ANGST OVERWINNEN LASTIG……..SOMS TOCH WEL NOODZAKELIJK!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Eigenlijk ben ik over het algemeen eigenlijk absoluut niet angstig aangelegd eerder nuchter en stabiel, zeg maar.
Ik loop gerust in het aardedonker alleen buiten, met of zonder hond en zelfs in het bos zonder dat ik schrik van alle geluiden die je daar hoort.
Ook heb ik totaal geen angst als ik ergens “iets voel” wat er niet hoort te zijn en vooral nu in deze tijd van corona overheerst bij mij ook niet de angst of onzekerheid, maar meer de gelatenheid over wat er nog staat te gebeuren…………….. “je hebt het toch niet in de hand en dus heeft het geen nut om bang te zijn.”

Ondanks dat, heb ik dan wel weer drie gróte angsten of eigenlijk mag je wel zeggen fobieen en omdat ik zeker weet dat er onder mijn lezers meer mensen zijn die deze hebben, hoef ik vast niet uit te leggen dat dat al heftig genoeg is.

Mijn eerste angst is dat ik ontzettend, maar dan ook extreem enorm gigantisch (!!) bang ben  voor spinnen (in álle grotes)  en die angst is zó groot dat ik het er zelfs hier nu verder niet over ga hebben, want dan droom ik er vannacht écht van. :-(

Mijn tweede enorme angst is examenvrees en ja ik weet het, daar is écht niemand fan van, maar als je al aan de “kalmeringstabletten” moet, nachtenlang niet slaapt van de buikpijn en een enorme huilbui (van opluchting) hebt zodra het examen achter de rug is, geslaagd of niet……… is dat normaal????
Aangezien ik er het afgelopen half jaar zo´n 4 achter elkaar achter de rug heb, kun je nagaan dat ik hier iedere keer wel behoorlijk van moest bijkomen en neeeeeeeeeeeeee, de angst wordt (helaas) niet minder van, als je vaker examen doet, tenminste niet bij mij.
Ik hoop er dan ook voorlopig geen meer te hebben, maar ik weet inmiddels ook…….. zeg nooit nooit!! ;-)

Over mijn derde angst, dat wil ik vandaag wel even met jullie delen.
Deze moet ik namelijk gewoon gaan overwinnen anders krijg ik toch wel problemen met mijn werk als vrachtwagenchauffeur.
Ik heb namelijk HOOGTEVREES en niet zo´n klein beetje ook.
Wij rijden met een silo (bulkwagen) en daar bovenop zitten deksels die open moeten als je auto geladen wordt.
Deze is 4 meter hoog en dat is voor iemand met hoogtevrees een heul eind kan ik je rustig zeggen.
Omdat wij, mijn man en ik, tot nu toe met zijn tweeen rijden, deed hij het hogere klimwerk, zeg maar, maar ja, er gaat natuurlijk wel een keer een moment komen dat ik er ook aan moet geloven en dat had ik tot nu toe vakkundig uitgesteld.
Maar ja,  uiteindelijk is het wel de bedoeling dat ik ook alleen op pad kan en tja, dan moet ik er toch aan gaan geloven hè.
Je snapt misschien wel dat dát al wel reden was voor buikpijn.

Sinds ik eind januari mijn rijbewijs heb gehaald ben ik nu in totaal 4 weken meegeweest en het loopt (ehhh rijdt ;-) ) gelukkig hartstikke goed verder.

De eerste keer dat ik met hem mee was, moesten we in Antwerpen laden en het “laadperron” is op 5 meter hoogte….. slik.
Ik moest natuurlijk leren hoe dat gaat en moest dus natuurlijk ook mee naar boven.
Je kon “gewoon” met een trap en leuningen omhoog, maar in de metalen bodem van de trap en de laadplek zaten allemaal gaten, zodat je daardoor naar beneden kon kijken en dit is niet bevorderlijk voor iemand met hoogtevrees.
Ik kwam dus al met de nodige moeite boven, want ik vond het al hoog zat, maar toen ik daar stond was ik ineens “bevroren” en durfde bijna geen stap meer te verzetten………..jemig wat een drama joh.
Mijn man had in eerste instantie niet zoveel in de gaten en deed gewoon wat ie moest doen en sjouwde van de ene naar de andere kant alsof er niks aan de hand was………. heel irritant is dat ;-)
Uiteindelijk heb ik mezelf maar eens behoorlijk vermanend toegesproken, dat ik me verdorie niet zo vreselijk moest aanstellen en daarna ging het ook wel weer en de volgende keren dat we daar waren, ging het ook al stukken beter………….. dus dat helpt op de een of andere manier wel.

Ging mijn man de eerste tijd bij het laden en het cleanen nog op en in de silo…….nu wordt het toch écht wel zo langzaamaan tijd dat ik dat ook maar eens ga doen.  (jaaaa, ik ben een verwend “beginnend chauffeur” ik weet!!!!)
Oja, cleanen is ook best wel een dingetje, want zo´n silo moet met enige regelmaat ook van binnen gereinigd of uitgeveegd worden, dus ik mag blij zijn dat ik géén klaustrofobie heb want ja, je moet IN zo´n silo mét maanpak,stofmasker en veiligheidsbril  hahahahaha.

Ik liep, met mijn hoogtevrees, al wekenlang tegen het moment aan te hangen dat ik er toch maar aanmoet, of eigenlijk erop moet en omdat we vanavond weer gaan vertrekken heb ik vanmorgen maar bedacht dat ik dan toch maar even moest “oefenen”, voordat ik ergens dat ding op moet waar jan en alleman bijstaat.

Dus daar ging ik dan……………….
Je hebt dus alleen een wankel trapje omhoog en áls je dan bovenop de trailer staat heb je een soort van “balustrade”, nou ja, een ijzeren stang waar je je aan vast kunt houden.
Voor iemand zonder hoogtevrees, zoals mijn man, appeltje eitje en die snapt totaal niet waar ik me nou zo druk om maak, maar ik ben dus met trillende handjes en benen naar boven geklommen en heb mijn blik alleen maar op de bovenkant/ de deksels van de trailer gericht en deze geopend en daarna weer gesloten, want tja, dat had ik dus ook nog niet gedaan en tja daarna……………… toen moest ik weer naar beneden.

De gedachte van “komop zeur niet zo, iedereen zie je gewoon op en neer naar boven en naar beneden klauteren en dusssssssssssssssss MOET jij dat ook kunnen!!!!” heeft me wel geholpen ff door te zetten en die mindset moet ik dan ook maar ff aanhouden.
Ik geloof wel dat ze mijn hartslag in keulen nog konden horen donderen, want jemig…………. nóg harder trillend ben ik achteruit weer naar beneden geklommen en pfffffff, wat was ik blij toen ik weer beneden stond en vaste grond onder mijn voeten had.
En wat denk je…….. ja, ik geef het dan ook maar gewoon toe………..ook hier tranen van opluchting en ook wel enorm blij dat ik het nu eindelijk gedaan had.

Ik weet nu wat het is en hoe het aanvoelt en heb besloten dat ik de komende week gewoon, iedere keer tegen mijn angst in, omhoog ga en ik hoop echt dat ik er op deze manier vanaf kom.
Ach en zo zie je maar weer dat je nooit te oud bent om te leren en om tegen je angsten in te gaan………………. maar spinnen???? NEEEEEEEEEEEEE!!!!!!!

Tot de volgende blog en blijf gezond!!