“BERGFEST”……… MIJN EEUWIGE STRIJD TEGEN DE KILO`S!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Deze keer een blog met een wel heel persoonlijk verhaal dat ik graag met jullie wil delen en wel met een bijzondere reden, want………

Af en toe zie ik mensen die “ineens”, tenminste zo lijkt het, enorm zijn afgevallen, maar eigenlijk hoor je nooit hóe ze dat dan gedaan hebben.
Vooral, als je ze niet regelmatig spreekt, hoor je nooit het verhaal erachter en dát is dus voor mij wel iets wat me enorm interesseert.
Hoe hebben ze dat toch gedaan?
Hebben ze, net als ik, ook een jarenlange strijd gevoerd ………. en kunnen ze hun nieuwe gewicht ook vasthouden?
Zulke vragen dus……………. zouden anderen die ook hebben?

Komende donderdag ben ik op de helft van, hoe ik het zelf noem, “de grote ummekeer in mijn leven” en alhoewel het misschien nogal mutserig klinkt, zo zie ik het ook écht en ik vier dan ook mijn “Bergfest”. (“de eerste helft” hebben we in ieder geval gered!!).

Het gaat over mijn strijd tegen de kilo´s die ik al zo´n kleine 35 jaar voer en helaas kun je mij wel de “klassieke jojo” noemen.

Achteraf is het gewoon belachelijk dat ik al zó vroeg met mijn gewicht bezig was, maar dat is helaas zo gegaan.
De problemen met mijn gewicht zijn zo vanaf mijn 10e heel langzaamaan groter geworden en ik ben er altijd enorm mee bezig geweest.
Altijd op dieet en mezelf áltijd te dik vinden.
Ja, ik heb ook wel met gedachtes gelopen om over te geven als ik me weer eens zó vol gepropt had dat ik kotsberoerd was, maar altijd was er iets in mijn hoofd dat zei dat het net een stap te ver was om boven de pot te gaan hangen.
Godzijdank is het bij mij dus nooit zover gekomen dat ik anorexia of bolimia ontwikkeld heb.
Wél denk ik dat ik een eetverslaving heb en dat is al erg genoeg om mee om te gaan.

Écht mis is het met mijn gewicht gegaan toen ik op mijn 21e ging samenwonen.
Ik kon, omdat mijn man toen ook al vrachtwagenchauffeur en dus de hele week weg was, doen en laten wat ik wilde, want ik hoefde alleen maar voor mezelf te zorgen.

Boah, ik kon gewoon alles eten wat ik maar wilde en niemand die me in de gaten hield.
Ik ontwikkelde dus in recordtijd een giga slechte eetgewoonte en kon zo ook mijn eetverslaving lekker verder ontwikkelen.

Binnen de kortste keren was ik 15 kilo aangekomen en al vrij snel was ik zelfs boven de 100 kilo.
Uiteindelijk liep dit op tot 120 kilo wat mijn zwaarste gewicht ooit is geweest, écht vreselijk vond ik dat!!!!
Afgelopen jaar woog ik na weer veel schommelingen inmiddels ook alweer 118 kilo.
Ik had totaal geen fut om ook maar iets te doen en na het werk lag ik ´savonds uitgeteld op de bank en deed alleen wat écht nodig was.
Bah, wat voelde ik me slecht en wat zat ik vreselijk ik mijn vel.

Mijn hele dieetgeschiedenis ziet er helaas nogal kleurrijk uit.
Je kunt écht bijna geen dieet noemen en ik heb het wel geprobeert………en geloof me, geen enkel dieet werkt op de lange duur!!!!!!!
Maar weten we dat stiekem niet allemaal al? ;-)

Het begon met Scarsdale dat ik samen met mijn moeder regelmatig volgde en daarna volgden onder andere, dieetklup 80, soepdieet, ziekenhuisdieet, brooddieet, Weight Watchers (2x) (-15 kilo) , 40-punten, 60-punten, Montignac, maaltijd+ (-15 kilo)  en niet te vergeten Sonja Bakker, waar ik uiteindelijk destijds zelfs wel 20 kilo afgevallen was, maar tja………binnen de kortste keren had ik al die kilo´s, of zelfs meer er ook weer bij.
Ook ben ik diverse keren bij de huisarts geweest, heb dietistes en sportscholen bezocht, zonder blijvend resultaat.
Ik kende ook mensen die een maagband of maagverkleining hadden gedaan, maar op een of andere manier vind ik dit eng en ik zie het ook wel als een allerlaatste redmiddel.

Een paar jaar geleden ben ik radikaal met dieten opgehouden, want bijna iedereen met overgewicht weet heus wel waar het aan ligt dat je te zwaar bent.

TEveel eten, TE vet, TEveel suiker, TE weinig gezonde voeding, TE weinig beweging, TE weinig water drinken en die combi maakt dat je uiteindelijk te zwaar wordt.

Maar verander dat verdorie maar eens!!!!!!!……… want het is niet ALLEEN het feit dat je dus gewoon maar teveel naar binnen stouwt, het zit ook nog eens voor minstens 75% tussen de oren, daar ben ik van overtuigd!!!!!

Hoe vaak ik de afgelopen jaren niet voor de spiegel heb gestaan met tranen in mijn ogen en hoe vaak ik mezelf heb uitgescholden om het feit dat IK het weer eens zover heb laten komen en niet in staat ben om mezelf te veranderen.

Dat ik geen karakter, geen doorzettingsvermogen heb en dus een enorme loser ben en niet de moed heb om mezelf aan te pakken en te veranderen, want nee, ik was totaal niet tevreden met mezelf (understatement van de eeuw!!) en ja, ik vond mezelf er (Altijd!!!!) verschrikkelijk uitzien, maakt niet uit wat anderen er van zeiden!!
Om gewoon depressief van te worden….. en dat was ik dan bij tijd en wijle ook.

En dan Foto´s……….. o wat verschrikkelijk!!!

Hoe vaak mijn eigen man me niet verteld heeft dat ik zo ontzettend (!!!) mooi ben en dat ie van me houdt zoals ik ben en dat ie me NOOIT zou willen ruilen voor een ander, écht super lief natuurlijk en ik wéét ook dat ie het écht meent ………….. maar in mijn hoofd zat een heel ander beeld.
En zelfs af en toe ook wel mannen die je een “lekker ding” noemen……….. duhhhhhhh.
En dan mijn lieve, geduldige vriendinnen en schoonzus, hoe vaak ik die wel niet “lastig gevallen” heb met mijn dieetperikelen, ik kan me zo goed voorstellen dat die af en toe écht dachten…………. “pffff, jemig, heb je háár weer, altijd hetzelfde verhaal…….. zet toch gewoon eens door als je wat begonnen bent en loop toch niet zo te zeiken).
Dus ik had op een gegeven moment ook helemaal geen zin meer om het daar over te hebben en al helemáál niet om er nog wat aan te doen.
Je hele eigenwaarde is gewoon weg en je zelfbeeld is alleen maar negatief en je ziet ook geen oplossing meer om er nog iets postiefs van te maken.
En ondertussen moet je naar de buitenwereld maar tonen dat je zo´n zelfverzekerde, sterke vrouw bent, die je niks kunt maken.

En hoe kwam het dan toch tot de ommekeer?

Ik zat dus alweer een hele tijd écht slecht in mijn vel toen mijn baas er op een dag mee kwam dat ie samen met zijn dochter een dieetprogramma wilde gaan volgen via het ziekenhuis.
HIj vertelde me er het een en ander over en ik was eigenlijk meteen behoorlijk enthousiast,……… behalve over de prijs, want het moest nogal behoorlijk wat gaan kosten en de krankenkasse ging dit in mijn geval niet vergoeden.
Ik bleef dus een beetje terughoudend in mijn enthousiastme omdat we dit nooit konden gaan betalen, maar ik heb het thuis toch mijn man verteld over dit programma.

Hij was tot mijn verrassing metéén heel enthousiast en zei dat dit écht wat voor mij was.
Natuurlijk had hij ook dondersgoed door dat er IETS moest gaan gebeuren en ook hij zag dit als een goede kans.
“We gaan hier gewoon voor, vooral als JOU dat helpt om je beter in je vel te laten voelen!!!!!”……………….. was dat niet onvoorstelbaar lief!!!!

Dus sinds 18 augustus 2016 doe ik, samen met nog 7 anderen, mee met een speciaal dieetprogramma via het ziekenhuis.
Hierbij krijg ik niet alleen begeleiding van 3 dietistes, maar ook van 2 sportbegeleiders en een psychologe.
We hebben een hele fijne groep mensen met allemaal hetzelfde probleem en allemaal eenzelfde doel.
“Je beter in je vel gaan voelen door je leefpatroon aan te passen”!!!!

Inmiddels zijn we op de helft en ben ik 25 kilo kwijt en ik kan je niet vertellen hoe onvoorstelbaar goed ik me voel.
We zitten sinds 3 weken in de fase waarbij ik (helaas) niet meer af mag vallen en moet stabiliseren, dit om het jojo-effect tegen te gaan.
Ik ben van 118 kilo naar 93 gegaan en als ik heel eerlijk ben had ik er heel graag nog 5 kilo extra afgehad, zodat ik onder de 90 ben, maar joh…………… dit is toch ook al een geweldige prestatie!
Ik ben in geen 25 jaar op dit gewicht geweest dus wat zeur ik nou over die 5 kilo he….

Maar tussen mijn oren ben ik jammer genoeg nog niet 25 kilo lichter en dus slank en ik geloof ook dat dit gewoon écht wat meer tijd nodig heeft.
Ik schrik soms echt letterlijk als ik mezelf in de spiegel zie en “poeh”, dan moet ik toch toegeven dat ik best wel heel trots ben op wat ik tot nu toe bereikt heb.
Mijn beste vriendin is iedere keer in tranen als ze me na een paar weken weer ziet, dat vind ik toch zo ontzettend lief!!!!
Kijk, een slanke den zal ik écht nooit worden, maar dat is me echt wurst.
Ik eet gezond, voel me gezond, beweeg echt 1000% meer als een half jaar geleden en zit onvoorstelbaar goed in mijn vel, dát is wat het belangrijkste is.

Een mooi topmomentje was in november toen ik voor het eerst nieuwe kleding ging kopen met mijn man.
Ik had altijd maat 48 van broek en 50-52 (XXL) van shirts en ik hoopte met heel mijn hart dat ik nu toch wel minstens maat 44 aan zou moeten kunnen.
Joh, wat was ik zenuwachtig toen we gingen shoppen dat kun je je niet voorstellen.
Dus in de winkel een leuke broek uitgezocht en maat 44 gepakt………hum, slobberde een beetje bij mijn kont, zal wel verkeerd model zijn.
Mijn man geeft mij maat 42 (!!!!) aan …….. “duhh, die ga ik nooit passen joh!!”.
Nou dus écht wel, je weet niet hoe zo´n enorm goed gevoel ik op dat moment had.
Heb in mijn eentje in de paskamer even een vreugdedansje gedaan en had de tranen in mijn ogen.
In een andere winkel nog een paar broeken aangehad en ja hoor, het was geen vergissing, maat 42 past gewoon!!!!
Shirts kon ik ipv XXL een maat L aan en zit nu in maat 44/46 en het allermooiste, IK HOEFDE NIET MEER BIJ DE GROTE MATEN TE KIJKEN!!!!

Nu kan ik dus ook eens voor kleding in “normale” kledingwinkels kijken!!!!

Mijn man had als verrassing nog stiekem een leuke spijkerbroek met maat 40 gekocht en me die thuis kado gegeven en die broek heeft tot half december aan mijn kledingkast gehangen.
Toen ik hem na 6 weken eindelijk aan durfde te passen……zat ie als gegoten!!!!!
Ècht waar, van maat 48 naar maat 40 en dáár kan ik natuurlijk ook wel aan zien dat ik toch écht wel wat gepresteerd heb.
Nu in mijn hoofd nog hahahahaha.

Ik zal nooit zeggen dat ik NOOIT meer te dik ga worden, want ik weet waar ik vandaan kom en wat de gevaren zijn.
Ook ken ik genoeg voorbeelden van mensen die ooit héél veel zijn afgevallen zijn en een paar jaar later helaas weer op hun oude gewicht of zelfs nog meer wegen.
Zó jammer, maar het is de harde werkelijkheid.
Ik wéét hoe zo´n zware strijd het is en ik zit er nu middenin, maar deze strijd is levenslang en als het jaar voorbij is, zal ik het toch zelf moeten doen daar ben ik me ook zeer van bewust.
Ik hou ook iedere week een dagboek bij en heb geprobeerd daarin mijn gevoelens en emoties zo goed mogelijk te beschrijven.
Mocht ik het dan op een slecht tijdstip, die zeker gaat komen, nodig hebben……….dan kan ik deze teruglezen en gebruiken om niet terug te gaan vallen in oude gewoontes.

Ik kan alleen maar heel erg mijn best blijven doen en zorgen dat ik mijn leefpatroon zo aanpas dat het ook vol te houden is en ik geloof echt dat ik op de goede weg ben.

Kijk, als je goed in je vel zit, maakt niet uit of je wel of geen overgewicht hebt, dan is het prima en ben ik ongelooflijk blij voor je………………….. maar voor diegenen die, net als ik, zich daar niet (meer) goed bij voelen, misschien is dit een kleine duw in de goede richting.

ALS IK HET KAN…………… KUNNEN ANDEREN HET ZEKER!!!!!!!!!!!!!!!!

5 thoughts on ““BERGFEST”……… MIJN EEUWIGE STRIJD TEGEN DE KILO`S!!!!!

  1. Knap van je !Het lijkt mijn verhaal wel ! Behalve dat mijn man geen vrachtwagenchauffeur is.zelfs de kilo’s komen overeen.Nu niet meer jij bent inmiddels 25 kilo lichter en ik moet de puf nog vinden om dit ooit eens te gaan doen…pfff ik vind het een hele zoektocht om die puf te vinden . Maar voor jou ben ik blij! En ik hoop dat het zo blijft. Want zoals wij ‘lijners’ weten das het allermoeilijkste van alles

    • Dankjewel voor je reactie, vooral uit onverwachtte hoek.
      Ik weet inderdaad hoe moeilijk het is om die puf te vinden. Ik kan je helaas niet helpen vrees ik, maar de wetenschap dat je je zó goed kunt voelen als je een paar kilo minder weegt én (dat is het belangrijkste) meer beweegt en gezonder eet….. dát is het écht waard om “in aktie” te komen. Het hoeven er natuurlijk geen 25 te zijn, maar iedere kilo minder is er 1 hè!!!

  2. Hey Inge,

    Allereerst felicitaties met het geweldige resultaat dat je al hebt bereikt. Dieten is vaak enkel ‘symptoombestrijding’. Het lijkt erop alsof je met het huidige programma ook het onderliggende probleem aanpakt. Good for you!
    Carina

  3. Lieverd. Ik ben megatrots op jou en vind en weet dat je een topprestatie hebt geleverd!! Je was en bent prachtig maar het belangrijkste is dat je je nu zoveel beter voelt en dit.jouw gezondheid zo te goede komt. Ik zie gewoon een ander mens die beter in häar vel zit en ook dat is wat me steeds weer ontroert als ik je zie in een strakke spijkerbroek met kort (!) shirt. Ik hou van jou!!

Laat een reactie achter bij Carina Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>