ONDANKS 8 JAAR DUITSLAND………….. WE BLIJVEN HOLLANDERS!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

We zijn nu een dikke week na de ramp met het vliegtuig MH-17 en ik ben al vanaf de eerste minuut dat ik ervan hoorde, diep onder de indruk van alles wat er sinds die donderdag de 17e juli gebeurt in Nederland en dan vooral hoe ineens weer blijkt dat “ons” kleine landje groots kan uitblinken in het saamhorigheids en “wij”-gevoel.

Natuurlijk hebben “wij Hollanders” dat gevoel ook als bijvoorbeeld onze sporters gigantische prestaties leveren, zoals alweer bleek tijdens bijvoorbeeld het WK voetbal in Brazilie, een etappewinst bij de Tour de France of bij de schaatsers op de olympische Spelen, maar eigenlijk is zelfs dat nog niet vergelijkbaar met wat hier gebeurt is………… kippevel!!!!!!

Zóveel respect en medeleven voor wat er met onze medelanders gebeurt is en dan merk je ook dat ons landje zo vreselijk klein is, want veel mensen kennen wel iemand of kennen wel iemand, die weer iemand kent, die in dat vliegtuig zat.

Ik moet je eerlijk zeggen, dat ik er behoorlijk mee bezig ben geweest de afgelopen week en misschien wel een beetje té veel, maar zo zit ik ook wel een beetje in elkaar……… Aard van het beestje ;-)
Alle nieuwsprogramma´s, berichten van journalisten, de speech van minister Timmermans (wauw, over kippevel gesproken!!!!), álles absorbeer ik.
Ik slok alles op wat er gezegd en geschreven wordt en heb het gevoel dat ik op die manier zelf het beste kan verwerken wat er gebeurt is en vooral, waarom de mensen op de manier reageren, zoals ze reageren.

En zo ook de woensdag, de dag van Nationale rouw, die heeft ook zeer diepe indruk op mij gemaakt, zoals waarschijnlijk op heel veel mensen.

Ik stond bijvoorbeeld met mijn kids op het moment dat “the last post” werd geblazen op een heel drukke parkeerplaats in Papenburg.
We kwamen bij de orthodontist vandaan en omdat het zo bloedheet was die dag, had ik de kids een ijsje beloofd.
Op de parkeerplaats bleven we voor de minuut stilte in de auto zitten en tijdens die minuut zag ik om ons heen al die mensen, al pratend en lachend en druk doende met hun boodschappen en andere zaken, gewoon doorgaan met waar ze mee bezig waren.
Geen benul hebbende van wat er op dat moment in Nederland en bij ons in de auto aan de gang was en natúúrlijk is dat ook heel normaal, want dat zou ons andersom natuurlijk nét zo vergaan, maar het moment vond ik gewoon heel appart en bijzonder.

Ik vertelde dit de volgende dag ook aan mijn baas, die trouwens op zijn manier, ook wel erg meeleeft, want het is natuurlijk ook verschrikkelijk wat er gebeurt is en dat vind natuurlijk iedereen!
Maar ja, je merkt ook wel, dat we het er eventjes over hebben en dan gaat ook hij weer zijn gewone dagelijkse gang en tja……………. er is zóveel leed op de wereld, dit is toevallig dan in Nederland, maar, zei hij nog, wat dacht je van wat er nu speelt in de Gaza-strook………….. tja……………………Hij heeft wel gelijk hè.

Hij had ook woensdagavond op het nieuws gezien hoe de vliegtuigen aangekomen waren en de rouwstoet die van Eindhoven naar Hilversum gereden is, met al die duizenden mensen langs de weg om hun respekt te tonen en vond dat enorm Beeindruckend.
Hij zei ook nog wel, dat hij zich ook niet kan voorstellen dat zoiets in Duitsland snel zal gebeuren, omdat het land natuurlijk zóveel groter is dan ons kikkerlandje en tja er wonen ook bijna 82 miljoen inwoners.
Maar ja, aan de andere kant………………… Duitsland is wel Weltmeister geworden en dat bracht ook een enorm saamhorigheidsgevoel teweeg.

Ik weet niet of het écht zo is hoor en misschien is het gewoon MIJN gevoel, maar ik heb de indruk dat ik, nu ik zelf niet meer in Nederland woon, veel meer waarde hecht aan wat er afgelopen week in Nederland is gebeurt.
Als je er van een afstandje naar kijkt is het misschien toch anders als wanneer je er middenin zit, maar ja, dat weten we niet he, we wonen niet meer in Nederland.
1 van de grote redenen dat wij uit Nederland weggegaan zijn, is namelijk dat wij vonden dat Nederland zo individualistisch en hard werd (dit was in de tijd, kort na de moord op Fortuyn en Theo van Gogh) en dat dit geen omgeving was, waarin wij onze kinderen wilden laten opgroeien.
Natuurlijk moet de toekomst gaan uitwijzen of wij ons gelijk hebben gekregen, maar na 8 jaar staan wij nog steeds achter onze keuze.

Maar, na afgelopen week ben ik toch nog weer extra trots op het feit dat we Nederlander zijn en ookal woon ik nog 50 jaar hier………………. we bennen en blijven Hollanders!!!!!!

Liebe Grüße,
Inge

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>