kinderen hier naar school en sport gaan, zodat de contacten eigenlijk wel vanzelf gingen.

Wat zijn de grootste pluspunten ???…….. volgens mij dan hè:

- Heel veel (dagelijkse) beslissingen moet je zelf maken en problemen ook zelf oplossen, alhoewel je tegenwoordig natuurlijk ook heel veel samen kunt bespreken. (Lang leve de mobiele telefoon en Facetime).
- Je bent heel zelfstandig (moet wel!!!) en dat geeft weer enorm veel zelfvertrouwen.
- Je kunt tegen een stootje en bent zéér flexibel, want dat moet je gewoon zijn als chauffeursvrouw …………. iets van tevoren plannen is er absoluut niet bij, want dat loopt toch áltijd anders dan je van tevoren bedacht had.
- Ik vind het heerlijk om alleen te zijn en mijn eigen ding te kunnen doen………… maar als ie dan weer thuis is, is dat ook héél erg fijn!!!!! (Ik slaap stiekem natuurlijk ook het liefst samen).
- Heel veel aangewezen zijn op jezelf, waardoor je jezelf erg goed leert kennen.
- Doordeweeks alle tijd voor je vriendinnen en dan ook geen man die in de weg zit of stiekem  mee zit te luisteren, dus je kunt in alle rust alles bespreken wat je wilt.

Wat trouwens wel apart is, is dat mijn man het er vaak moeilijker mee heeft om zoveel weg te zijn dan ik, vooral als er wat bijzonders aan de hand is.
Als het allemaal maar loopt thuis, dan is hij ook rustig en ontspannen en tja….. dat is toch wel logisch.

Wij, chauffeursvrouwen, zullen ook wel een apart slag vrouw zijn, …….. maar ik voel me er prima bij en red me wel hoor!!!

En wie weet dat ik zelf ooit nog wel mijn rijbewijs ga halen, want dat lijkt me ook nog wel wat ;-)

truckerswife

 

 

WOLVEN ZIJN ZELDZAAM………. MAAR IK HEB ER TOCH ÉCHT EEN GEZIEN!!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Dit stond gister in de krant:

“Schon wieder ist ein Wolf aufgetaucht – und diesmal mitten in einem beschaulichen Wohngebiet!

Sonntagnachmittag, es ist genau 17.32 Uhr, als der Kripobeamte Reinhold Abeln (61) am östlichen Stadtrand von Wildeshausen mit dem Auto von der Harpstedter in die Kettelerstraße einbiegt: „Ich weiß das so genau, weil ich gerade nach Hause fuhr, um das Spiel Werder gegen Wolfsburg im Fernsehen zu gucken.“ Doch statt der Fußball-“Wölfe“ sah er ein echtes Tier: „Ein Schatten huschte über die Hauptstraße, und als ich abbog, sah ich plötzlich dieses Tier vor mir. Es wirkte aufgeregt, sah sich dauernd um. Mir ist sein buschiger Schwanz aufgefallen.“ “

Er is weer een wolf gezien en deze keer in een woonwijk en het afgelopen jaar is het nu al een paar keer eerder voorgekomen dat in “onze” omgeving (Emsland) een wolf gesignaleerd is, zelfs hier dichtbij in Haren en de omgeving van Meppen en Nordhorn.
Hierdoor krijg ik steeds meer de bevestiging dat ik een jaar geleden toch óók écht een wolf gezien heb.

Vorig jaar juli, op een doodgewone doordeweekse woensdagmiddag, reed ik vanaf het werk naar huis.
Heel plotseling zag ik aan de rechterkant, in de berm, een héle grote hond staan, dus ik nam meteen gas terug en daarna stopte ik om het beest eens goed te bekijken.
Eigenlijk had ik metéén het gevoel dat het geen gewone hond was, maar dat het wel eens een wolf kon zijn.
Eerst stopte ik vóór hem en het viel me meteen op dat het dier zo vreselijk mager was en ik nu heb ik niet zo heel veel verstand van wolven, maar ik had het gevoel dat het dier ziek was.
Wat me  meteen opviel was die mooie borstelige staart, zoals de man in het krantenbericht hierboven ook beschreef.
Ik besloot tóch langzaam door te rijden en dacht dat het beest er dan wel vandoor zou gaan, maar toen ik aan hem voorbij reed bleef hij gewoon dom staan en ook bleef mij maar aanstaren …………………. ik ben toen weer gestopt, want ik MOEST natuurlijk dan foto´s maken.

 

IMG_0566

IMG_0565

 

Eerst wilde ik nog uitstappen, maar ik durfde dat niet zo goed en ik dénk dat dat ook niet zo heel verstandig zou zijn geweest.
Ik heb toen nog een hele poos naar dat prachtige, maar ó zo magere beest staan kijken en toen ben ik naar huis gereden…………….

Thuis aangekomen ben ik op internet meteen op zoek gegaan naar foto´s van wolven en ik heb een wolfexpert in Berlijn een email geschreven en beschreven wat ik gezien had.
Het blijkt dus dat het wordt bijgehouden waar wolven gespot worden.
Hij reageerde vrij snel op mijn mail en zei dat hij niet met 100 procent zekerheid kon zeggen dat het een wolf was, maar hij kon ook niet zeggen dat het er geen was.
Ik moest mij maar bij een andere instantie melden, maar heb het er eigenlijk tot nu toe maar bij gelaten.
Mijn baas zei ook nog, dat ik de Jagtpächter (de buurman) de foto´s eens moest laten zien, want die zou het wel weten of het een wolf is geweest………….. maar ook dat heb ik tot nu toe nog niet gedaan…………. ik denk dat de twijfel te groot was dat het er écht 1 was.

Nu zag ik dus gister dit bericht + foto´s voorbij komen en eigenlijk weet ik het gewoon zeker…………………….. Ik heb gewoon een hele échte wolf gezien!!!!!!

Wat is het toch prachtig hè, om zo dicht bij de natuur te wonen…………….. maar ik weet niet wat ik zou doen als ik er binnenkort 1 in het bos tegen zou komen.

Die kans zal trouwens niet zo groot zijn, want ik hoorde wel dat het vrij zeldzaam is dat je een wolf tegenkomt………….. en tja……….. ik héb er al eens 1 gezien  ;-)

IMG_0564

 

DE LERAAR TEGENSPREKEN???……….ÉCHT NIET!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Nina kwam gister thuis van school en was BOOS!!!
Nu is ze in deze periode wel vaker boos (en dan meestal op mij ;-) ), “iets met puberteit”, maar gister was ze, zelfs in mijn ogen, écht terecht boos!!!

Begin Januari moest ze een spreekbeurt van 3 minuten houden over een zelf gekozen onderwerp en daarbij moest ze ook een werkstuk over datzelfde onderwerp inleveren.
Nina koos voor het onderwerp “Serious Request” wat, denk ik, voor jullie geen uitleg nodig heeft, maar hier in Duitsland is dit fenomeen totaal onbekend.
Dussss……… ik vond dat al erg goed bedacht van haar.

Wij hebben al, sinds het 10 jaar geleden begon, de traditie dat wij Serious Request de hele week volgen én zodra dit mogelijk was, volgden we het ook de hele dag op t.v.
In die week net voor kerst geeft dat een heel bijzonder sfeertje………………… ik denk dat de meesten van jullie wel snappen wat ik bedoel.
Vooral Nina vindt het glazen huis en de dj-s die daar inzitten heel erg leuk en ze leeft altijd enorm mee met alles wat daar gebeurt en vindt het prachtig als ze weer zo´n vreselijk sapje voorgeschoteld krijgen.

Twee weken voor de spreekbeurt is ze begonnen met de voorbereiding en heeft er écht behoorlijk wat werk van gemaakt met een powerpoint presentatie erbij en het zag er in mijn ogen erg mooi uit…………………. maar ja, ik ben als moeder misschien lichtelijk bevooroordeeld.
Omdat het maar 3 minuten mocht duren, heb ik haar een beetje geholpen om de belangrijkste punten uit te zoeken en een dag van tevoren heeft ze een paar keer haar spreekbeurt voor mij gehouden en ik vond het erg goed!!!!
Ze was écht enorm zenuwachtig en gelukkig mocht ze een spiekbriefje gebruiken met trefwoorden, dus dat zou helemaal goedkomen………….. en inderdaad, zij vond dat het hartstikke goed was gegaan.
Het schriftelijke gedeelte heeft ze helemaal zelf in elkaar gezet en omdat ze op school geen instructies had gekregen over hoe het er verder uit moest zien hebben we gewoon alle informatie uit de spreekbeurt gebruikt, niet meer en niet minder.

En toen kwam ze gister dus thuis…………………….. boos!!!!!!

Ze had de cijfers binnen en een 4 voor het schriftelijk gedeelte en een 2- voor de spreekbeurt gekregen.
Nu moet ik misschien even uitleggen, dat de cijfers in Duitsland van 1 tot 6 gaan.
1 is een 10 en een 4 een 6 is en 5 en 6 zijn een onvoldoende.

De lerares had niet echt aangegeven waarom ze nou een 4 voor het werkstuk had gekregen.
Nina had boven de foto´s met pen (ipv met de computer) “Bilder” geschreven en ze had een aantal keren het woordje “ES” gebruikt, maar kreeg geen uitleg wat ze dan wél had moeten schrijven…………………. wazig!!!!
Dat was inderdaad ook het enige dat ik kon vinden aan “aantekeningen” van de lerares.
De 2- was, omdat ze was vergeten te vertellen dat het om een radiozender ging……… dit door de zenuwen, want het stond dus wel in haar werkstuk.

Ik zei nog dat ik een 2- (is dan een 7,5)  toch SUPERGOED!!!! is, maar daar wilde ze niks van weten, want het had ook gewoon een 2 kunnen zijn, maar ja, als je boos bent is NIKS goed hè……

Ik vroeg haar waarom ze niet naar Frau M. was gegaan voor uitleg over het waarom en dat ze van mij best mocht aangeven dat ze het niet eens is met een 4, vooral omdat ze er écht heel erg haar best op heeft gedaan.
Plusssss, dat ze dan ook wéét wát ze dan fout heeft gedaan, want hier leert ze dus ook nog eens niks van hè!!!!
“Dat doe ik dus écht niet!!!!” zegt Nina, want wat blijkt……………….. Frau M. houdt niet zo van tegenspraak of commentaar en ze durft dus écht niks tegen haar te zeggen.
Zorgelijk…………………
En dáár gaan mij dus de nekharen van overeind staan, dat dát dus zo is……………. dat de kinderen niet eens naar een leraar DURVEN te gaan om iets te vragen of hun mening te geven, omdat dat niet geaccepteerd wordt.

Helaas komt het op de scholen van onze kids regelmatig voor dat de leraren nogal van “de oude stempel” zijn en tegenspraak van de leerlingen niet pikken en daar kan ik erg slecht tegen.
Kijk, natuurlijk hoeven ze geen grote mond te hebben, maar als ze een bepaalde mening hebben, terecht of onterecht vind ik, dat ze die best mogen uitten tegen de leraar……………… toch?????
Gelukkig zijn er ook heus wel leraren die wél modern zijn en die wel op een goede manier met de kids omgaan, maar er zijn er toch ook wel een groot aantal die daar dus slecht mee omgaan.
Ik ben absoluut niet zo´n moeder die overal bovenop zit wat er op school gebeurt en dan bij ieder wissewasje op school staat.
Ook ben ik van mening dat de problemen die er op school zijn in eerste instantie door de kids zelf opgelost moeten worden, daar leren ze ook alleen maar van.
Ik kijk dat dan een poosje aan en als het in mijn ogen uit de hand dreigt te lopen, kan ik ALTIJD nog ingrijpen, maar dán hebben ze aan mij ook een verkeerde hoor………………….. en een “Holländerin met een grote bek”, dat vinden ze hier niet grappig, want die zijn nét wat té mondig!!!………….. die ervaring heb ik dan (helaas) wél weer hahahaha.

Maar goed, ik mag me er van Nina niet mee bemoeien en dat doe ik dan natuurlijk ook niet.
En ik snap haar ook écht wel, ze wil geen “gedoe” hebben, maar ik hoop eerlijk gezegd dat ze wél de stap zet om met Frau M. te gaan praten, want wat kan er nou gebeuren?!
Ik heb haar nog wel aangegeven dat, als ze niet met die lerares wil gaan praten, dat ze natuurlijk altijd met haar klasselerares deze kwestie kan bespreken.
Zij is namelijk wél héél erg leuk is én neemt de kinderen wél serieus als ze wat hebben.
Ik vind het ook belangrijk dat ze erachter komt wát ze eventueel niet goed gedaan heeft, die 4 kan me eigenlijk helemaal niks schelen.

Vanmorgen wist ze nog niet wat ze gaat doen, maar als ik heel eerlijk ben denk ik dat ze het erbij laat zitten.
Dat zou heel erg jammer zijn…………….. maar ik snap wel ;-)

Voor mij heeft ze gewoon een hele dikke VOLDOENDE gehaald maar ja…………….. “daar schiet ik niks mee op mam!!!”.

ONZE KIDS WILLEN HUN MENING HEUS WEL EVEN GEVEN HOOR …….IK HOU ME STIL !!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Het is de sint dit jaar godzijdank toch weer gelukt om in het land aan te komen en vooral dit jaar ging dat zéker niet zonder slag of stoot.
Nu is het sowieso ieder jaar natuurlijk weer de vraag “of het allemaal wel goed gaat komen met sinterklaas!!!!”, maar dit jaar kwam er natuurlijk nóg een probleem bij, want afgelopen zaterdag moesten een paar (in mijn ogen) achterlijken hun punt maken over de ruggen van diegenen waar het écht om gaat………………. KLEINE KINDEREN!!!!!

Nu dacht ik en achteraf is dit natúúrlijk vréselijk naief, maar ik dacht dus dat mijn eigen kids hélemaal niks hadden meegekregen van wat er in Nederland speelt.
Dat ze niet hadden gehoord wat er met de intocht gebeurd was en ik had écht de indruk dat die hele, in mijn ogen, vréselijke discussie (verder ga ik mijn mening niet geven!!) totaal aan mijn kids voorbij ging, maar wat schetst mijn verbazing…………….. ze hebben het niet alleen méégekregen, ze hebben er zelfs ook een uitgesproken mening over!!!!!………….. en die mag ik hier bést wel opschrijven vinden ze ;-)

Kijk, mijn kids zijn inmiddels 14 en 12 en wij vieren nu ook al een aantal jaren geen sinterklaas meer, omdat hier in Duitsland Weihnachten nogal groots gevierd wordt.
De eerste jaren in Nederland hebben we natuurlijk gewoon sinterklaas gevierd en ook de eerste paar jaren hier in Duitsland vierden we gewoon allebei de feestdagen en daar kregen we van de kids ook absoluut geen klachten over ;-) .
Ook keken we tot vorig jaar met veel plezier naar het Sinterklaasjournaal, hoewel moeders dat nu alleen zit te kijken, want IK vind het, serieus waar, nog steeds wél erg leuk, maar de kids zijn toch maar afgehaakt………….. die kijken liever iets anders.

Afgelopen zondag, “the day after” zeg maar, ……….. zaten we in de auto op weg naar een verjaardag in Nederland en in die 50 minuten heb je wel even tijd om “het er eens ff over te hebben”.
Op het journaal op de radio ging het erover wat er die dag daarvoor bij de intocht was gebeurd en dat was het begin van een zéér verrassend gesprek.

Mijn zoon begon ineens uit zichzelf te mopperen over “wat zijn dat toch voor idiote mensen, die zo´n leuk kinderfeest, dus VOOR KINDEREN, lopen te verpesten, waar slaat dat op?” dus ik vroeg of ze überhaupt wel iets mee hadden gekregen van die hele ophef en discussie over zwarte piet.
JA, NATUURLIJK!!!, kwam het uit 2 monden tegelijk, duuuhhhhhhhhhh …………. we hebben toch twitter, facebook, whatsapp en sowieso …….. natúúrlijk hebben we dat heus wel meegekregen mam!!!!!
Nu moet ik je er even bij vertellen dat mijn kids het eigenlijk nooit met elkaar eens zijn, maar nu kwam er van beiden exact dezelfde reaktie en unaniem waren ze het eens dat ze er absoluut niks van snappen van die (in hun ogen) belachelijke discussie, want waar gaat het eigenlijk over!!!!!!!!!!!!!
Wat heeft zwarte piet nou in vredesnaam te maken met racisme?????
Ze hebben er, vooral toen ze klein waren, écht nooit bij stil gestaan dat zwarte piet ZWART is en dat zwarte komt toch door het roet in de schoorsteen, en hoezo…………. “slaafje van sinterklaas”????
Hij is toch de assistent van sinterklaas en is toch altijd vrolijk, lief en blij, dus wat zeuren die domme volwassenen nou????
Een baas heeft toch ook medewerkers?

Weet je wat mijn dochter toen vertelde en dat vond ik helemáál een eye-opener?
Hier in Duitsland komt op 6 december der Nikolaus met zijn knecht Ruprecht en dat “feest” wordt ook heel anders gevierd als in Nederland.
Der Nikolaus ziet er in grote lijnen wel uit als “onze” sinterklaas, maar heeft (bij ons) meestal lang niet zo´n mooi kostuum aan en knecht Ruprecht is gekleed in het zwart met een grote zwarte mantel en heeft zwarte (roet) vegen in zijn gezicht ÉNNNNNNN…………….. hij heeft een roede (die zwarte piet NIET heeft).
De allereerste keer dat mijn dochter knecht Ruprecht zag, heeft ze vreselijk gehuild!!!!! zó eng vond ze die man en dat terwijl ze al járen gewend was aan zwarte piet en daar was ze nog nooit bang voor geweest!!!!!
Mijn zoon voegde daar nog aantoe dat knecht Ruprecht bij hem op school dreigde met de zak als ze niet lief waren geweest en ze echt bang maakte en dat had ie bij zwarte piet nog nooit meegemaakt.

Zoals ik in een eerdere blog al eens beschreef, kwam mijn zoon een aantal jaren geleden 3 sinterklazen tegelijk tegen bij zijn school en dat vroeg ik hem zondag ook, of hij daar nog “iets aan overgehouden had”?
Neuj, hoezo????? was me niet eens opgevallen, zegt ie hahahahahahaaha

“Het is een kinderfeest en waar bemoeien die volwassenen zich toch mee????, DIE HEBBEN TOCH VROEGER OOK EEN LEUK SINTERKLAASFEEST GEHAD?” zegt mijn dochter.
Tja, zeg ik, “misschien hebben die mensen juist wel helemaal geen leuke sinterklaasfeesten gevierd en doen ze daarom zo…………………….. ik weet het ook niet.

Nou ja, toen was de discussie ook voorbij en waren mijn kids er eigenlijk wel klaar mee…………………………. Ik vond het wel bijzonder om eens HUN mening te horen, zonder dat IK het er ooit met ze over gehad heb, want ik hou me (ook thuis) wijselijk stil.

Natuurlijk heb ook ik wel een mening over dit hele gebeuren, maar hou mij gewoon op de vlakte en als ik die hele discussie en het “gedoe” dan allemaal zo van een afstandje bekijk………….. dan ben ik op zulke momenten stiekem blij dat ik niet meer in Nederland woon, want ik schaam me écht kapot!!!!!!!

Liebe Grüße!!!!

25 JAHRE MAUERFALL……….. DAAR WIL IK OOK IETS OVER ZEGGEN!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Vandaag is het 9 november en exact 25 jaar geleden dat de Berlijnse muur gevallen is en dat is en blijft toch een bijzonder moment om écht even bij stil te staan.
Al de hele afgelopen week zijn er, vooral op de Duitse t.v., programma´s en documentaires over de Berlijnse muur en helaas is het veel teveel om allemáál te bekijken, maar voor mij persoonlijk blijft het facinerend en ik probeerde echt om al die verhalen te zien en te horen. (Wat natuurlijk niet gelukt is :-( )
9 november 1989 is en blijft een historische dag………… daar is iedereen het toch wel over eens.

Een jaar daarvoor, op 19 september 1988 ging ik met mijn examenklas van de MAVO op schoolreis naar Berlijn en wat wás ik blij dat de school dáárvoor gekozen had in plaats van Parijs of Londen, want ik wilde altijd al eens naar Berlijn.
Ik had ook het idee dat je altijd nog wel eens naar Parijs en Londen kon gaan en dat je, vooral door de muur, niet zo gemakkelijk naar Berlijn gaat.
Wát ik precies met deze stad heb, kan ik echt niet uitleggen, maar zolang ik me kan herinneren ben in gefacineerd door deze stad en natuurlijk vooral ook door het hele verhaal van de muur en de scheiding tussen Oost en West.

Natuurlijk waren wij als 16-jarige pubers toen totaal niet bezig met het hele politieke verhaal (ik ook niet werkelijk) en gingen we ook vooral heen om met elkaar een super toffe tijd te hebben in een bijzondere hoofdstad.
Maar het is wél zo, dat het voor mij persoonlijk een gewéldige tijd was en het heeft allemaal ongelooflijk veel indruk op mij gemaakt.
Ik ben in die week gewoon totaal verliefd geworden op Berlijn.

De tweedeling in de stad was, vooral nadat we een dag in het oosten zijn geweest, natuurlijk overduidelijk en ik ga niet ons hele schoolreisje beschrijven, wees niet bang, maar bijvoorbeeld het museum en de grensovergang bij checkpoint charlie, waar we een behoorlijke tijd moesten wachten om de grens over te mogen, was erg indrukwekkend.
Wij waren nou niet de meest lieve en gehoorzame klas aller tijden en er werd ons dan ook extra op het hart gedrukt dat we ons toch echt even koest moesten houden, want de grenswachters hielden absoluut niet van een geintje ……………… en wonder boven wonder gehoorzaamde iedereen en kwamen we na lang wachten toch de grens over.
Er was een hele aardige vrouw die ons in de bus vertelde hoe het er in oost-berlijn aan toe ging en we hebben heel veel bezienswaardigheden bekeken.
Het meest indrukwekkende vond ik eigenlijk de enorme parkeerplaatsen bomvol met honderden trabantjes in allerlei kleurtjes die hutje mutje tegen elkaar aan geparkeerd stonden en dan ook zó, dat sommigen echt moesten wachten totdat een ander wegging.
Maar ook de wisseling van de wacht bij het eeuwige vuur vond ik persoonlijk erg veel indruk maken.
We hebben in die week alle toeristische bezienswaardigheden wel gezien en natuurlijk bij de muur de nodige foto´s gemaakt.

Toen we na een week thuiskwamen zat ik helemaal vol van alles wat we gezien hadden en ik heb mij ook voorgenomen dat later, als ik groot ben, en de mogelijkheid heb, weer eens terug te gaan naar deze geweldige stad.

En toen een jaar later ………………………… viel ineens de muur.
Ik heb vandaag nog allerlei krantenknipsels gevonden die ik in die tijd uit de krant geknipt heb, niet wetende wat het toen eigenlijk precies betekende.
Ja, dat het iets historisch was, dat was wel duidelijk en dat maakt het nu zo enorm leuk om die knipsels terug te lezen, heel bijzonder.
Het was voor mij toen natuurlijk helemáál duidelijk dat ik zowieso nog een keer terug moest om Berlijn zonder muur te beleven.

Uiteindelijk ben ik in 2009, 20 jaar na de Mauerfall voor het eerst, samen met mijn man, weer terug geweest in Berlijn en uiteindelijk daarna nog 2 keer en wat ik al zei, ik kan het gewoon niet uitleggen, maar het gevoel dat ik heb als ik in Berlijn ben……………………. heel bijzonder.

Ik geniet nog even van de beelden die ik op dit moment op televisie zie en vooral het beeld van al die verlichte ballonnen die symbolisch de muur voor moesten stellen en die vanavond de lucht in gingen……………….. geweldig!!!!!!

jh_25-jahre-mauerfall_kulturprojekte-1_c_christopher-bauder

 

Bis nächste Mal…………….. Liebe Grüße.