8 JAAR WONEN IN DUITSLAND…….. EVEN TERUGBLIKKEN!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Deze maand is het alweer 8 jaar geleden dat wij naar Duitsland verhuisd zijn en ik heb er een traditie van gemaakt om ieder jaar even terug te kijken naar wat wij in die tijd toch allemaal hebben meegemaakt en vooral of ik nog altijd geen spijt heb van de keuze die wij 9 jaar geleden hebben gemaakt………….

……… En de conclusie is, tot nu toe, ieder jaar weer NEE!!!!!

Natúúrlijk heb ik ook wel eens mijn moeilijke momenten en twijfels gehad, maar spijt? Nee, absoluut niet!!!!

Moeilijk heb ik het vooral in de eerste 2 jaar gehad, maar ja, ik denk dat dat ook wel logisch is als je helemaal opnieuw ergens moet beginnen in een vreemd land, in een piepklein dorpje met een vreemde en best moeilijke taal en vooral hun eigen gewoontes en tradities.
Wat in het algemeen ook moeilijke momenten zijn is, wanneer iets niet helemaal lekker loopt, bijvoorbeeld op het vlak van gezondheid, de kids of werk ofzo, maar ja, wie zit er dan wél goed in zijn vel, dat heeft natuurlijk absoluut niks te maken met de plek waar je woont.

Waar ik het bijvoorbeeld erg moeilijk mee had, was toen mijn moeder na een half jaar (opnieuw) ernstig ziek werd en uiteindelijk overleed en die tijd was voor mij vooral emotioneel heel erg heftig en zwaar.
In de tijd dat mijn moeder ziek was ging ik zo vaak mogelijk (soms zelfs iedere dag) naar “huis” en ondanks dat we natuurlijk ook per telefoon heel veel contact hadden, was voor mij de fysieke afstand en het gereis heen en weer best een hele zware opgave.

Maar goed, dat merk je pas achteraf, want op dat moment doe je dat natuurlijk gewoon en denk je daar helemaal niet bij na.
Uiteindelijk is het maar 3 kwartier rijden en dat valt natuurlijk best mee, we zijn niet de wereld uit.
Het is voor ons inmiddels maar een klein stukje rijden, want hier in Duitsland ligt bijna álles ver uit elkaar, maar in het begin was dat wel vreselijk wennen en heb ik daar ook wel met enige regelmaat over geklaagd.

Wat mij in het eerste jaar trouwens ook pijnlijk duidelijk werd, was wat het voor sommige van onze vrienden blijkbaar betekent dat je zo vréselijk ver weg bent gaan wonen.
Ik merkte ook dat het voor hun blijkbaar verder reizen was om hierheen te komen, dan andersom en ineens hadden we bijna geen aanloop meer, wat ik wel heel erg gewend was.
Ik moet je heel eerlijk toegeven, dat ik het daar in het begin best wel moeilijk mee heb gehad, want ik, vreselijk sociaal gezelligheidsdier, vond het altijd wel erg gezellig, de aanloop en vele contacten die ik altijd had.

Maar ja, wij hebben natuurlijk de keuze gemaakt om weg te gaan en “dan moet je ook niet zeuren hè”, daar ben ik me ook heel goed van bewust hoor, dus ik zeur daar ook verder niet over.

Inmiddels maakt het me ook écht niet meer uit hoor, ik ben daar overheen en vind het prima zo :-) .
Degenen die belangrijk voor me zijn weten gelukkig de weg naar ons toe heel goed te vinden en komen dan ook regelmatig onze kant op en wij gaan ook met enige regelmaat naar ons oude dorp, alhoewel ik merk dat dat door tijdgebrek toch wel steeds minder wordt.
En weet je wat wel weer “grappig” is?……………….dit is ook wel een hele goede manier om je vrienden te leren kennen hahahahaha.

Als ik dan zo terugkijk, zijn we in de afgelopen 8 jaar met ons gezin behoorlijk ingeburgerd en hebben we een hele goede balans gevonden in het “meedoen” in het dorp en het lekker onze eigen gang gaan.

Als je er hier echt “bij wilt horen” zul je daar wel je best voor moeten doen en dat betekent overal aan meedoen en eigenlijk hebben wij daar lang niet altijd zin in ;-) .
We merken ook wel dat er bepaalde mensen zijn die daar een uitgesproken mening over hebben (en die denken dat wij dat niet doorhebben), maar dat is ons “Egal” oftewel, interesseert ons niks hahahaha.

De kids gaan hier naar school en zoals ik al vaker heb geschreven in diverse blogjes, gaat dat gelukkig prima.
Ze spreken inmiddels 4 talen, waarvan 2 vloeiend en het is wel heel bijzonder hoe natuurlijk dat gegaan is, want ik heb eigenlijk helemaal geen extra energie gestoken in het bijbrengen van bijvoorbeeld het Nederlands.
Nederlands schrijven doen ze beiden niet foutloos, maar ik vind het ook veel belangrijker dat ze de Duitse taal goed beheersen en dat ze Nederlands kunnen spreken.
Het schrijven oefenen we spelenderwijs en dat komt ook écht nog wel goed.
Ze zijn inmiddels 12 en 14  en gaan ook steeds meer met vrienden op stap, wat ik geweldig vind en ook bij de voetbal en met paardrijden zijn ze helemaal op hun plek.

Ook ik ben inmiddels behoorlijk ingeburgerd, al zeg ik het zelf.
Ik heb hier ook een paar erg leuke en gezellige vriendinnen die ik regelmatig spreek en dat vind ik erg fijn.
En wat ik toch voor mezelf wel een persoonlijk hoogtepunt van mijn inburgering vind, is dat ik sinds 2,5 jaar bij de plaatselijke verzekeringsman op kantoor werk.

Ons kantoor heeft vooral veel klanten uit onze gemeente die bestaat uit 7 dorpen en dat betekent dus, dat veel mensen hier in de omgeving precies weten wie ik ben.
Nu was dat volgens mij zowieso wel al het geval, want hoe gaat dat in zo´n klein dorpje als er nieuwe (Nederlandse) mensen komen wonen?…………………. daar wordt natúúrlijk over gepraat, wees niet bang ;-)

Ik was in het begin dat ik daar op kantoor werkte nogal onzeker en maakte me nogal druk of de (meestal conservatieve) klanten wel zo blij waren met die “Holländerin” bij de LVM, maar ik krijg gelukkig regelmatig van mijn baas te horen, dat de mensen mij zo “Nett” vinden en dat geeft je toch wel wat meer zelfvertrouwen hè.
Wij hebben ook vrij veel Nederlandse klanten en die spreken niet altijd even goed Duits.
Ondanks dat mijn baas redelijk goed Nederlands kan verstaan, is hij het toch erg blij dat ik er ben, want vooral in het geval van schades vinden de mensen het toch wel erg fijn als ze het in hun eigen taal uit kunnen leggen.
Mijn Duits is in 8 jaar ook aanzienlijk verbeterd (zeg maar met 95% hahaha), hoewel ik vind dat het altijd nog beter kan.
Maar mijn Duits is blijkbaar zó goed, dat ik over een paar weken via het werk met een serieus échte opleiding mag gaan beginnen……………………. jahaaaaaaa in het Duits!!!, Wie had dát ooit kunnen bedenken…………… IKKE ÉCHT NIET!!!!
Ik vind het super spannend en heb er ongelooflijk veel zin in en voor mij persoonlijk is dit toch wel een bevestiging van het feit, dat wij het best goed doen hier.

Mijn conclusie na 8 jaar wonen in Duitsland is, dat ik vind, dat wij een hele goede keuze hebben gemaakt om in deze mooie rustige omgeving, aan het bos, te gaan wonen.
Wij hebben het hier met zijn vieren ongelooflijk naar onze zin en zijn als gezin ook heel hecht.
Wat ik al vaker geschreven heb, is dat ik nooit zal zeggen dat we nooit meer terug of weg gaan, maar voorlopig blijven we hier nog wel een aantal jaren wonen met hopelijk heel veel plezier en vooral ongelooflijk veel geluk …………….. maar wie wil dat nou niet!!!!!!

Liebe Grüße Inge.