10 JAHRE DEUTSCHLAND…… WIE WÄRE ES DAMIT!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Precies vandaag wonen wij 10 jaar in Duitsland………. een mooi moment om eens terug te kijken op wat dat ons gebracht heeft en of onze verwachtingen, als we die al hadden, een beetje uitgekomen zijn.

Wat waren onze verwachtingen eigenlijk?
In eerste instantie was de reden van onze emigratie dezelfde als die van  99% van alle Hollanders die over de grens gaan……….. het goedkope en riante wonen.

Voor mijn man was dit dé belangrijkste reden, maar ik had ook écht nog wel andere redenen om weg te gaan.
In mijn ogen is een mooie woning best leuk hoor, maar als je er doodongelukkig bent in de omgeving waar je woont heb je er toch nóg niks aan?

We wonen in een schattig klein boerendorpje in een prachtig groot (voor Duitse begrippen klein!!!) vrijstaand en vooral nieuw huis op een flink grondstuk dat in Nederland onbetaalbaar zou zijn geweest.
Om een voorbeeldje te noemen:
Waar je in Nederland voor de grondprijs zo rond de 300€ (of misschien zelfs inmiddels meer?) per m2 betaald, zit je hier op een prijs van 12,50€ m2………. en dan heb ik het nog niet eens over de bouw van de woning.
Wij hebben zeer bewust “milieubewust” gebouwd met in het huis oa.een warmtepomp en geen gasaansluiting en na een paar jaar hebben we zonnepanelen op het dak genomen.
Het mooiste zou zijn als we ook nog iets met windenergie zouden kunnen doen en wie weet komt dat er ooit nog van.

Daarbij wonen wij op een schitterende, rustige plek met aan alle kanten bos en weilanden en die paar buren die we dan hebben die nemen we gewoon voor lief, alhoewel ik persoonlijk achteraf zelfs nog wel iets vrijer of wat meer tussen de Duitsers had willen wonen.
Zoals ik al eerder geschreven heb, hebben we vrij veel Nederlandse buren.

Mijn verwachtingen waren ook vooral dat we los zouden komen uit ons oude, hectische bestaan met weinig perspectief naar nieuwe dingen en dat de kinderen in een leuke en respectvolle omgeving groot zouden worden ennnnnn er was sprake van dat mijn man de kans kreeg om werk te gaan doen, waarbij hij dagelijks thuis zou zijn ipv alleen in het weekend …………….. een van de voornemens die uiteindelijk NIET uitgekomen is.

Nu klinkt het misschien een beetje alsof ik doodongelukkig was in mijn vorige “leven”, maar dat was absoluut niet zo…………. noem het onvrede, onrust, zeg het maar.

De integratie:

Wat wij wel meteen anders gedaan hebben dan de meeste hollanders is dat we hebben besloten dat áls we gaan emigreren, we ook volledig gaan integreren en ik kan je vertellen dat dat een van de dingen is die ons toch wel erg goed gelukt is!!!

De kinderen gingen meteen naar een Duitse school en bijvoorbeeld Arjen (toen 6) werd door een klasgenootje vanaf het begin “aan de hand” genomen en ging meteen mee naar de plaatselijke voetbalvereniging en allerlei andere dingen die voor de jeugd georganiseerd werden.
Binnen 3 maanden spraken en verstonden ze allebei al erg goed Duits en ging het erg goed op school…………. dat was toch wel een enorme opluchting kan ik je vertellen.
Uit eigen ervaring blijkt toch dat jonge kinderen erg snel een vreemde taal kunnen leren, want ook Engels, dat ze hier vanaf de 3e klas (8 jaar) krijgen, is geen enkel probleem voor die van ons.

Ikzelf zat in na een jaar meteen in het bestuur van de Kindergarten (blog) van Nina en ook dat helpt natuurlijk bij de integratie.

De taal was voor mij in het begin nog wel een probleempje, want mijn Duits was zéér belabberd, zoals ik in een eerdere blog wel eens beschreven heb.
Maar dan is het leuk als je in een kleine gemeenschap woont, want (bijna) iedereen vindt het super dat je het gewoon probeert en ze begrijpen écht wel wat je wilt zeggen, ookal is het niet altijd even goed wat je zegt.

Ik heb ook wel eens een verschrikkelijke taalblunder gemaakt aan het voetbalveld (iets met de scheidsrechter die op zijn fluit moest blazen en dan woordelijk vertaald ;-) )wat dan toch wel vrij hilarisch is, maar van dat soort fouten leer je héél snel hahahaha………….. was wel erg peinlich.

In het begin deden we ook mee aan alle dorpsfeesten, Schützenfest, kermis, Weihnachtsfeier in de kerk, ouderendagen in het dorpshuis, knutselmiddagen voor de jeugd etc.etc. maar dat soort bijeenkomsten zijn niet echt ons ding, alhoewel de kinderen daar gelukkig meestal wel aan meedoen en dat inmiddels ook zonder dat ma erbij moet zijn.
In Nederland deden we aan zulke dingen ook vaak niet mee, dus waarom daar nu wel aan beginnen?!
Omdat de mensen hier bijna allemaal katholiek zijn en wij niet van het geloof zijn, doen wij aan een groot deel (voor de dorpelingen zeer belangrijk deel!!!) niet mee aan alle kerkelijke activiteiten………….. écht wel een gemiste kans in de integratie hahahaha ;-)

Het Schützenfest is zo´n voorbeeld waar wij écht niet meer heengaan en we hebben het écht geprobeerd hoor.
Dat is gewoon één grote zuippartij en een traditie waar wij niet mee grootgeworden zijn en dus ook absoluut niks mee hebben.
Aangezien mijn man in die tijd niet dronk, iets wat voor de Duitsers al hélemaal niet voor te stellen is, was dat al een rare situatie als hij dan met zijn colaatje tussen de mannen stond.
Onze zoon gaat wel al 10 jaar heen en is zelfs Kinderkönig (blog) geweest en is sinds dit jaar lid van de Schützenverein en de Landjugendverein en dat is ook wel een teken dat ie er écht tussen zit.

De enige van ons gezin die niet volledig is geintegreerd is mijn man, maar die vind dat eigenlijk ook totaal niet belangrijk en ik vind het ook prima.

Terugkijkend op 10 jaar wonen in Duitsland……………….. Hebben wij het in onze ogen best goed gedaan!!!

We zijn als gezin ontzettend gelukkig en hecht en natuurlijk zijn er ook wel eens tijden geweest dat het allemaal niet zo leuk en gezellig was, maar wie heeft dat niet en dat is ook verder helemaal niet interessant.
Op misschien een of twee momenten na, hebben wij nooit spijt gehad dat we hier zijn heengegaan en we zijn ook voorlopig nog lang niet van plan hier weer weg te gaan.
De kinderen hebben heel veel vrienden, doen aan leuke sport en ze doen ook nog erg leuk mee op school.
Alhoewel er in dit  boerengehucht niet altijd even veel loos is, vermaken ze zich meestal erg goed.
Vooral nu onze zoon een motor heeft, kan hij er fijn op uit wanneer en waarheen hij maar wil.
Ik heb sinds 5 jaar ontzettend leuk werk bij een Duitse baas die ook nog eens heel aardig is en die mij met respect behandeld, iets wat hier in Duitsland niet altijd even vanzelfsprekend is tussen werknemer en werkgever.
Manlief heeft sinds een paar jaar zijn eigen bedrijf, sinds een jaar zelfs in Duitsland, en ook dat loopt allemaal zeer voorspoedig.

Het maakt uiteindelijk absoluut niet uit wáár je woont, want mensen zijn gewoon overal hetzelfde…………….. dat bevestigt eigenlijk alleen maar wat ik al wist.
Je hebt overal mensen waar je goed mee kunt en mensen waar je absoluut niet mee door 1 deur kan.
Als je in een totaal vreemde omgeving komt wonen, waar je helemaal niemand kent, helpt het toch wel als je een beetje mensenkennis hebt en wat best heel belangrijk is, is dat je gewoon op je gevoel afgaat.
Ik heb hier een aantal hele lieve mensen leren kennen en sinds een paar jaar ook een zeer goede vriendin en die vriendschap koester ik zeer.
Vreemd idee dat je elkaar nooit ontmoet zou hebben als je hier niet was komen wonen……..
En tja, helaas zijn er ook een aantal mensen die ik nooit meer zie, vooral omdat wij hierheen verhuisd zijn
Dat is helaas niet anders en is dat een zeer vervelende bijkomstigheid, waar ik ook best wel last van gehad heb, maar het weegt niet op tegen alle positieve ervaringen die wij hebben.

Ik zal mijn blogje blijven bijhouden en jullie op de hoogte houden als ik hier weer eens iets “typisch Deutsch” meemaak.
Ik hoop dat jullie het leuk vinden om af een toe eens met ons mee te “leven” ;-)

Liebe Grüße X

SCHOOLONGEVALLETJE, HOEF JE TOCH NIET MEE NAAR DE DOKTER……. OF TOCH???

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Vandaag was mijn vrije dag en ik zou er eindelijk na tijden weer eens lekker van gaan genieten!!!!

De kids moesten tot een uur of 2 naar school dus zou ik tot dan heerlijk het rijk alleen hebben en kon de hele dag thuis lekker een beetje “aanklungelen”.
Ik denk dat er vast wel een aantal van jullie zijn die dit herkennen hahahaha.

Door diverse omstandigheden, waar ik dan weer niet verder over ga vertellen, was het er de laatste (12) weken niet van gekomen en was mijn vrije vrijdag niet écht meer “van mij” zeg maar……..

Dusssss, lekker op tijd eruit en eerst maar eens een dik half uur met de hond gelopen.
Daarbij heb ik heerlijk genoten van de rust en lekkere frisse buitenlucht en ik heb zelfs de eerste ganzen over horen/zien vliegen…… yes, de winter komt er weer aan, heeeeeerlijk!!!!
Daarna thuis op mijn gemakkie eerst eens ff lekker een kop koffie (of 3) genomen, beetje internetten, facebook en nieuws checken en een spelletje candy crush en tegen een uur of 9 maar eens ff spotify op levensgevaarlijk gezet en heerlijk in de woonkamer aan de poets gegaan. (Nee, géén straf!!!)

Ik had net de hele boel op zijn kop staan……….. “eerst chaos, dan orde!!” toen de telefoon ging.
Mijn dochter belde vanaf school, of we misschien toch wel even naar de dokter konden gaan, want ze had toch wel erg last van haar schouder…………….

Wat was er dan gebeurd?

Gisteren bij gym hadden ze basketbal gespeeld en daarbij is ze gestruikeld, op haar onderarm gevallen en daarbij is haar schouder naar achter geschoten…………. met een harde “knak” en toen deed het behoorlijk zeer.
Ik heb haar gisteren dan ook meteen van school gehaald en thuis, na een grondige inspectie en flink koelen leek het allemaal toch wel wat mee te vallen.
Ze kon alles nog redelijk goed bewegen en tja, had wel pijn, maar het ging allemaal best wel ok en omdat wij (hollanders) niet zo snel naar een dokter lopen heb ik het eerst maar eens ff afgewacht.

Koelen, koelen en nog eens koelen en we hadden nog een “schmerzgel” die ik erop gesmeerd heb en dat moest het maar doen.
Vanmorgen heb ik haar ook niet gehoord over dat ze nog veel last had en ze is ook gewoon naar school vertrokken.
Mijn baas zat gister al meteen te “zemelen” dat ik naar de dokter of zelfs het ziekenhuis moest gaan, maar ik heb daar toch een andere mening over en ik zag mezelf alweer 2 uur in de wachtkamer zitten……………. voor niks!!!!

Maar dus, daar zaten we dan, vanmorgen om kwart over 10……. in de wachtkamer van de huisarts.
Het zat er voor de verandering weer eens tjokvol en uiteindelijk was een kwart voor 12 dat we eindelijk aan de beurt waren en ik kan er gewoon niks aan doen, maar je zit je gewoon wéér dood te ergeren aan het tempo en aan dat belachelijk stomme systeem dat je geen afspraak kunt maken bij zo´n huisarts.
Het ergste was nog dat er ook nog een opa en oma met hun 2-jarige kleinzoon zaten en opa blijkt zo vreselijk trots op hem dat ie constant aan iedereen die het maar horen wilden (en ook die het juist niet wilde, zoals ik) luid liep te verkondigen hoe geweldig dit kind wel niet is en wat ie toch allemaal al kan en het dan ook ging demonstreren …………….ken je dat?
Vreselijk zulke mensen en je krijgt meteen een hekel aan dat kind, terwijl het schattige jochie er niks aan kan doen natuurlijk.
Ze waren ook nog nét voor ons aan de beurt zijn, dus die ellende heeft dus die hele 1,5 uur geduurt…………… tja, áls je je dan al ergert, wordt het niet beter he.

Maar goed, wat ik al eens eerder geschreven heb, onze huisarts is wel heel goed en ontzettend aardig en tja, ze neemt gewoon de tijd voor je en wie wil dat nou niet.
Dus waren we eindelijk aan de beurt en wat ik al dacht…………….. het is maar een kneuzing en daar kun je idd toch best wel behoorlijk last van hebben.

“Godzijdank”, dacht ik nog, “we kunnen weer naar huis en eind goed al goed, ik kan nog lekker een hele middag genieten!!!!”
Maar nee hoor……………. niks van dat alles…………….

Omdat het een “schoolongeluk” is, moet het aan de BG (Berufsgenossenschaft) gemeld worden (!!!!????) en hiervoor moeten we eerst nog naar het ziekenhuis, want er moeten tóch voor de zekerheid röntgenfoto´s gemaakt worden en het ziekenhuis doet dan de officiele melding aan de BG.
“Maar”, probeerde ik nog, “het is volgens u toch alleen maar gekneusd!!!, dan is het toch gewoon kwestie van tijd enz.enz.???”

Tja, dat dénk ik idd wel, maar toch, voor de zekerheid………….. Nou, daar ging mijn vrije dag!!!!

Mijn ervaring met de “Notaufnahme” waar we ons zouden moeten melden en waar ik de afgelopen jaren helaas al de nodige keren geweest ben zijn nou niet zo dusdanig positief dat je daar nou 1,2,3 klaar bent, zeg maar, want ook daar hebben we al menig uurtje doorgebracht.

Nina wilde de laatste 2 uur op school graag toch nog wel afmaken (gek kind!!!) en dat kwam mij wel goed uit, want dan had ik toch nog 2 uur om de boel thuis weer een beetje aan kant te maken.
En dus zijn wij uiteindelijk tegen 14.30 uur die kant op gereden en je gelooft het niet, maar we waren zowaar meteen aan de beurt.
Op vrijdagmiddag blijken er weinig spoedgevallen te zijn hahahahaha, hadden wij ook eens geluk.
De chirurg was een of andere rus, die bijna niet te verstaan was en Nina was zo vreselijk onder de indruk van die man dat ze bijna niks durfde te zeggen en dat terwijl ze normaal gesproken absoluut niet op haar mondje gevallen is.

“Waarom we pas vandaag gekomen zijn, terwijl het gister al gebeurd is?”
pfffff, omdat we eerst toch wel ff af wilden wachten en er werden een paar wenkbrauwen opgetrokken, maar verder werd er niks gezegd. (wel gedacht waarschijnlijk ;-) )
De nodige formulieren voor de BG werden ingevuld en er werd ook nog wel gezegd dat de BG waarschijnlijk ook nog wel contact met ons op zou gaan nemen en “dat we toch wel hetzelfde verhaal moesten vertellen als we nu hadden verteld” ?????………….. alsof er iets heel vreemds was gebeurd ofzo.
Toen op naar de röntgenafdeling en daar stonden ze ons al op te wachten…………. onvoorstelbaar, ik wist niet wat ons gebeurde.

Daarna weer terug naar de Eerste Hulp en wat bleek…………. niks aan het handje, alleen wat gekneusd en daar kon ze idd nog wel eventjes last van houden.
Koelen, koelen, koelen en blijven bewegen.

Weer zo´n geval van “eigenlijk moet je toch meer op je gevoel afgaan”, maar je laat je dan toch teveel beinvloeden denk ik en achteraf is het Nina ook zeker weten ingefluisterd dat ze misschien toch maar naar de dokter moest gaan.

De volgende keer……….. maar ik hoop dat die volgende keer nog heel lang op zich laat wachten, want ik ben het inmiddels alweer helemaal zat met die wachtkamers.