WEEMOED……… MOET AF EN TOE KUNNEN, TOCH!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Een van de vooroordelen die Duitsers over Nederlanders hebben is, behalve dat we allemaal fietsen, een caravan hebben, erbij lopen als “Frau Antje” en niet te vergeten……..  wiet roken is, dat “wij Hollanders” zo vaak in ons leven verhuizen.

Die opmerking heb ik al vrij vaak te horen gekregen en het blijkt dat de meeste Duitsers hooguit 1 of 2 keer in hun leven verhuizen.

Nu moet je al die vooroordelen natuurlijk met een vreselijke korrel zout nemen, maar in het laatste geval zit er voor mij wel een kern van waarheid in.
Inmiddels ben ik in mijn leven 9 keer verhuisd, waarvan ik er tot mijn 14e al 5 verschillende woonplaatsen op had zitten.
Geboren Drent, een van de eerste bewoners van Lelystad, toen naar het Groningerland, daarna Den Helder en uiteindelijk naar Anna Paulowna.
Tja, vroeger ging dat zo, dat je ging wonen waar je werkte en aangezien mijn vader nogal eens van “Standort” moest veranderen gingen wij als gezin gewoon mee.

Op mijn 6e kwamen we dus terecht in de kop van Noord-Holland en hier heb ik mijn lagere schooltijd en brugklas doorgebracht, wat voor mij een hele leuke en gelukkige tijd was.
Toen we op mijn 14e terug naar Drenthe gingen verhuizen was dat voor mij heel dubbel, want aan de ene kant was het helemáál niet leuk omdat ik al mijn vrienden kwijt ging raken (in die tijd had je nog geen social media, dus behalve brieven schrijven met een paar goeie vriendinnen had je met niemand contact meer en die zag je dus ook NOOIT meer!!), maar aan de andere kant, woonde mijn hele familie in Drenthe en “joh, jij maakt toch wel weer nieuwe vrienden!!!!!”

Inderdaad, die nieuwe vrienden kwamen er uiteindelijk heus wel, mede door school en sport en ik heb me, ondanks dat ik de eerste jaren vaak heimwee had en riep dat “ik later, als ik groot ben natúúrlijk weer terug ging”, ook wel meteen thuisgevoeld.
Maar wát een opmerkingen heb ik in het begin gehad omdat ik zo “Amsterdams” praatte (een belediging voor de Westfriezen!!) en vooral het maken van nieuwe vrienden op een plek waar je gewoon hélemaal niemand kent is in het begin helemaal niet zo gemakkelijk als het lijkt.

Ik raakte mijn westfrieze accent kwijt en ging de drentse taal verstaan en zelfs wat “meeknauwen” wat me dan weer commentaar opleverde van mijn vrienden in Noord-Holland dat ik zo “boers-praatte”!!!
Ik kreeg veel vrienden en bekenden en vond mijn grote liefde waar ik nog altijd heel gelukkig mee ben en 20 jaar later besloten wij samen dat we naar Duitsland gingen verhuizen.
Deze keer was het onze eigen keuze en zoals ik al vaker beschreven heb, hebben we ook absoluut geen spijt en gaan we (voorlopig) ook niet meer terug naar Nederland.
De kinderen waren nog zo klein dat ze niet tegen dezelfde problemen aanliepen als ik en dus moest het gaan lukken!!!!………………. en dat deed het ook.

Het enige wat voor mij weer hetzelfde was, was dat je weer helemaal opnieuw mensen moet leren kennen en je écht helemaal niemand kent van vroeger en dát is wat mij af en toe wat weemoedig maakt.

Waarom nu ineens?
Mijn lagere school is vorige week definitief gesloten en wordt afgebroken.
Ik zag dat op (lang leve!!!!)  Facebook voorbij komen en ik kan het niet verklaren, maar werd daar ineens zo weemoedig van……….

Een paar maanden geleden had ik een reunie van mijn klas van de lagere school en had de meeste oud-klasgenoten 32 jaar niet meer gezien.
Nu hadden we een klas met 5 meiden en 14 jongens, waarvan volgens mij allemaal rauwdauwers en we stonden bekend als “nogal lastig”.
Mijn persoonlijke herinnering is, dat ikzelf met iedereen van die klas goed overweg kon en dat ik vooral een hele leuke schooltijd heb gehad.
Ik vond het dan ook heel bijzonder om de mensen waar je je vroegste jeugd hebt doorgebracht naar zo lange tijd weer terug te zien.
Een beetje een gevoel van “eigen”, terwijl je elkaar eigenlijk helemaal niet meer kent omdat iedereen zijn eigen weg is gegaan.

En wat me dan zo weemoedig maakt is dat je dat gevoel van “eigen” hier, waar we nu wonen dus nooit zult gaan krijgen……..
Ach ja, zucht ……………

Dan ga je weer relativeren, waar ik eigenlijk toch veel beter in ben en dan is dat gevoel ook wel weer weg.
Joh, wat is nou “eigen” en wat was er gebeurt als…………….  dat heeft helemaal geen zin en dat is ook helemaal niet iets waar ik benieuwd naar ben.
Ik heb inmiddels ook hier een paar hele lieve vriendinnen en goeie bekenden en een leuke job, dus wat zeur je nou!!!!

Maar af en toe even terugkijken en “mijmeren” ………………. zal ook wel meer iets met leeftijd te maken hebben vrees ik ;-)

Hollandse