Niet álles hier gaat volgens de maatstaven van de 21e eeuw ……..

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

December 2007.

Het bevalt me hier in het piepkleine dorpje waar we wonen écht super goed en ik moet zeggen dat ik zo langzamerhand behoorlijk ingeburgerd raak.
Inmiddels wonen we hier ook alweer meer dan een jaar en mág het ook wel he.
Natuurlijk is dat ingeburgerd raken ook mede dankzij de kids, dat wel, als ik ze wegbreng naar vriendjes, klets ik altijd even een poos met de moeders, want het is hier gewoonte dat je ff een kop koffie drinkt. (hoezo stugge duitsers???)
Ik vind het heerlijk, want je leert onbewust toch iedere keer weer beter Duits praten (blijft moeilijk) en hoort zo tussendoor eens wat tips en nieuwtjes uit de buurt.
Er zijn toch wel heel wat verschillen in hoe hier bepaalde dingen gaan en ik heb wel behoefte om die informatie te krijgen.

Mijn man heeft dat veel minder sterk, voor hem hoeven die sociale contacten niet zo, vooral niet de “verplichte” dingen, zoals een Schützenfest, Osterfeier of andere dorpsactiviteiten.
Zet hem samen met ons in een hutje op de hei en hij is gelukkig en daar kan ik me dus helemáál niks bij voorstellen, hoe lief ik man en kids ook vind, heb toch ook wel behoefte aan contact met anderen.
Maar goed ik dwaal weer eens af, want ik wilde dus wat anders vertellen.

Nina zit hier op kindergarten, dat is de kleuterschool en nu heb ik me dus over laten halen om in de Elternrat (ouderraad) te gaan.
Dit dankzij Nina want ze wil graag dat ik volgend jaar meega op schoolreisje, en dat mogen alleen de ouders die in de ouderraad zitten.
Nu was er dus een vacature én hebben ze mij gevraagd of ik dus in de raad wil en aangezien ik geen NEE kan zeggen………… hahaha.
Ik hád me eigenlijk voorgenomen, dat als ik hier in Duitsland zou wonen ik de eerste jaren nergens “in” ga, want in Nederland zat ik in allerlei besturen, verenigingen etc. en dat wilde ik absoluut niet meer………………….. hoe standvastig kan een mens zijn!!!

Nu ben ik al meteen in een soort van soap terecht gekomen, want ik had binnen de kortste keren al een ingelaste vergadering en ik kreeg van tevoren al te horen dat het over een moeilijke zaak ging.
Pfffff, heb ik weer hoor………………….

Het blijkt dat de leidster van de kindergarten al heel lang ruzie heeft met de baas van de kindergarten en dat is de “Burgemeister” van onze gemeente.
Dit is een erebaan, want hij is niet écht de burgemeester, maar hij heeft wel heel veel invloed in het dorp.
Als je bijvoorbeeld een stuk bouwgrond wilt kopen moet je op audiëntie bij hem en zijn vrouw en als hij besluit dat jij niet “geschikt” bent, gaat het hele verhaal niet door. Een raar fenomeen maar ja, zo gaat dat hier.

Die ruzie gaat eigenlijk niet eens over haar functioneren maar ze kunnen niet samen door 1 deur, wat er precies speelt weet ik niet en ik WIL het ook niet eens weten.
Maar die man heeft haar ontslagen en inmiddels is het hele verhaal zelfs voor het gerecht geweest en al en om een lang verhaal kort te maken….. ze mag van de rechter blijven.

Ik wilde er toch wel íets vanaf weten want tja, je wilt toch weten waarom het zo´n probleem is en ik hoorde, dat die man op eigen houtje het ontslag had ingediend, wat natuurlijk absoluut niet kan en ze wilden daarom vanuit de ouderraad een brief aan de gemeenteraad sturen met onze handtekeningen eronder, omdat wij het niet eens waren met de hele gang van zaken.
Ik ben er maar van uitgegaan dat dit hele verhaal klopt zoals het mij verteld werd en ben het er zeker mee eens, dat dit een rare gang van zaken is…….
Dus ik teken die brief op dat moment gewoon, maar wat blijkt (ik was een van de eersten die moest ondertekenen) …….. er zijn een paar mensen die niet DÚRVEN te tekenen of (en daar viel mijn mond van open) die eerst toestemming aan hun man moest gaan vragen of ze wel MÓGEN tekenen.
Die man blijkt zo’n enorme invloed te hebben in het dorp en als je hem tegen je hebt, kan hij je blijkbaar het leven behoorlijk moeilijk maken.

Mijn broek zakte letterlijk af toen ik dat hoorde hoor, zijn we hier in de middeleeuwen beland ofzo!!

Nu was de uitspraak dus positief voor de juf en dachten we dat het klaar was.
Niet dus, hij is in hoger beroep gegaan, wat niemand begrijpt, maar goed, hij zal wel overtuigd zijn van zijn gelijk.

Toen kreeg ik gister een hele lieve brief ter grootte van een A4-tje van die leidster.
Daar stond onder andere in dat ik als een van de weinige mensen belangstelling had getoond en haar had gesteund tijdens de enorme zware periode die ze was doorgegaan en zo nog verder.
Het énige wat ik heb gedaan is 2x vragen hoe het met haar ging en zeggen dat ik met haar meeleef en heb haar sterkte gewenst met alles, dat was echt alles.
Voor mij, en ik hoop dat dat voor de meesten geldt, is dat heel normaal hoor, maar dit blijkt dus heeeeeeel bijzonder te zijn, want ze kreeg maar weinig steun van anderen.
Heel vreemd allemaal, maar wel lief dat ik dus die brief kreeg.

Hoe het allemaal afloopt, moeten we maar zien.
Zoals ik het allemaal hoor, heeft hij écht geen poot om op te staan en mag ze vast en zeker blijven, maar met mijn gezonde boerenverstand heb ik er toch een vreemd gevoel bij.
Ik kan mij persoonlijk niet voorstellen dat mogelijk is en denk zelf dat er meer speelt, maar ja, misschien komen we daar ooit nog achter en misschien ook wel niet………………… EGAL, nogmaals, ik WIL het verder ook niet weten.

Maar waar ik tóch wel écht het meest over verbaasd ben is dat 1 man, zo’n vreselijke stempel op een dorp kan drukken.
Ik ben in ieder geval niet bang voor hem, laat hem maar eens wat proberen ……. .

Bis nächste Mal ………… Liebe Grüße!!!

Ps:
Inmiddels is het dus  2013 en blijkt het hele verhaal tóch wel ietsje anders te zijn geweest dan mij toen verteld werd.
Ik ga er verder niet over uitweiden, maar de juf is in 2010 (!!!), na een langslepend verhaal alsnog ontslagen en dat is voor de Kindergarten en de hele sfeer daar héél goed geweest.
Heeft mijn boerenverstand mij toch niet zo in de steek gelaten hè!! ;-) , volgende keer ga ik toch ietsje meer navraag doen voordat ik een handtekening zet.
Weer een wijze les geleerd!!!!

Dochterlief is goedgekeurd voor de Grundschule ……..

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Februari 2007.

Wat ben ik blij dat ik besloten heb om voorlopig fulltime integratie-moeder te zijn, want soms valt het combineren en plannen allemaal nog niet mee hahahahaha. (klaag klaag). Vandaag was ook weer zo´n dag waarop alles tegelijk kwam.

Zoonlief wilde met een klasgenootje spelen en in plaats dat ze dat soort dingen dan meteen op school afspreken!!!
Of mama maar even naar zijn vriendje wilde bellen of hij daar wel heen kon.
Nou, vergeet het maar ….mooi niet dus, mijnheer wil spelen en is inmiddels 7 jaar (en vind zichzelf al héél wijs), dus hij belt zelf maar, zijn duits is trouwens ook stukken beter dan dat van mij, hahahahahaha, dus….. zo gezegd zo gedaan.
En warempel, jawel hoor, het telefoneren is gelukt en hij kon gaan spelen.
Dát is wel een dingetje hier, de kids gaan niet gewoon de straat op en zien dan wel wie ze tegen komen, je moet spelen écht afspreken hier.

Dus, zo gezegd zo gedaan, wij in de auto op weg naar een dorp 5 km verderop, 10 minuten heen, ff met koffie bijkleppen met moeder van vriendje (leuk mens trouwens) en weer 10 minuten terug.
Hartstikke leuk allemaal, maar het kost je verschrikkelijk veel tijd (en energie, want Duits praten is best vermoeiend) en vanavond heb ik hetzelfde ritueel weer he, want koffie afslaan is toch niet erg netjes.
Dat moet ik ze nageven, de meeste moeders waar ik mee te maken heb, zijn enorm sociaal en een kopje koffie bij het brengen en halen van de kids hoort daar eigenlijk meestal wel bij.

Ok, dat was nummer 1……….

Daarna moest ik nog met Nina naar de Grundschule, zo heet de basisschool hier in Duitsland en deze ligt in een dorpje 5 km andere kant op , omdat ze één of andere spraaktest moest doen.

Ik had natuurlijk totaal geen idee wat ik me hier weer bij voor moest stellen en dacht eerst dat het was omdat wij Hollanders zijn, maar nee, het is voor álle kindergarten kinderen die volgend jaar naar grundschule gaan.
Het blijkt dat er in Niedersachsen nogal wat kinderen een taalachterstand hebben als ze naar school gaan en daar willen ze wat aan doen er wordt hier “platdeutsch” gesproken een beetje een mix van Drents en Gronings.

Goed, wij waren aan de beurt en kwamen de klas binnen.
Daar zaten 4 dames op een rijtje met een blik alsof we voor een of andere rechtbank stonden, brrrrrrrr.
Het waren de directrice van de Grundschule, tevens  juf van Arjen (die gaat trouwens nog een hele eigen blog krijgen!!)  met nog een juf van zijn school en de juf van Nina met nog een juf van de kindergarten (kleuterschool, waar ze nu op zit).

Een van de juffen ging zich met Nina bezighouden en ik werd ”ondervraagd” door de juf van Arjen en de andere twee.
Achteraf viel de ondervraging nog wel wat mee en het ging er dus om, dat ze willen bepalen wat het taalniveau van Nina is en of ze problemen heeft met spraak en taal, nou helemaal niet dus, dat was dus wel weer een enorme meevaller.

De juf van Nina zei ook dat ze ongelooflijk tevreden is met hoe het nu gaat en ze staan er allemaal ongelooflijk versteld van hoe snel onze kids de Duitse taal hebben geleerd (3 maanden) en daarbij werd ook nog extra benoemd, hoe goed het ook is om thuis gewoon hollands te blijven praten (GOH, WAT ZIJN WIJ TOCH GOED HE, HAHAHAHAHAHA).
Ik was hier zelf nogal onzeker over, want tja, hoe weet je of je het goed aanpakt, want taal is toch wel ontzettend belangrijk en aangezien het voor ons, volwassenen nogal moeilijk is om een andere taal “eventjes” op te pakken, blijkt dat voor jonge kinderen toch heel anders te werken.
Tot slot moest Nina nog even een paar dingen in het Nederlands zeggen, omdat de juf dat zo vreselijk schattig vind, tja, het is ook wel een schattig taaltje he, pfffffffffffff.

Met een supergoed gevoel zijn we weer naar huis gereden en ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik even bevestiging gekregen heb, dat we het goed aangepakt hebben met de kids.
Soms heb je dat gewoon even nodig he en de toekomst zal dat natuurlijk verder uitwijzen.

Goed, Nina is dus officieel goedgekeurd en nu moet ze nog méér dan een jaar wachten voordat ze eindelijk naar de grundschule mag, wat een eind nog,  want dat wil ze zo vreselijk graag!
Onvoorstelbaar hè,……………. laat haar alsjeblieft nog even genieten van het klein zijn, want het gaat al zo snel…….

”Ben niet klein” roept ze dan……….

Even terug in mijn oude dorp ……………..

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

mei 2010.

“GOH, jeetje heeey, jij hier? jij was toch verhuist???, waarheen ook alweer en hoe lang geleden alweer?

jaha klopt, 3,5 jaar ben ik hier alweer weg, we zijn naar Duitsland verhuisd. Naar een klein boerendorpje met nog geen 350 inwoners.

Ow, jeetje, wat een onderneming zeg ……., én bevalt het je daar dan een beetje? is het ver weg?

Nee, ongeveer 3 kwartier hier vandaan, dus maar een stukje en het bevalt ons heel erg goed, hebben het verschrikkelijk naar onze zin daar. Voorlopig piekeren we er niet over om terug te gaan.

Ennehhh, jeetje joh, en jullie kinderen dan? Gaan die dan nu ook in Duitsland naar school? en hoe gaat dat allemaal verder dan?

Met de kids gaat het écht supergoed, ze zitten inderdaad in Duitsland op school en spreken inmiddels 2 talen.
Ze hebben heel veel Duitse én Nederlandse vriendjes, zitten daar op sport en hebben het enorm naar hun zin.

ennehhh, wat doe jij daar zoal dan, mis je ons dorp dan niet en alle contacten en je familie? 

Nou, ik moet eerlijk zeggen dat ik het eigenlijk drukker heb dan ooit, terwijl ik eigenlijk hoopte dat ik in Duitsland wat minder verplichtingen zou hebben, maar helaas is dat niet gelukt. Dat ligt meer aan mezelf dan aan het feit dat ik daar nu woon hoor, maar zo is het wél.
Ik klaag absoluut niet hoor, ik heb leuk werk wat ik vanuit huis kan doen, woon in een schitterend vrijstaand huis met een enorme prachttuin.
Ik loop zo vanuit de tuin het bos in en kan dan úren lopen zonder een mens tegen te komen, heeeeeeeeeeeeerlijk.
Ik mis het hier af en toe heus wel hoor, maar de meeste contacten niet, want met de mensen die voor mij belangrijk zijn heb ik nog geregeld contact, met de 1 wat minder dan de andere, maar dat loopt nou eenmaal zo hè ennehhhhhh…………………… het grote voordeel of mischien nadeel is, dat je je vrienden wel leert kennen als je zo ver weg gaat wonen.
Sommigen vinden de plek waar wij zijn gaan wonen het einde van de wereld, terwijl we ook in Zwolle of Groningen hadden kunnen gaan wonen en dan had men daar waarschijnlijk veel minder moeite mee gehad.
Het idee dat je over de grens gaat is waarschijnlijk toch een grotere drempel voor anderen, maar ja, daar kan ik niks aan veranderen, dat is nou eenmaal zo.

nou, jemig, ik moest er toch écht niet aan denken hoor, zo ver weg te gaan wonen”!!

Nee, daarom woon jij ook niet in Duitsland en ik wel.
We hebben eerst nog serieus plannen gehad voor Noorwegen, maar dat vond zelfs ik toch nét wat te ver en te rigoreus. Maar dit is een geweldige keuze geweest en wat nog véél belangrijker is, is dat we hier super gelukkig zijn met zijn viertjes.

“ennehhhh, heb je nou écht helemaal geen spijt dat je hier weg bent gegaan?”

(lachend): NEE, Absoluut niet!!!! Wij zijn als gezin nog nooit zo close en gelukkig geweest. Zoals ik al zei, hebben we een schitterend huis, met een nog mooiere tuin en uitzicht in een prachtige rustige omgeving. Ik heb hier inmiddels ook al een aantal vriendinnen en kan nog regelmatig mijn familie en vrienden bezoeken als ik dat zou willen. Onze kids zijn happy en zitten super in hun vel………………….. wat wil je dan nog meer!!!!
Maar eehhhh, ik ga even verder als je het niet erg vind, spreek je vast wel een keertje weer………………….. doeiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

pfffffffffffffffffffffffffffff, vandaag heb ik wéér zo´n gesprek gehad.
Ik was weer eens in “het dorp” (ons oude dorp) en ik was er al bang voor ……..
De laatste tijd als ik mij al eens in het dorp vertoon, kom ik altijd wel iemand tegen, die ik eigenlijk niet tegen WIL komen  (van die wazige bekenden, waar ik, toen ik er nog woonde  nooit van mijn leven mee zou praten) en die gaan dan ineens een vreselijk interessant gesprek met mij aan, vreselijke types vind ik dat.
En ik ben gewoon niet in staat om gewoon te groeten en door te lopen, want iedere keer trap ik er weer in en ga ik dus weer zo´n gesprek in…
Ook iedere keer krijg ik dezelfde vragen……………….. en geef ik dan maar weer dezelfde standaard antwoorden. (zie dus bovenstaand voorbeeld ;-) )

Ik had nooit gedacht dat ik het nog eens zou zeggen en de mensen die mij kennen zullen nu vreselijk hard in de lach gaan schieten, maar serieus waar………………… volgens mij ben ik mensenschuw aan het worden.
En dat geldt dan absoluut niet voor diegenen die ik als mijn vrienden beschouw hoor, want als ik die tegen zou komen, zou ik het hartstikke leuk vinden, maar ik kan gewoon niet (meer) anoniem in mijn oude dorp rondlopen en dus vind ik het niet zoveel meer aan om er te winkelen.
Dit is hartstikke jammer, want daar vind je álles nog bij elkaar en in de omgeving waar wij nu wonen heb je niet écht een dorp in de buurt waar je alle winkels bij elkaar vindt.
Een nadeel is, dat je alleen in de écht grote plaatsen alles bij elkaar vindt en bij ons vandaan ben je toch minstens een half uur aan het reizen.
Ooit zal ik hier wel aan gaan wennen denk ik, maar soms denk ik wel met weemoed terug aan de tijd dat ik even op mijn fietsje het dorp in reed om ff te shoppen.

Vind je het trouwens niet een heel raar fenomeen, dat als je zo lang ergens weg bent, de meest vreemde mensen je ineens aanspreken alsof ze je heeeeel goed kennen en doen alsof ze je vreselijk missen? (of ligt dit nou aan mij?)
Ik weet natuurlijk ook wel, dat de meesten het goed bedoelen, maar ik heb ook wel het idee dat het bij een aantal alleen maar pure nieuwschierigheid is.

De reden waarom ik hier een blogje over schrijf is nog niet zozeer dat ik me hieraan erger ofzo want eigenlijk is het best komisch, maar meer het feit dat ik schrik van mijn eigen reactie.

Wat ik zei, mensen die mij kennen zullen dit ook niet van mij verwachten, maar ik hou er echt helemaal niet meer van, dat domme geklets, wat écht helemaal nergens over gaat.
Kijk, als dit nou 1 of 2x gebeurt was, dan hoorde je mij er niet over ………………. maar het gebeurt écht regelmatig, écht waar!!!!

Misschien zit de verklaring wel in het feit, dat je hier in Duitsland natuurlijk behoorlijk op jezelf aangewezen bent, vooral in het begin dat ik hier woonde en je ineens op je 35e een hele nieuwe kennissenkring moet gaan opbouwen in een vreemd land met een vreemde taal.
Ik heb ook wel contact met een aantal Nederlanders die hier wonen, maar ook bij hen moet je eerst maar eens uitzoeken wat voor vlees je in de kuip hebt.
Ik ben nogal sociaal ingesteld en praat graag met andere mensen, maar nu ik én in een rustigere omgeving woon én daardoor veel minder mensen spreek merk ik dat ik het af en toe ook helemaal niet erg om eens een poosje hélemaal niemand te spreken en als ik er behoefte aan heb, kan ik gauw genoeg contact op nemen met diegenen die ik dan graag zou willen spreken (zodat het ook nog ergens over gaat).

Ik denk dat ik het maar voor lief moet nemen dat, als ik eens in mijn oude dorp ben ik aangesproken wordt en ik laat me er ook niet van weerhouden om daar te gaan winklen, daar is het dorp gewoon veel te leuk voor.

Wat ik wél weer jammer vind is dat ik dan eigenlijk nooit mensen tegenkom die ik een poos niet gezien heb en die ik WEL heel graag eens weer zou willen spreken.
Maarrrrrrr……………….. hier is inmiddels ook alweer een hele goeie oplossing voor, dat heet Social Media, wat een super uitvinding!!!!!!!!

Bis nächste mal………………..

Artsendag…………. soms heb je alles tegelijk hè!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Januari 2007.

Vandaag was het onze artsendag en Arjen moest naar de huisarts.

 Dát is dus écht een drama …………… in Duitsland naar de huisarts gaan.
Ik moet je eerlijk zeggen dat dát 1 van de meest negatieve dingen is, waar ik hier tegenaan loop, terwijl de Duitse gezondheidszorg toch verder heel goed is hoor, daar wil ik niks van zeggen.
Zelf denk ik dat het meer aan ónze huisarts ligt, want niet bij alle huisartsen werkt het hetzelfde als bij ons. (kan het me tenminste niet voorstellen.)

Wij waren in Nederland altijd gewend, dat je een afspraak maakt voordat je naar de huisarts gaat, en dan hooguit een half uur zat te wachten voordat je aan de beurt bent.
Maar hier is het zo, dat je gewoon in de wachtkamer gaat zitten en dan maar wachten totdat je aan de beurt bent.

Écht enorm frustrerend, want soms zit je dus écht waar 2 uur (!!!) in die wachtkamer en zelfs met kids, dat maakt ze allemaal niks uit.
Maar goed, áls je dan aan de beurt bent, neemt ze wél de tijd voor je en ze is écht wel héél aardig.
Arjen moest dus naar de huisarts en die heeft hem zonder al te lang bekijken wat er aan de hand was meteen maar doorverwezen naar een huidarts.
Ok dan,  nou ja, toe maar weer, dat is hier trouwens heel normaal hoor doorverwijzen naar de specialist, net als het uitdelen van medicijnen………….. bij het minste geringste krijg je een zalfje, pilletje, poedertje of druppels.

Het lijkt wel een beetje “U vraagt, wij draaien …………. NO Problem!!!” .
Maar goed,  met Arjen moet ik dan toch maar naar de specialist , hij heeft rare huiduitslag en daar moet toch maar ff wat uitgebreider naar gekeken worden.
Dus……… daar maar eventjes een afspraak voor gemaakt…… over 2 weken kunnen we ál terecht, superrrrrrrr!!!!!!!

Toen moesten we vanmiddag voor de allereerste keer naar de tandarts, want die hadden we ook nog niet gevonden.
Nou, ik heb ook weer wat bijzonders uitgezocht hoor, en dat gewóón uit het telefoonboek, hoe krijg je het voor elkaar!

We blijken dus een BIOLOGISCHE tandarts te hebben, ik wist niet eens dat het bestond.

Vanaf het begin dat we binnen kwamen had ik al een slecht gevoel.
De tandarts bleek een hele vreemde vrouw met een ongelooflijk chagerijnige blik.
Ze gaf me niet eens een hand toen ik binnenkwam, dat zal wel niet biologisch zijn denk ik….
Trouwens, ik vind de Duitsers over het algemeen in winkels en bij instanties niet echt (klant) vriendelijk en dan druk ik dat nog netjes uit, misschien gaat mijn mening hier nog over veranderen, maar na 4 maanden is dít dus mijn mening.

In het dorp, op school, bij de voetbal, als buren zijn ze écht supervriendelijk hoor, zeg ik niks van, maar als ik me zo had gedragen achter de kassa, was ik allang ontslagen.
Ik heb jaren in een supermarkt gewerkt en heb wel enig idee hoe je klantvriendelijk moet zijn, dus heb wel recht van spreken dacht ik zo.

oja, de tandarts…………… ik dwaal af.

Eerst mochten Nina en Arjen naar binnen en hun tandjes zagen er goed uit voor 4 en 6 jaar, máár wel één kanttekening:
Ik gebruik niet de goede tandpasta (elmex), want de normale kindertandpasta is UIT DEN BOZE, en ik kreeg meteen 2 proeftubes met biologische tandpasta mee met de mededeling dat die verkrijgbaar is bij de betere reformzaken of apotheek (je wilt dus niet weten hoe duur die rommel is, zou ze aandelen hebben?).
Nou we hebben het vanavond geprobeerd hoor ………………. GOOR!!!!
Dát gaan we dus NIET meer gebruiken, mijn arme kindertjes zouden er wat aan overhouden zeg!!!

en toen was ik aan de beurt………..

Mijn diamantje op mijn tand??? DAT KAN ÉCHT NIET HOOR, het is lelijk en het is met kunststof geplakt (?) en dat is vréselijk slecht voor het lichaam en wat dacht je van al die vullingen (heb nl. al mijn kiezen gevuld) EIGENLIJK MOETEN DIE VERVANGEN WORDEN VOOR ”GEZONDE” VULLINGEN, ”weet u wel hoe slecht dat voor uw lijf is en hoe de tanden onderschat worden bij ziektes???” en zo ging ze dus nog even een poosje door met haar tirade.

ok, toen wist ik genoeg ……………. HIER GA IK NOOOOOOOIIIIT MEER HEEN!!!!!

tjemig wat een raar mens zeg en ik kwam er ook gewoon niet tussen, want wat ik écht wilde weten, er was een stukje van mijn kies af en of dat ook kwaad kon, daar werd totaal aan voorbij gegaan, “och ist nicht so schlimm”, ok dan, dan moet ik daar maar vanuit gaan.
Dan is het nadeel dat mijn Duits nog niet zo heel erg goed is.
Na 4 maanden kan ik het wel al redelijk verstaan, maar een beetje mondig zijn op zijn Duits, dat is toch echt wel een ander verhaal hoor!

Het was trouwens een prachtige moderne praktijk, met heel aardige assistentes, maar hier gaan we dus niet meer naartoe, wat een gek mens zeg, als ik dat geweten had…

Zo, die frustraties zijn we ook weer kwijt, hahaha, wel leuk, je beleeft iedere keer weer wat nieuws.

Bis nächste Mal!!!