SCHOOLONGEVALLETJE, HOEF JE TOCH NIET MEE NAAR DE DOKTER……. OF TOCH???

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Vandaag was mijn vrije dag en ik zou er eindelijk na tijden weer eens lekker van gaan genieten!!!!

De kids moesten tot een uur of 2 naar school dus zou ik tot dan heerlijk het rijk alleen hebben en kon de hele dag thuis lekker een beetje “aanklungelen”.
Ik denk dat er vast wel een aantal van jullie zijn die dit herkennen hahahaha.

Door diverse omstandigheden, waar ik dan weer niet verder over ga vertellen, was het er de laatste (12) weken niet van gekomen en was mijn vrije vrijdag niet écht meer “van mij” zeg maar……..

Dusssss, lekker op tijd eruit en eerst maar eens een dik half uur met de hond gelopen.
Daarbij heb ik heerlijk genoten van de rust en lekkere frisse buitenlucht en ik heb zelfs de eerste ganzen over horen/zien vliegen…… yes, de winter komt er weer aan, heeeeeerlijk!!!!
Daarna thuis op mijn gemakkie eerst eens ff lekker een kop koffie (of 3) genomen, beetje internetten, facebook en nieuws checken en een spelletje candy crush en tegen een uur of 9 maar eens ff spotify op levensgevaarlijk gezet en heerlijk in de woonkamer aan de poets gegaan. (Nee, géén straf!!!)

Ik had net de hele boel op zijn kop staan……….. “eerst chaos, dan orde!!” toen de telefoon ging.
Mijn dochter belde vanaf school, of we misschien toch wel even naar de dokter konden gaan, want ze had toch wel erg last van haar schouder…………….

Wat was er dan gebeurd?

Gisteren bij gym hadden ze basketbal gespeeld en daarbij is ze gestruikeld, op haar onderarm gevallen en daarbij is haar schouder naar achter geschoten…………. met een harde “knak” en toen deed het behoorlijk zeer.
Ik heb haar gisteren dan ook meteen van school gehaald en thuis, na een grondige inspectie en flink koelen leek het allemaal toch wel wat mee te vallen.
Ze kon alles nog redelijk goed bewegen en tja, had wel pijn, maar het ging allemaal best wel ok en omdat wij (hollanders) niet zo snel naar een dokter lopen heb ik het eerst maar eens ff afgewacht.

Koelen, koelen en nog eens koelen en we hadden nog een “schmerzgel” die ik erop gesmeerd heb en dat moest het maar doen.
Vanmorgen heb ik haar ook niet gehoord over dat ze nog veel last had en ze is ook gewoon naar school vertrokken.
Mijn baas zat gister al meteen te “zemelen” dat ik naar de dokter of zelfs het ziekenhuis moest gaan, maar ik heb daar toch een andere mening over en ik zag mezelf alweer 2 uur in de wachtkamer zitten……………. voor niks!!!!

Maar dus, daar zaten we dan, vanmorgen om kwart over 10……. in de wachtkamer van de huisarts.
Het zat er voor de verandering weer eens tjokvol en uiteindelijk was een kwart voor 12 dat we eindelijk aan de beurt waren en ik kan er gewoon niks aan doen, maar je zit je gewoon wéér dood te ergeren aan het tempo en aan dat belachelijk stomme systeem dat je geen afspraak kunt maken bij zo´n huisarts.
Het ergste was nog dat er ook nog een opa en oma met hun 2-jarige kleinzoon zaten en opa blijkt zo vreselijk trots op hem dat ie constant aan iedereen die het maar horen wilden (en ook die het juist niet wilde, zoals ik) luid liep te verkondigen hoe geweldig dit kind wel niet is en wat ie toch allemaal al kan en het dan ook ging demonstreren …………….ken je dat?
Vreselijk zulke mensen en je krijgt meteen een hekel aan dat kind, terwijl het schattige jochie er niks aan kan doen natuurlijk.
Ze waren ook nog nét voor ons aan de beurt zijn, dus die ellende heeft dus die hele 1,5 uur geduurt…………… tja, áls je je dan al ergert, wordt het niet beter he.

Maar goed, wat ik al eens eerder geschreven heb, onze huisarts is wel heel goed en ontzettend aardig en tja, ze neemt gewoon de tijd voor je en wie wil dat nou niet.
Dus waren we eindelijk aan de beurt en wat ik al dacht…………….. het is maar een kneuzing en daar kun je idd toch best wel behoorlijk last van hebben.

“Godzijdank”, dacht ik nog, “we kunnen weer naar huis en eind goed al goed, ik kan nog lekker een hele middag genieten!!!!”
Maar nee hoor……………. niks van dat alles…………….

Omdat het een “schoolongeluk” is, moet het aan de BG (Berufsgenossenschaft) gemeld worden (!!!!????) en hiervoor moeten we eerst nog naar het ziekenhuis, want er moeten tóch voor de zekerheid röntgenfoto´s gemaakt worden en het ziekenhuis doet dan de officiele melding aan de BG.
“Maar”, probeerde ik nog, “het is volgens u toch alleen maar gekneusd!!!, dan is het toch gewoon kwestie van tijd enz.enz.???”

Tja, dat dénk ik idd wel, maar toch, voor de zekerheid………….. Nou, daar ging mijn vrije dag!!!!

Mijn ervaring met de “Notaufnahme” waar we ons zouden moeten melden en waar ik de afgelopen jaren helaas al de nodige keren geweest ben zijn nou niet zo dusdanig positief dat je daar nou 1,2,3 klaar bent, zeg maar, want ook daar hebben we al menig uurtje doorgebracht.

Nina wilde de laatste 2 uur op school graag toch nog wel afmaken (gek kind!!!) en dat kwam mij wel goed uit, want dan had ik toch nog 2 uur om de boel thuis weer een beetje aan kant te maken.
En dus zijn wij uiteindelijk tegen 14.30 uur die kant op gereden en je gelooft het niet, maar we waren zowaar meteen aan de beurt.
Op vrijdagmiddag blijken er weinig spoedgevallen te zijn hahahahaha, hadden wij ook eens geluk.
De chirurg was een of andere rus, die bijna niet te verstaan was en Nina was zo vreselijk onder de indruk van die man dat ze bijna niks durfde te zeggen en dat terwijl ze normaal gesproken absoluut niet op haar mondje gevallen is.

“Waarom we pas vandaag gekomen zijn, terwijl het gister al gebeurd is?”
pfffff, omdat we eerst toch wel ff af wilden wachten en er werden een paar wenkbrauwen opgetrokken, maar verder werd er niks gezegd. (wel gedacht waarschijnlijk ;-) )
De nodige formulieren voor de BG werden ingevuld en er werd ook nog wel gezegd dat de BG waarschijnlijk ook nog wel contact met ons op zou gaan nemen en “dat we toch wel hetzelfde verhaal moesten vertellen als we nu hadden verteld” ?????………….. alsof er iets heel vreemds was gebeurd ofzo.
Toen op naar de röntgenafdeling en daar stonden ze ons al op te wachten…………. onvoorstelbaar, ik wist niet wat ons gebeurde.

Daarna weer terug naar de Eerste Hulp en wat bleek…………. niks aan het handje, alleen wat gekneusd en daar kon ze idd nog wel eventjes last van houden.
Koelen, koelen, koelen en blijven bewegen.

Weer zo´n geval van “eigenlijk moet je toch meer op je gevoel afgaan”, maar je laat je dan toch teveel beinvloeden denk ik en achteraf is het Nina ook zeker weten ingefluisterd dat ze misschien toch maar naar de dokter moest gaan.

De volgende keer……….. maar ik hoop dat die volgende keer nog heel lang op zich laat wachten, want ik ben het inmiddels alweer helemaal zat met die wachtkamers.

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>