Afscheid van Kindergarten ….. kleine dochter denkt dat ze groot is!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

juni 2008

Dochters…………….. HELLUP!!!!
Ècht waar, ik kan haar af en toe écht wel achter het behang plakken.
Altijd en dan bedoel ik ook ALTIJD heeft ze haar kwek open en tegenwoordig heeft ze ook steeds vaker een weerwoord en weet altijd alles beter, grrrrrrrrrrrrrr, gék wordt je er soms van.
Mevrouw is nét 6 geworden en dan wordt het natuurlijk ook écht wel tijd om een beetje bijdehanter te worden he, vooral tegenover je moeder.
Heel lang heb ik haar redelijk goed kunnen sturen en kunnen “commanderen ;-) ”, maar dat lukt me tot mijn grote spijt steeds minder.
Ook dat 100x per dag “maham??”, ken je dat, iiiiiiiiiiiiiihhhhhhhhhhhhhhhhhh.

Maarrrrr toch ……… dat weegt niet op tegen de andere kant, want eigenlijk is het gewoon een grote scheet en een hele dikke lieverd, want tja, het is toch je dochter hè.
Het is helaas zo dat ze qua karakter zóveel op mij lijkt, dat dat natuurlijk ook de reden is, waarom we zo vreselijk vaak botsen ………….. tja, is niet anders, doe je niks aan hè.
tjongejonge, wat zie ik uit naar de pubertijd , want dat wordt ook nog écht lachen hoor (als ze écht op mij lijkt, hou ik mijn hart vast), dan kan ik wel een heel boek gaan schrijven denk ik in plaats van een blog.
Maar goed, vanwaar dit begin…………

 Nina is vanavond uit slapen……… op kindergarten en dat als afsluiting van de kleutertijd, superrrrr leuk natuurlijk!!
Het wordt al groots gevierd als ze de eerste schooldag op de Grundschule hebben, maar de afsluiting van de Kindergarten is ook een heel festijn.
Hartstikke leuk hoor, maar je hebt er als moeder zijnde altijd nogal wat (denk)werk van en meestal wordt er ook nog van je verwacht dat je iets “crea-bea-achtig-iets” doet en ik ben niet zo heel erg van het creatieve, laat mij de uitvoering maar doen, ben ik veel beter in.
Ze heeft al een paar weken geroepen dat ze niet wou gaan slapen op Kindergarten, omdat ze mij dan zo vréselijk ging missen (wel lief, maar zó NIET nodig!!!), maar deze week was ze zowaar hartstikke enthousiast en kreeg ze er steeds meer schik an.
Ze had er écht heel veel zin in en maakte zelfs al druk plannen naast wie ze ging slapen en wat ze allemaal gingen doen …………….. ik denk nog “dat gaat goehoed!!! “.

Het is nl. zo dat het met Nina altijd nogal moeilijk is om haar uit slapen of zelfs uit spelen te krijgen al gaat dat spelen gelukkig steeds beter.
Altijd is het huilen en véél drama en dat is voor geen van de partijen erg leuk.
Het liefst is ze gewoon dicht bij mij in de buurt (waar ik dan af en toe helemaal crazy van wordt ) maar ik weet inmiddels dat, wanneer ze eenmaal ergens is en moeders uit beeld is, het helemaal goed komt.
Het grote voordeel is ook dat ze de juffen erg lief vindt en die zijn er ook allemaal bij, dus…… moet goedkomen toch!
Gister was ze trouwens zó enorm hyper en had ze er zóveel zin in, dat ik me écht ongerust ging maken, “dat gaat helemaal mislopen morgen”, dacht ik nog.

Dus vanmiddag om 5 uur, na een slopende zeur-middag , eindelijk haar koffer ingepakt en haar slaapspullen bij elkaar gezocht en húp, óp naar kindergarten .
Daar aangekomen ging het SUPER, ze hielp met bed opmaken (was het luchtbed ook nog lek, grrrr), had lol met de vriendinnen, was druk met anderen aan de klep, totdat  …………….. ik dus wegging met Arjen.

HUILEN …….., en ik vind dat toch zó jammer hè, ze had zo’n lol.
Maar de juf heeft haar (héél tactisch) gevraagd of ze even ergens mee wou helpen en toen ben ik stiekem vertrokken, pffffffffff ik hoop dat ik geen telefoon krijg vanavond .

En weet je…………….. ik mis haar gewoon, terwijl ze hier hemelsbreed 800 meter vandaan is hahahahahahaha, dom he, maar goed, morgenvroeg gaan we ontbijten op kindergarten, dat is wel leuk, dáár heb ik wel zin in.

De nacht is rustig verlopen en ik heb gelukkig géén telefoon gehad, dus vol goede zin ging ik vanmorgen met mijn tasje vol met boodschapjes richting kindergarten.

Ons was gevraagd/ opgedragen om “iets” mee te nemen voor het ontbijt, om de kosten wat te drukken en ik had nog extra nagevraagd of dat nog iets bijzonders moest worden………….. “nee hoor, niet nodig, gewoon wat spulletjes kopen!!”.
Ik heb dus wat komkommers, vleeswaren en jam ingeslagen en daar ging ik dan………. vol goede zin.

Toen ik aankwam verwachtte ik een hevig smachtende dochter aan te treffen die mij meteen om de hals zou vliegen, maar………………… in geen velden of wegen was ze te bekennen.
Om mij heen dus wél allemaal moeders met kinderen om hun nek maar voor mij geen kind hoor.
Ik geloof dat ik inmiddels al een kwartier binnen was toen ik haar voor het eerst voorbij zag lopen………… “hoi mam, ik ga even tanden poetsen hoor!!”
oh, okay, ook goedemorgen lieverd ………..

Ècht waar ……………. ik kon bijna niet geloven wat ik zag toen het ontbijt buffet klaargezet werd.
Ècht álle moeders hadden schalen vol met verschillende soorten broodbeleg, gevulde en gekookte eieren, tomaten, komkommer en allerlei soorten fruit, héél artestiekerig gedrappeerd op slablaadjes en daar stond ik dan, met mijn plastic tasje met een potje jam, 1 tupperware schaal vol grote brokken komkommer en 2x in plastic verpakte vleeswaren, hum……… , er is ook niks van gegeten hè, dat snap je dan natuurlijk ook wel weer.
Ik voelde me ook weer zo sullig en dom, die “Hollandse” moeder die er weer niks van begrepen heeft, dus dit is wel een goede leer voor als dit nog een keer gaat gebeuren.

Ik zal  jullie de rest van het verloop van de ochtend besparen, maar het was écht hartstikke gezellig.
De kids hadden van alles ingestudeerd, we hebben héérlijk ontbeten en tot slot kregen de kids nog een kado en een map mee van alle belangrijke werkstukjes die ze de afgelopen 2 jaar gemaakt hadden, super .
Er wordt écht een spektakel van gemaakt hoor van de laatste dagen in kindergarten en ze zien het hier ook als een afsluiting van weer en levensfase, héél erg leuk, dat is toch een heel verschil met Nederland en ik vind dit eigenlijk veel leuker.

Vanmiddag was Nina natuurlijk helemaal aan de latten, maar toegeven? Ho maar, dus was ze niet te genieten en stront chagerijnig, zó gezellig!!!
Ze ligt nu (19.20)  EINDELIJK sinds een kwartier in bed en ik hoop dat ze morgen een beetje uitslaapt.

Ik  zal nu nog ff met de sateliet gaan stoeien, want alle Nederlandse zenders liggen er weer eens uit, snap er weer niks van, maar ja, we zien wel, heb het vorige keren ook op kunnen lossen dusssssssss.
Wel lastig af en toe hoor, zo´n sateliet verbinding, maar ja zonder dat hebben we ook geen Nederlandse t.v., dus we mogen niet klagen hoor, ben al lang blij dat we een schotel hebben, alhoewel het voor de taal eigenlijk veel beter zou zijn om meer Duitse t.v. te gaan kijken. ;-)

Bis nächste Mal!!!!

 

“Even” een nieuw rijbewijs halen…….Straßenverkehrsamt.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Als je hier lang genoeg woont, kom je vroeg of laat vanzelf in aanraking met het Straßenverkehrsamt ……..en alleen bij het horen van het woord krijg ik al kippevel, brrrrrrrrrrrrr.

Ik moest mijn rijbewijs laten verlengen en wist dat je dat niet in Nederland kunt doen, omdat je die aan moet vragen bij de gemeente waar je woont.
Omdat ik niet wist waar ik hem dan wél zou moeten aanvragen heb ik eerst maar eens gegoogled en ben daarna even bij de gemeente langs gegaan.
Ik moest inderdaad een Duits rijbewijs aanvragen en dit moet je hier doen bij de Landkreis en in ons geval is dat dus in Meppen.
Om wat meer info te krijgen over waar ik dan moest zijn en wat ik dan zoal aan papieren mee moest nemen heb ik eerst maar eens naar het Landkreis gebeld en dat alléén is al een hele onderneming.

In eerste instantie kreeg ik de telefoniste aan de telefoon die er zo te horen niet zoveel zin had om überhaupt iemand te woord te staan (mijn nekharen gaan dan al overeind staan) ……. ik hoorde nog net geen “zucht” en vriendlijkheid was anders.
Maar goed, ik belde niet voor haar en dus heb ik haar in mijn beste Duits uitgelegd dat ik een Nederlands rijbewijs heb en die moet omzetten naar een Duits rijbewijs en wie ik daarvoor moest hebben.
Ik werd doorverbonden en kreeg een of andere vrouw aan de lijn die er al net zoveel zin in had en natuurlijk kon ik nog een keer hetzelfde verhaal doen, want dat was natuurlijk niet doorgegeven.
De vrouw zegt zuchtend, dat ik helemaal verkeerd ben doorverbonden en dan op zo´n toon alsof dat mijn fout was en dat ze zal proberen om mij door te verbinden naar de juiste persoon.
Uiteindelijk, na een aantal minuten wachten kreeg ik zowaar een man aan de telefoon die zo mogelijk nóg norser uit de hoek kwam.
Hij zei het natuurlijk niet zo, maar ik kreeg echt het gevoel dat ik mij moest schamen dat ik hem met zo´n enorm domme vraag moest storen bij zijn werkzaamheden.
Maar goed, uiteindelijk ik heb toch een antwoord gekregen en kon zo, zonder afspraak, naar Meppen komen, naar kamer zoveel van het Straßenverkehrsamt en dan moest ik 2 pasfoto´s, mijn rijbewijs en Anmeldebescheinigung van de gemeente meenemen.
Ik wilde hem nog vriendelijk bedanken, maar kreeg daar geen kans meer toe, want de hoorn was er al opgekwakt.

Ik heb echt nog een minuut of 10 mezelf wezenloos afgevraagd wat er toch net was gebeurt en hoe iemand, nee, zelfs 3 iemanden zo onbeschoft kunnen zijn. Het zal wel aan mij liggen, maar ik kan daar zó slecht tegen en je kunt er niks aan doen hè, dat is nog erger.

Maar goed, je moet een nieuw rijbewijs hebben en dus zijn wij saampjes, gezellig op een ochtend naar Meppen gereden, naar het enorme gebouw van de Landkreis.
Binnen was het een doolhof van allerlei gangen met kleine kamertjes waarvan alle deuren gesloten waren, maar gelukkig werd met bordjes wel duidelijk aangegeven waar we het Straßenverkehrsamt konden vinden.
Bij de kamer waar we moesten zijn was de deur ook gesloten en er zat niemand te wachten dus wij kloppen aan en lopen de kamer binnen.
Er zat binnen alleen 1 man achter zijn buro en die keek ons met zo´n blik aan, dat wanneer blikken konden doden, wij daar allebei accuut neergevallen waren en zei ons in niet mis te verstaan Duits (lees: blafte) dat dat niet de bedoeling was en wij buiten moesten wachten. (Jawohl!!!)
Wij voelden ons net 2 kleuters die terecht gewezen werden en zaten elkaar echt een beetje lacherig aan te kijken van, hoe gaan wij hier op reageren?
Vond ie ook niet grappig, want zijn blik werd alleen maar donkerder en hij wees ons de deur.
Omdat je dus afhankelijk bent van zo´n “joker” en dan jammer genoeg in het Duits net niet mondig genoeg bent zijn we uiteindelijk maar rustig gaan afwachten tot we aan de beurt waren, maar liever was ik gewoon weggegaan en had gezegd dat ie kon stikken in z´n rijbewijs.

Wij hadden het gevoel dat ie ons expres langer liet wachten (om ons te straffen) en na dik 20 minuten waren we dan toch eindelijk aan de beurt.
Hij heeft misschien 4 woorden tegen ons gezegd en ons geen enkele keer aangekeken in de tijd dat wij daar binnen zaten.
Ik kan het dan niet laten om tegen zulke mensen juist extra vriendelijk te doen, om ze een beetje uit de tent te lokken.
Meestal lukt dat ook wel, maar deze man was daar absoluut niet gevoelig voor.
Er werd een papier ingevuld en ik moest in een kamertje 3 deuren verderop mijn rijbewijs gaan betalen en daarna kon ik weer terug komen met de kwitantie (moesten we nóg weer 10 minuten wachten……………. en waarop?) en toen dat klaar was werd er een stempel op de kwitantie gezet en kreeg ik de mededeling dat ik mijn rijbewijs over 4 dagen op kon halen in een andere kamer.
Met een grom nam ie afscheid van ons en toen konden we gaan.
Ik geloof dat we uiteindelijk nog geen 5 minuten binnen zijn geweest bij die kerel en ik was dolblij dat we weer buiten stonden.
Wat een bedompte en depressieve sfeer, je zal er werken, pfffffff.
De vrouw waar ik 4 dagen later mijn rijbewijs op kon halen was gelukkig wél erg vriendelijk, dus het is niet zo dat ze allemáál zo zijn.

Nu zou je denken dat deze man gewoon zijn dag niet had, maar nee hoor, hij is gewoon zo!!!
Een paar maanden later moest mijn man iets regelen bij dezelfde persoon en ook toen ging het op dezelfde manier, écht niet te geloven, zoiets hebben wij in Nederland bij instanties nog nooit meegemaakt en daar zijn ze ook niet altijd even vriendelijk, maar zó onbeschoft? Neeeeeeee!

Duitsers en klantvriendelijkheid, dat is niet echt een hele goede combinatie hebben wij in de 7 jaar dat wij hier wonen wel gemerkt.
Je staat soms echt versteld hoe je behandeld wordt door winkelpersoneel of ambtenaren die jou zouden moeten helpen.
Nu ben ik zelf secretatrese en heb ook jaren in een winkel gewerkt, dus is mij het begrip “klantvriendelijkheid’” behoorlijk bekend en er vooral ook behoorlijk ingeramd door mijn eerste baas en ik moet zeggen heel veel Duitsers daar toch nog wel enigszins in bijgespijkerd mogen worden.
Natuurlijk zijn ze lang niet allemaal zo nors en onbeschoft, maar personeel dat klantvriendelijk is is meer een uitzondering dan een regel en dat zou toch andersom moeten zijn………………….. best jammer!

Bis nächste mal!!!!!

Info avond Grundschule…… dolblij dat mijn vriendin mee was!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Het was meteen duidelijk, toen wij besloten naar Duitsland te gaan emigreren, dat onze kids dan ook in Duitsland naar school zouden gaan.
Dat klinkt natuurlijk heel logisch, maar er zijn ontzettend veel Nederlanders, zeg maar de meerderheid, die over de grens gaan wonen en hun hele verdere sociale leven in Nederland af laten spelen.
Dat is hun keuze en moeten ze helemaal zelf weten, maar wij zijn van mening dat dat niet werkt, vooral niet als je jonge kinderen hebt.

Wij zijn geëmigreerd en dat betekent volgens mij dat je dan ook een sociaal leven opbouwt in het land waar je gaat wonen, dus daar ook je school, sport, vrienden en evt. werk hebt.
Natúúrlijk maken ook wij gebruik van het feit dat we heerlijk vlakbij de grens wonen en dus ook nog heel veel profiteren van de voordelen van Nederland, maar het grootste deel van ons leven speelt zich toch hier in Duitsland af………………… lijkt mij erg logisch, maar wat ik zeg, daar zijn niet alle Hollanders die ik hier ken het mee eens en dat is prima, nogmaals,  hun keuze!!!

Wat maak ik er weer een omslachtige inleiding van om te komen tot het verhaal dat ik wil gaan vertellen, maar het is écht de moeite waard, dus blijf doorlezen ……………. let op.

Wij besloten dus de kids hier in Duitsland naar school te laten gaan en wat blijkt, surprise surprise, het Duitse schoolsysteem zit nogal anders in mekaar dan in Nederland.
Het is een beetje zoals het bij ons vroeger was in de jaren ´70 en ´80.
Omdat onze kids 4 en 6 waren, hadden wij besloten dat het handig zou zijn om na de zomervakantie van 2006 te gaan verhuizen, want dan zouden zij, net als alle andere kinderen vanaf het begin in hun klas zitten.

Nina zou naar de Kindergarten (kleuterschool) gaan, dit was fantastisch, want de kindergarten zit dus bij ons in het dorp en dus zou ze niet al met haar 4 jaartjes iedere dag met zo´n grote schoolbus naar school hoeven.
Arjen was 6 en zou dus in klas 1 van de Grundschule komen, deze duurt 4 jaar en dan gaan de kinderen hier door naar het voortgezet onderwijs.
Ze zijn op dat moment dus nog maar 10.

Ik ging informatie opzoeken over hoe dat dan allemaal werkt met school en gelukkig kon de architekt die ons huis bouwde daar ook al heel wat over vertellen.
Zo kwamen we erachter, dat de kinderen in ons dorp allemaal naar dezelfde “verplichte” Grundschule gaan en dat geldt voor de Kindergarten hetzelfde, schoolkeuze, daar hebben ze nog nooit van gehoord, maar goed, heeft voor en nadelen denk ik dan maar.
Wij zijn op een doordeweekse ochtend in April 2006 met zijn tweetjes op de bouw gaan kijken (Daar schoot het niet op, maar dat is een ander verhaal) en toen bedachten wij dat we gewoon wel eens even naar de Grundschule konden gaan om eens te kijken en te vragen wat we moesten doen om Arjen aan te melden.
De Grundschule staat dus in een dorp 5 km verderop en dat betekent dat hij iedere dag wél met de schoolbus naar school zou moeten, voor mij al iets om buikpijn van te krijgen, tenminste dat had ik als bezorgde moeder wel hoor.

Wij kwamen daar aan bij de school en keken meteen onze ogen uit.
Een prachtig mooi schoolgebouw met sporthal ernaast, een enorm schoolplein met speeltoestellen en daarnaast nog een grasveld ter grootte van 3 voetbalvelden, écht heel mooi.
We werden meteen heel hartelijk onthaald door de directrice Frau V. en nog een juf en ze reageerden heel enthousiast dat wij onze kinderen bij hen op school wilden inschrijven.
We hebben écht een heel leuk gesprek gehad.
Nederlandse kinderen hadden ze nog niet op school en Arjen zou de eerste zijn en jammer genoeg konden wij daarom geen ervaringen uitwisselen, maar goed, ze reageerden heel positief en ze wilden Arjen heel graag op school hebben.
We kregen ook meteen papieren mee om  Arjen in te schrijven en oja, héél toevallig was er over 3 weken een informatieavond voor de ouders van de nieuwe 1e klassers en dan waren wij ook van harte uitgenodigd, dan konden we meteen horen wat de bedoeling was enz. enz. ………………. slik, ok, ja, fijn!!!

Nu moet ik daar even bij vertellen dat mijn Duits in het begin nogal behoorlijk slecht was en ik eigenlijk volledig steunde op de taalkennis van mijn man, maar hij kon dus op die bewuste informatieavond niet mee vanwege zijn werk.
Je snapt dus misschien wel, dat ik lichtelijk in de paniek schoot, want tja, dan zit je ineens helemaal alleen en onzeker tussen allemaal Duitsers die elkaar natuurlijk allemaal kennen en geen idee hebben wie jij bent en wat je komt doen en ik moet het allemaal maar verstaan en begrijpen, wat ze vertellen.
Dat idee leek me helemaal niks, dus heb ik mijn beste vriendin gevraagd of ze alsjeblieft, please, bitte, met me mee wilde gaan, dan kon ze ook eens even zien hoe zo´n Duitse school eruit ziet enzo. Ook haar Duits is niet heel goed, maar 2 horen altijd meer dan 1 toch? Maar gelukkig wilde ze wel mee.

Om half 8 zou de info avond beginnen en aangezien ik voor het eerst helemaal alleen die kant op moest rijden, zijn we ruim op tijd vertrokken.
Natuurlijk verliep de rit niet helemáál vlekkeloos, want vind in die enorme vlakte maar eens de juiste weg en 2 kakelende, zenuwachtige, giechelende vrouwen in een auto, dan weet je het wel he ;-)
Maar ……….. stipt om 3 minuten voor half 8 stapten wij al giechelend het klaslokaal binnen ………………….. stilte………………
We waren de laatsten en ………….. slik, iedereen draaide zich natuurlijk meteen om om te kijken wat voor giebelende dames daar nu binnen kwamen en pontificaal in het midden zat een oudere vrouw met spierwit haar en een streng brilletje op al net zo streng naar ons te kijken, dat bleek dus de nieuwe juf van Arjen te zijn.
Volgens mij verschoten wij samen allebei van kleur en heb ik in mijn allerbeste Duits maar proberen uit te leggen wie wij waren en wat wij kwamen doen.
We werden kort en bondig “welkom” geheten door de juf en er werd ons een plekje aangewezen, in het midden van de kring, zodat iedereen ons goed kon zien (tenminste zo voelde dat) en ze bleken dus inmiddels al te zijn begonnen met de info avond.
Punktlich zijn ze in ieder geval wél!

Écht waar, de helft van wat daar die avond besproken werd ging allemaal langs me heen en begreep ik niks van, dan merk je wel dat Duits best een moeilijke taal is en ik kan je zeggen dat je jezelf dan op je 35e behoorlijk dom en onzeker voelt.
Ik ben dolblij dat ik nu, na 7 jaar, inmiddels kan zeggen dat ik de taal vrij goed beheers, alhoewel ze altijd zullen blijven horen dat ik Nederlandse ben, want dat accent heb je en hou je altijd, ook al woon je er voor de rest van je leven. (dat is mij verteld door Nederlanders die al meer dan 30 jaar in Duitsland wonen).
Dat maakt ook helemaal niks uit, want de meeste Duitsers vinden dat erg charmant hahahaha.

Maar goed, ik dwaal af.’
De thema´s die besproken werden en die ik wél begreep waren best interessant, want het eerste onderwerp was de “Schultüte”, dus wij keken elkaar aan met een groot vraagteken boven ons hoofd.
De Schultüte is een hele grote omgekeerde puntmuts van karton, die de “Vorschule Kinder” (onze kinderen dus) zelf knutselen op de Kindergarten en die dan gevuld met schoolspulletjes, snoep en kado´s krijgen als ze naar de Grundschule gaan.
De eerste schooldag is namelijk een hele grote gebeurtenis en wordt ook als zodanig gevierd.
Het begint op de zaterdag vóór de eerste schooldag om 8.30 met een mis in de kerk, want praktisch iedereen is hier katholiek, wat ook nog wel een ding is om eens over te schrijven.
Daarna gaat iedereen naar school voor de inwijding en de schoolfoto´s en daarna gaat iedereen met de hele familie, opa´s en oma´s etc. naar huis om te vieren dat je naar de grote school gaat.
De paniek brak mij alweer uit, want waar ging ik dan zo´n Schultüte vandaan halen, maar ik durfde eigenlijk niks te vragen, want wist niet hoe ik dat moest verwoorden ………….. dan voel je je dom hoor.
Uiteindelijk heb ik via internet heel veel info gevonden en hebben wij gewoon een kant en klare Tüte gekocht, hartstikke mooi!!!

Het 2e thema ging over kindertraktaties en daar werd meteen over gezegd dat er NIET getrakteerd ging worden op de Grundschule!!!! (Jippie!!!!)
Dus mijn vriendin en ik  zeiden (héél stil en een beetje giechelend) tegen elkaar dat dát toch wel heel erg fijn was en dat ik dan dus van dat hele gezeur en geknutsel af was, hihihihihihihi.
Horen wij plotseling: “WIE BITTE????”, oeps, de juf en alle ogen waren ineens op ons gericht……………….
eeehhhh, nou, eeeehhhh, Ik dus maar in mijn beste Duits uitgelegd dat dit in Nederland nogal een dingetje op school is met grootse traktaties die bij ieder kind groter, mooier en duurder moeten en dat ik dus wel blij was dat ik daar nu vanaf zou zijn. Gelukkig ging dat vrij goed en moest iedereen er wel om lachen, behalve de juf, want die vond het duidelijk niet grappig dat ze middenin haar zin “gestoord” was.
De rest van de info avond ging over de schooltassen (Schulranzen, gem. 7,5 kg bepakking die de kids iedere dag weer op hun rug meedragen en wat heel normaal is.), boeken en huiswerk, maar ik had zoiets dat ik daar allemaal vanzelf wel achter zou gaan komen en gelukkig stonden we tegen 9 uur weer buiten, waarbij we nog even kort met een paar moeders hebben staan praten.
Een van hen was een hartstikke leuk mens en zij had ook nog wel een paar kleine tips en het gaf allemaal niks dat mijn Duits niet zo goed was, want dat kwam allemaal vanzelf wel.
Kijk dat wil je dan gewoon even horen he! Ook al zouden ze er niks van menen hahaha
Een van de vaders die erbij stond zei ook nog dat mijn Duits in ieder geval beter was dan zijn Nederlands en dat onze kinderen daar vooral straks heel veel voordeel van hebben, hélemaal waar!!!

Mijn vriendin en ik hadden op de terugweg in ieder geval behoorlijk wat te bespreken en hebben vooral nog even heel hard gelachen om die strenge, typisch uitziende juf, wat een mens zeg, arme kinderen.

Achteraf heeft hij een andere juf gekregen en dat was niet echt een grote verbetering, maar zij krijgt nog haar eigen blog, dus dat lezen jullie dan vanzelf wel.

Liebe Grüße!