ONDANKS 8 JAAR DUITSLAND………….. WE BLIJVEN HOLLANDERS!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

We zijn nu een dikke week na de ramp met het vliegtuig MH-17 en ik ben al vanaf de eerste minuut dat ik ervan hoorde, diep onder de indruk van alles wat er sinds die donderdag de 17e juli gebeurt in Nederland en dan vooral hoe ineens weer blijkt dat “ons” kleine landje groots kan uitblinken in het saamhorigheids en “wij”-gevoel.

Natuurlijk hebben “wij Hollanders” dat gevoel ook als bijvoorbeeld onze sporters gigantische prestaties leveren, zoals alweer bleek tijdens bijvoorbeeld het WK voetbal in Brazilie, een etappewinst bij de Tour de France of bij de schaatsers op de olympische Spelen, maar eigenlijk is zelfs dat nog niet vergelijkbaar met wat hier gebeurt is………… kippevel!!!!!!

Zóveel respect en medeleven voor wat er met onze medelanders gebeurt is en dan merk je ook dat ons landje zo vreselijk klein is, want veel mensen kennen wel iemand of kennen wel iemand, die weer iemand kent, die in dat vliegtuig zat.

Ik moet je eerlijk zeggen, dat ik er behoorlijk mee bezig ben geweest de afgelopen week en misschien wel een beetje té veel, maar zo zit ik ook wel een beetje in elkaar……… Aard van het beestje ;-)
Alle nieuwsprogramma´s, berichten van journalisten, de speech van minister Timmermans (wauw, over kippevel gesproken!!!!), álles absorbeer ik.
Ik slok alles op wat er gezegd en geschreven wordt en heb het gevoel dat ik op die manier zelf het beste kan verwerken wat er gebeurt is en vooral, waarom de mensen op de manier reageren, zoals ze reageren.

En zo ook de woensdag, de dag van Nationale rouw, die heeft ook zeer diepe indruk op mij gemaakt, zoals waarschijnlijk op heel veel mensen.

Ik stond bijvoorbeeld met mijn kids op het moment dat “the last post” werd geblazen op een heel drukke parkeerplaats in Papenburg.
We kwamen bij de orthodontist vandaan en omdat het zo bloedheet was die dag, had ik de kids een ijsje beloofd.
Op de parkeerplaats bleven we voor de minuut stilte in de auto zitten en tijdens die minuut zag ik om ons heen al die mensen, al pratend en lachend en druk doende met hun boodschappen en andere zaken, gewoon doorgaan met waar ze mee bezig waren.
Geen benul hebbende van wat er op dat moment in Nederland en bij ons in de auto aan de gang was en natúúrlijk is dat ook heel normaal, want dat zou ons andersom natuurlijk nét zo vergaan, maar het moment vond ik gewoon heel appart en bijzonder.

Ik vertelde dit de volgende dag ook aan mijn baas, die trouwens op zijn manier, ook wel erg meeleeft, want het is natuurlijk ook verschrikkelijk wat er gebeurt is en dat vind natuurlijk iedereen!
Maar ja, je merkt ook wel, dat we het er eventjes over hebben en dan gaat ook hij weer zijn gewone dagelijkse gang en tja……………. er is zóveel leed op de wereld, dit is toevallig dan in Nederland, maar, zei hij nog, wat dacht je van wat er nu speelt in de Gaza-strook………….. tja……………………Hij heeft wel gelijk hè.

Hij had ook woensdagavond op het nieuws gezien hoe de vliegtuigen aangekomen waren en de rouwstoet die van Eindhoven naar Hilversum gereden is, met al die duizenden mensen langs de weg om hun respekt te tonen en vond dat enorm Beeindruckend.
Hij zei ook nog wel, dat hij zich ook niet kan voorstellen dat zoiets in Duitsland snel zal gebeuren, omdat het land natuurlijk zóveel groter is dan ons kikkerlandje en tja er wonen ook bijna 82 miljoen inwoners.
Maar ja, aan de andere kant………………… Duitsland is wel Weltmeister geworden en dat bracht ook een enorm saamhorigheidsgevoel teweeg.

Ik weet niet of het écht zo is hoor en misschien is het gewoon MIJN gevoel, maar ik heb de indruk dat ik, nu ik zelf niet meer in Nederland woon, veel meer waarde hecht aan wat er afgelopen week in Nederland is gebeurt.
Als je er van een afstandje naar kijkt is het misschien toch anders als wanneer je er middenin zit, maar ja, dat weten we niet he, we wonen niet meer in Nederland.
1 van de grote redenen dat wij uit Nederland weggegaan zijn, is namelijk dat wij vonden dat Nederland zo individualistisch en hard werd (dit was in de tijd, kort na de moord op Fortuyn en Theo van Gogh) en dat dit geen omgeving was, waarin wij onze kinderen wilden laten opgroeien.
Natuurlijk moet de toekomst gaan uitwijzen of wij ons gelijk hebben gekregen, maar na 8 jaar staan wij nog steeds achter onze keuze.

Maar, na afgelopen week ben ik toch nog weer extra trots op het feit dat we Nederlander zijn en ookal woon ik nog 50 jaar hier………………. we bennen en blijven Hollanders!!!!!!

Liebe Grüße,
Inge

 

“FUßBALL IST KEIN SPORT……. FUßBALL IST MORD!!!!!”

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Tja, met deze opmerking van “onze” orthopeed konden we het gister doen………….. en dat in deze spannende tijden rond de halve finales van het  WK 2014.

Arjen klaagde al een paar maanden over pijn in zijn enkels en knieeen als hij gevoetbald had en een aantal weken geleden leek het me, na de zoveelste keer klagen, toch wel eens verstandig om maar eens bij de kinderarts na te vragen wat er aan de hand zou kúnnen zijn.
Zij stuurde ons meteen door naar de orthopeed, want zij dacht dat de klachten misschien wel eens uit zijn rug vandaan kunnen komen en aangezien rugklachten nogal bij ons in de familie zitten, kun je er niet vroeg genoeg bij zijn….  toch!!!!

Ik heb toen een aantal artsen gebeld, maar overal had je een wachttijd van minstens een maand of 4 en toen bedacht ik ineens dat ik vorig jaar door een supergoeie orthopeed aan mijn schouder was geopereerd (ben gewoon klachtenvrij, terwijl dit niet gegarandeerd was ;-) ) dus ik die praktijk gebeld.
Ik kon over 2 weken al terecht (???, dát is snel….), maar niet bij “mijn” orthopeed, maar een partner, Frau P., nou ja, prima toch…………………. zal ook wel goed en kundig zijn, toch!!!!!

En gistermiddag was het dan zover, dus Arjen en ik óp naar Sögel.
De hele wachtkamer zat BOMvol toen wij binnenkwamen, maar wonder boven wonder waren wij binnen 5 minuten aan de beurt…………… dat is wel eens anders bij artsen. (lees mijn vorige blogje maar eens hahaha).
Weet je trouwens wat ze in de wachtkamer op de t.v. lieten zien…………. de finale van het WK 1974!!!!!, beetje ongemakkelijk was dat wel hahahahahaha.
Ik vertelde Arjen nog dat dit een groot trauma van Nederland is, maar dat wist ie (natúúrlijk) wel hahahaha

We komen de spreekkamer binnen en daar zit een oud grijs besje van dik 60 aan haar buro die ons niet eens aankijkt en ze wijst een beetje hautain naar de 2 stoelen die er staan, ondertussen mompelend ……….. “Begleitung geht in die Ecke” dusssss, ik moest in de hoek gaan zitten, want het ging niet om mij maar om Arjen.
Ze zal het (geloof ik) wel als grapje bedoelt hebben, maar het kwam meteen al een beetje vreemd over.
Ze heeft ons tijdens het hele gesprek dat we met haar hadden ook bijna niet aangekeken, en leek steeds een beetje tegen het luchtledige te praten, zó vreemd.

Maar goed, Arjen mocht gaan vertellen wat het probleem was en hij begint dus te vertellen dat ie na het voetballen vaak klachten heeft aan zijn knie en enkel gewrichten.
Ze begon tijdens zijn verhaal al heel moeilijk en zuur te kijken en met haar hoofd te schudden en zegt, nadat ie klaar was met zijn verhaal,……….. “Fußball ist kein Sport…………….. Fußball ist Mord!!!” en dat heeft ze in de 10 minuten dat we binnen waren minstens 4x herhaald.
“Wat had de kinderarts daarop gezegd?”
Nou, dat zij dacht dat het misschien wel eens uit de rug kon komen, maar dat wimpelde ze eigenlijk meteen weg.
“Fußball ist Mord für deine Gelenke en daar moet je meteen maar mee stoppen!!!!” zegt ze tegen Arjen.
“Kijk maar eens naar al die grote voetbalspelers die allemaal kapotgeschopte benen hebben en vooral nu bij het WK (waar ze, naar ze later zei, helemaal niet naar kijkt!!!!!) hoeveel er met blessures uitvallen”…………………. blablabla.
Nogmaals, hij moest maar stoppen met voetballen en een andere sport gaan zoeken……………….. PUNT!!!!!
Maar ja, vertel een jongen van 14, wiens grootste hobby voetbal is (hij heeft niet voor niks de naam Arjen gekozen voor deze blog) en die niks liever doet dan voetballen maar eens dat ie niet meer MAG voetballen.
Hij moest maar karate gaan doen, want dat is een héle goed sport voor jongens zoals hij.

Toen moest Arjen zijn broek uitdoen, omdat ze zijn bekken, benen en voeten wilde controleren en er klopte helemaal NIKS aan hem, de arme jongen.
Hij heeft platvoeten, X-benen, die al hélemáál niet gemaakt zijn om te voetballen en tot overmaat van ramp is zijn bekken ook “verschoven”.
Al die tijd hadden wij allebei zoiets van “tegen wie praat ze nou in vredesnaam?” want nog steeds keek ze ons bijna niet aan en mompelde maar wat.
Ik moet je zeggen, dat ik toch dolblij ben dat ik het Duits inmiddels erg goed kan verstaan, anders hadden we toch echt een probleem gehad, want errug geduldig was ze ook niet.

“Zooltjes” (Einlagen) roept ze ineens in het luchtledige en haar assistente typt er lustig op los, dus die begrijpt waarschijnlijk precies wat ze allemaal mompelt.
Ik zeg dat hij die tot 2 jaar geleden ook al gehad heeft en zij roept meteen op zo´n toontje: “Unsere Füße haben auch Einlagen, ÁLLE Füße brauchen Einlagen!”……………. ze bedoelde dus blijkbaar, haar eigen en die van haar assistente  en dat “onze” voeten niet gemaakt zijn om zo op de vlakke grond te lopen.
Toen vroeg ze waar we de zooltjes dan vandaan hadden en jawel, zowaar hadden we die van het beste adres die er was en daar moesten we unbedingt weer heen gaan, dus daarvoor een recept gekregen.

We waren toen nog niet klaar, want Arjen moest zijn mond een paar keer open en dicht doen en toen kreeg ik de vraag bij wie hij onder behandeling is voor zijn beugel.
Ik zeg Dr. T…………. kijkt ze wéér héél moeilijk, dus ik vraag lichtelijk bezorgd…….is die niet goed?????
Lacht ze een beetje meewarig en zegt, “nee, die is prima, die denkt hetzelfde als ik (???), maar hij moet controleren of zijn kaak wel goed staat, want 99% van alle lichamelijk klachten komen uit de kaak en als die niet goed staat en dan is dát dus de oorzaak van alle ellende.”
Ik zag Arjen al een keer verbaasd naar mij kijken van “waar hééft die vrouw het over” en ik knikte hem even geruststellend toe.
Ik had idd wel eens van deze theorie gehoord, dus ik heb haar het hele verhaal uit laten leggen over de invloed op het lichaam die een scheve kaakstand heeft.

En……… toen waren we nóg niet klaar, want we kregen nog een heel relaas over haar jeugdtrauma.
Dat ze van haar vader vroeger altijd voetbal moest kijken en ook mee moest doen en dat ze daarom een vreselijke hekel aan voetbal had en dat zij altijd geturnd had (ook erg goed voor je gewrichten volgens mij!!!!) en dat ze, omdat ze natuurlijk orthopeed is, Voetbal geen sport, maar moord op je lichaam vindt.

Na deze boodschap konden we vertrekken en was de audientie voorbij……………. arme, arme Arjen.

Toen we samen naar de auto liepen, waren we er een beetje lacherig van en we zijn uiteindelijk samen tot de conclusie gekomen, dat we natúúrlijk de zooltjes gewoon gaan laten aanmeten én zijn orthodontist naar zijn kaak laten kijken, maar STOPPEN met voetbal?????????????????????  NEEEEEEEEEEEEEEE, dat kan altijd nog wel hoor!!!!!!!!!!

De volgende keer gaan we toch écht naar een andere orthopeed, want hier gaan we maar niet meer heen en dan moeten we maar iets langer wachten op een afspraak.

Ik denk dat ik nu wel weet waarom we bij deze arts zo snel terecht konden…….. ;-)

Tot de volgende blog!!!!!!