ANGST OVERWINNEN LASTIG……..SOMS TOCH WEL NOODZAKELIJK!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Eigenlijk ben ik over het algemeen eigenlijk absoluut niet angstig aangelegd eerder nuchter en stabiel, zeg maar.
Ik loop gerust in het aardedonker alleen buiten, met of zonder hond en zelfs in het bos zonder dat ik schrik van alle geluiden die je daar hoort.
Ook heb ik totaal geen angst als ik ergens “iets voel” wat er niet hoort te zijn en vooral nu in deze tijd van corona overheerst bij mij ook niet de angst of onzekerheid, maar meer de gelatenheid over wat er nog staat te gebeuren…………….. “je hebt het toch niet in de hand en dus heeft het geen nut om bang te zijn.”

Ondanks dat, heb ik dan wel weer drie gróte angsten of eigenlijk mag je wel zeggen fobieen en omdat ik zeker weet dat er onder mijn lezers meer mensen zijn die deze hebben, hoef ik vast niet uit te leggen dat dat al heftig genoeg is.

Mijn eerste angst is dat ik ontzettend, maar dan ook extreem enorm gigantisch (!!) bang ben  voor spinnen (in álle grotes)  en die angst is zó groot dat ik het er zelfs hier nu verder niet over ga hebben, want dan droom ik er vannacht écht van. :-(

Mijn tweede enorme angst is examenvrees en ja ik weet het, daar is écht niemand fan van, maar als je al aan de “kalmeringstabletten” moet, nachtenlang niet slaapt van de buikpijn en een enorme huilbui (van opluchting) hebt zodra het examen achter de rug is, geslaagd of niet……… is dat normaal????
Aangezien ik er het afgelopen half jaar zo´n 4 achter elkaar achter de rug heb, kun je nagaan dat ik hier iedere keer wel behoorlijk van moest bijkomen en neeeeeeeeeeeeee, de angst wordt (helaas) niet minder van, als je vaker examen doet, tenminste niet bij mij.
Ik hoop er dan ook voorlopig geen meer te hebben, maar ik weet inmiddels ook…….. zeg nooit nooit!! ;-)

Over mijn derde angst, dat wil ik vandaag wel even met jullie delen.
Deze moet ik namelijk gewoon gaan overwinnen anders krijg ik toch wel problemen met mijn werk als vrachtwagenchauffeur.
Ik heb namelijk HOOGTEVREES en niet zo´n klein beetje ook.
Wij rijden met een silo (bulkwagen) en daar bovenop zitten deksels die open moeten als je auto geladen wordt.
Deze is 4 meter hoog en dat is voor iemand met hoogtevrees een heul eind kan ik je rustig zeggen.
Omdat wij, mijn man en ik, tot nu toe met zijn tweeen rijden, deed hij het hogere klimwerk, zeg maar, maar ja, er gaat natuurlijk wel een keer een moment komen dat ik er ook aan moet geloven en dat had ik tot nu toe vakkundig uitgesteld.
Maar ja,  uiteindelijk is het wel de bedoeling dat ik ook alleen op pad kan en tja, dan moet ik er toch aan gaan geloven hè.
Je snapt misschien wel dat dát al wel reden was voor buikpijn.

Sinds ik eind januari mijn rijbewijs heb gehaald ben ik nu in totaal 4 weken meegeweest en het loopt (ehhh rijdt ;-) ) gelukkig hartstikke goed verder.

De eerste keer dat ik met hem mee was, moesten we in Antwerpen laden en het “laadperron” is op 5 meter hoogte….. slik.
Ik moest natuurlijk leren hoe dat gaat en moest dus natuurlijk ook mee naar boven.
Je kon “gewoon” met een trap en leuningen omhoog, maar in de metalen bodem van de trap en de laadplek zaten allemaal gaten, zodat je daardoor naar beneden kon kijken en dit is niet bevorderlijk voor iemand met hoogtevrees.
Ik kwam dus al met de nodige moeite boven, want ik vond het al hoog zat, maar toen ik daar stond was ik ineens “bevroren” en durfde bijna geen stap meer te verzetten………..jemig wat een drama joh.
Mijn man had in eerste instantie niet zoveel in de gaten en deed gewoon wat ie moest doen en sjouwde van de ene naar de andere kant alsof er niks aan de hand was………. heel irritant is dat ;-)
Uiteindelijk heb ik mezelf maar eens behoorlijk vermanend toegesproken, dat ik me verdorie niet zo vreselijk moest aanstellen en daarna ging het ook wel weer en de volgende keren dat we daar waren, ging het ook al stukken beter………….. dus dat helpt op de een of andere manier wel.

Ging mijn man de eerste tijd bij het laden en het cleanen nog op en in de silo…….nu wordt het toch écht wel zo langzaamaan tijd dat ik dat ook maar eens ga doen.  (jaaaa, ik ben een verwend “beginnend chauffeur” ik weet!!!!)
Oja, cleanen is ook best wel een dingetje, want zo´n silo moet met enige regelmaat ook van binnen gereinigd of uitgeveegd worden, dus ik mag blij zijn dat ik géén klaustrofobie heb want ja, je moet IN zo´n silo mét maanpak,stofmasker en veiligheidsbril  hahahahaha.

Ik liep, met mijn hoogtevrees, al wekenlang tegen het moment aan te hangen dat ik er toch maar aanmoet, of eigenlijk erop moet en omdat we vanavond weer gaan vertrekken heb ik vanmorgen maar bedacht dat ik dan toch maar even moest “oefenen”, voordat ik ergens dat ding op moet waar jan en alleman bijstaat.

Dus daar ging ik dan……………….
Je hebt dus alleen een wankel trapje omhoog en áls je dan bovenop de trailer staat heb je een soort van “balustrade”, nou ja, een ijzeren stang waar je je aan vast kunt houden.
Voor iemand zonder hoogtevrees, zoals mijn man, appeltje eitje en die snapt totaal niet waar ik me nou zo druk om maak, maar ik ben dus met trillende handjes en benen naar boven geklommen en heb mijn blik alleen maar op de bovenkant/ de deksels van de trailer gericht en deze geopend en daarna weer gesloten, want tja, dat had ik dus ook nog niet gedaan en tja daarna……………… toen moest ik weer naar beneden.

De gedachte van “komop zeur niet zo, iedereen zie je gewoon op en neer naar boven en naar beneden klauteren en dusssssssssssssssss MOET jij dat ook kunnen!!!!” heeft me wel geholpen ff door te zetten en die mindset moet ik dan ook maar ff aanhouden.
Ik geloof wel dat ze mijn hartslag in keulen nog konden horen donderen, want jemig…………. nóg harder trillend ben ik achteruit weer naar beneden geklommen en pfffffff, wat was ik blij toen ik weer beneden stond en vaste grond onder mijn voeten had.
En wat denk je…….. ja, ik geef het dan ook maar gewoon toe………..ook hier tranen van opluchting en ook wel enorm blij dat ik het nu eindelijk gedaan had.

Ik weet nu wat het is en hoe het aanvoelt en heb besloten dat ik de komende week gewoon, iedere keer tegen mijn angst in, omhoog ga en ik hoop echt dat ik er op deze manier vanaf kom.
Ach en zo zie je maar weer dat je nooit te oud bent om te leren en om tegen je angsten in te gaan………………. maar spinnen???? NEEEEEEEEEEEEE!!!!!!!

Tot de volgende blog en blijf gezond!!

 

STEKKER UIT FACEBOOK…….. ENNNNNN ER WEER IN!!!!!

Afbeelding

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

twee weken geleden was ik er zó klaar mee, dat ik besloten heb de stekker uit facebook te trekken…………. waarna ik na een week toch maar weer met hangende pootjes mijn account geactiveerd heb.

“Zo hééé, lekker standvastig” hoor ik je zeggen en inderdaad………. nee, niet dus!!!!!!
Dit was niet eens de eerste keer dat ik ermee wilde stoppen want dat heb ik al vaker geprobeerd.
Ik heb een soort van haat-liefde verhouding met eigenlijk alles wat met social media te maken heeft en iets in mij wil zich er ervan afsluiten, maar tja dan ben je toch “bang dat je iets mist” en dan blijf je toch maar weer….. ken je dat gevoel?
Snapchat en Instagram heb ik ook wel een poosje gehad hoor, maar daar ben ik mee gestopt, omdat mij daarvan “het nut” totaal ontgaat.

Dat gevoel van “bang om iets te missen” had ik vroeger ook vaak als ik een keer in het weekend niet uit kon naar de disco of de kroeg en vaak was het dan ook nog zo, dat als je wél ging er in de meeste gevallen niks aan was en je dus ook niks gemist had als je niet gegaan was………
Of, wat nu heel vaak gebeurt en waar ik ook al eens een keer een hele discussie met een vriendin van mij over gehad heb.
Dan ga je gezellig uit eten of samen iets anders leuk doen en dan heeft iedereen ongemerkt 100.000x die mobiele telefoon in zijn hand, omdat de whatsapp steeds afgaat of er weer zo´n rood 1-tje bij je facebook icoon staat en je dus wel eens een belangrijk berichtje zou kunnen missen…………….. herkenbaar???

Ik kan me daar écht kapot aan ergeren, vooral als je dan eindelijk weer eens gezellig samen zit bij te kletsen, maar aan de andere kant…. ik doe er zelf net zo hard aan mee en waarom??????
Heel vaak roep ik ook……….. “HOE DEDEN WE DAT VROEGER TOEN ER NOG GEEN MOBIELE TELEFOONS WAREN!!!!!”, maar ja, dan ben je weer een oud wijf hè……te zeuren!!!! ;-)

Ooit in een ver verleden ben ik eens voor de gein begonnen met ICQ, dat was volgens mij zo´n beetje het begin van het chatten en zo had ik ineens een vriendin in Amerika…. goh wat bijzonder was dat!!!

Daarna kwam hyves en ineens kon je contact maken met mensen die je járen niet gesproken had, oude klasgenoten of vrienden die verder weg wonen, wat gewéldig!!!!
Daar ben ik ook met mijn eerste weblog begonnen en ik kreeg daar zoveel leuke reacties op dat ik dit ben blijven doen en inmiddels dus zo 15 jaar aan blogjes verder ben.
Ook een reden om door te gaan omdat ik het gewoon veels te leuk vind om te schrijven en om “gelezen te worden”.

En tja, toen ging ik naar Duitsland verhuizen en bleek dat de social media toch wel dé manier is om contacten te blijven onderhouden en dat is voor mij nu toch wel dé grote reden om dus facebook en whatsapp aan te houden.
Het is in mijn geval gewoon een feit dat, als ik geen facebook had gehad, ik met minstens driekwart van mijn facebookvrienden en familie nooit meer contact gehad had.
En dan kún je, zoals mijn man doet, wel zeggen “dat dat niet belangrijk is en dat zulke vriendschappen dan niet belangrijk genoeg zijn van beide kanten” en dat is misschien ook allemaal wel zo, maar ik, als sociaal dier,  geloof dat ik dat toch anders zie……

Als ik alleen al naar mezelf kijk, hoe weinig tijd ik naast mijn werk en gezin heb om bijvoorbeeld met mijn beste vriendinnen het contact te onderhouden………daar blijft soms barre weinig tijd over.
En hoe zit dat dan met die vrienden en vooral familie die je niet zo vaak spreekt en ziet en waarvan ik het in ieder geval heel erg jammer vind als ik daar nooit meer iets van zou horen/zien.
En tja, in mijn geval is het dan ook nog zo dat Duitsland natuurlijk ook nog vreselijk ver weg is!!!!!

Kijk…… dán is facebook, ondanks dat je daar ook zo langzamerhand heel veel flauwekul en vooral reclames voorbij ziet komen, wel een mooi medium om nog een beetje op de hoogte te blijven van wat iedereen zo doet.
Het is natuurlijk wel relatief, want bijna iedereen (ik in ieder geval wel) zet er alleen maar positieve en leuke dingen op die ze meemaken, maar goed, dat maakt allemaal niks uit.
Je loopt zowieso niet met je ellende te koop en dan al helemáál niet op social media!!!
Er is toch nog wel iets wat privé blijft hahahahaha.

Hoewel ik erover klaag, vind ik Whatsapp toch écht wel een heel handig medium, want bellen doet toch ook bijna niemand meer. ;-)
Ik heb welgeteld nog 2 vriendinnen en oja, mijn schoonmoeder (omdat zij geen mobiele telefoon of computer heeft) waar ik regelmatig mee bel, maar voor de rest gaat alles via whatsapp, facetime of skype.
Ook op mijn werk merk ik steeds vaker dat whatsapp wel heel handig is ivm het doorgeven van schades en schadefoto´s etc

Tot slot……….neem ik toch aan dat je wel snapt wat voor punt ik hier wil maken.
Nee, ik wil niet dat de mobiele telefoons en de  social media verdwijnt, maar ik zou willen dat de invloed die het op MIJN dagelijks bestaan heeft eens wat minder zou worden en tja, ik weet ook heus wel, dat ik daar zelf bij ben en daar dus zelf invloed op heb.
Maar, zeg nou eerlijk……  ik ben toch niet de enige die hiermee worstelt of ben ik gewoon zo´n enorme muts die weer eens wat te zeuren moet hebben?

Ik kan me dat eigenlijk niet voorstellen!!!!!

Fijne 2e paasdag en jullie zijn dus (helaas) nog niet van me af……….. XXX

 

faceb

 

NA DANN ………. NACH 11,5 JAHREN MAL EINEN BLOG IN DEUTSCH!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Tja, und dann nach 11,5 Jahre in Deutschland, wird es mal Zeit um zu versuchen einen Blog in deutsch zu schreiben und ich befürchte, dass es eine einmalige Geschichte wird :-)

Worüber kann ich dann besser schreiben, als über meine Erfahrungen mit der deutschen Sprache………… und nein, das ist nicht langweilig ;-)
Als wir vor 11,5 Jahre nach Deutschland kamen habe ich kaum ein Wort deutsch verstanden und habe mich auch kaum getraut deutsch zu Reden, aber tja, wenn man A sagt muss man auch B sagen und so wurde ich ins kalte Wasser geschmissen und habe am Ende doch noch schwimmen gelernt.
Ein Gespräch zu Führen war am Anfang ein Horror für mich, aber ich habe mich durchgesetzt und ich muss sagen, dass ich auch niemals negative Erfahrungen gemacht habe.
Was die hinter mein Rücken gedacht und gesagt haben weiß ich natürlich nicht, aber die Leute sind immer nett zu mir gewesen und sind es auch immer noch.

Mir wurde ganz schnell klar, dass ich mit meinem “Steinkohlendeutsch” nicht viel erreichen würde und so habe ich mir sofort zwei Wörterbücher gekauft und einen Deutschkurs besucht und in den ersten vier Jahren lagen die Wörterbücher bei uns auf dem Tisch.
Bei jedem Brief, Gespräch, Lied (Rammstein!!!!), Buch, Zeitung, Fernsehsendung, Radioprogramm, usw., habe ich die schwierige Wörter nachgeschlagen, die ich nicht verstand.
Wir haben uns angewöhnt deutsche Fernsehsender zu gucken, wo zum Beispiel Tatort ein guter Lernmeister war, obwohl ich jetzt wohl genug Tatort gesehen habe…………

In 2008 habe ich angefangen für eine niederländische Firma ein paar deutsche Webshops zu betreiben und dazu musste ich auch alle Texte schreiben.
Zum Glück habe ich ein paar liebe deutsche Freundinnen gefunden die meine Texte kontrollierten und so hat es (glaube ich jedenfalls) super geklappt.
Nach zwei Jahren hat das leider aufgehört und ich musste mir einen neuen Job suchen.
In 2012 habe ich durch Zufall und Glück einen tollen Job gefunden bei einer Versicherungsagentur wo ich jetzt genau sechs Jahre arbeite.

In diesen sechs Jahren habe ich die Sprache echt richtig gut gelernt und ich kann wohl sagen, dass mein deutsch sich, im Vergleich zu vor 11.5 Jahren, 1000% verbessert hat.
Ich habe meinem Chef sofort gesagt, dass er mich verbessern soll wenn ich Fehler in der Sprache mache und diese mache ich noch jeden Tag.
Ein Nachteil ist, dass ich mich mittlerweile ärger wenn er mich verbessert, weil ich weiß, dass ich da etwas Falsches sage, aber nicht weiß wie ich es richtig sagen oder schreiben soll.
Das hat alles mit der Grammatik zu tun und ich weiß auch, dass 75% der Deutschen damit Schwierigkeiten hat, also brauche ich mich eigentlich nicht schämen……………….. Oder???!!!!

Mein Problem ist, dass ich perfekt sein möchte, weil mein niederländisch auch (fast) immer sehr gut war.
Jetzt bemerke ich, dass ich mittlerweile in der niederländischen Sprache auch ganz oft Fehler mache (d und dt) aber das habe ich losgelassen, weil man sonst verrückt wird hahahahaha.

Ok, ich habe meinen “niedlichen” niederländischen Accent und ich spreche und schreibe nicht fehlerlos deutsch, aber ich verstehe mittlerweile alles und, ganz wichtig, …………. die Leute wissen was ich meine und sonst ist es mir Wurst was die anderen davon halten.

Fazit:
Also, nachdem meine Kinder diesen Blog gelesen haben, waren sie der Meinung, dass da doch ziemlich viele Rechtschreib- und Grammatikfehler gemacht wurden und so hat meine liebe liebe Tochter geholfen, diesen Blog zu überarbeiten.
So sieht man, dass man auch noch nach 11,5 Jahren vieles lernen muss.

Ganz liebe Grüße, von meiner Tochter und mir.

P.s.: Volgende keer, tog weer in het nederlands…….. (schreef mijn dochter!!! ;-) )

 

streichholz korn

WEEMOED……… MOET AF EN TOE KUNNEN, TOCH!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Een van de vooroordelen die Duitsers over Nederlanders hebben is, behalve dat we allemaal fietsen, een caravan hebben, erbij lopen als “Frau Antje” en niet te vergeten……..  wiet roken is, dat “wij Hollanders” zo vaak in ons leven verhuizen.

Die opmerking heb ik al vrij vaak te horen gekregen en het blijkt dat de meeste Duitsers hooguit 1 of 2 keer in hun leven verhuizen.

Nu moet je al die vooroordelen natuurlijk met een vreselijke korrel zout nemen, maar in het laatste geval zit er voor mij wel een kern van waarheid in.
Inmiddels ben ik in mijn leven 9 keer verhuisd, waarvan ik er tot mijn 14e al 5 verschillende woonplaatsen op had zitten.
Geboren Drent, een van de eerste bewoners van Lelystad, toen naar het Groningerland, daarna Den Helder en uiteindelijk naar Anna Paulowna.
Tja, vroeger ging dat zo, dat je ging wonen waar je werkte en aangezien mijn vader nogal eens van “Standort” moest veranderen gingen wij als gezin gewoon mee.

Op mijn 6e kwamen we dus terecht in de kop van Noord-Holland en hier heb ik mijn lagere schooltijd en brugklas doorgebracht, wat voor mij een hele leuke en gelukkige tijd was.
Toen we op mijn 14e terug naar Drenthe gingen verhuizen was dat voor mij heel dubbel, want aan de ene kant was het helemáál niet leuk omdat ik al mijn vrienden kwijt ging raken (in die tijd had je nog geen social media, dus behalve brieven schrijven met een paar goeie vriendinnen had je met niemand contact meer en die zag je dus ook NOOIT meer!!), maar aan de andere kant, woonde mijn hele familie in Drenthe en “joh, jij maakt toch wel weer nieuwe vrienden!!!!!”

Inderdaad, die nieuwe vrienden kwamen er uiteindelijk heus wel, mede door school en sport en ik heb me, ondanks dat ik de eerste jaren vaak heimwee had en riep dat “ik later, als ik groot ben natúúrlijk weer terug ging”, ook wel meteen thuisgevoeld.
Maar wát een opmerkingen heb ik in het begin gehad omdat ik zo “Amsterdams” praatte (een belediging voor de Westfriezen!!) en vooral het maken van nieuwe vrienden op een plek waar je gewoon hélemaal niemand kent is in het begin helemaal niet zo gemakkelijk als het lijkt.

Ik raakte mijn westfrieze accent kwijt en ging de drentse taal verstaan en zelfs wat “meeknauwen” wat me dan weer commentaar opleverde van mijn vrienden in Noord-Holland dat ik zo “boers-praatte”!!!
Ik kreeg veel vrienden en bekenden en vond mijn grote liefde waar ik nog altijd heel gelukkig mee ben en 20 jaar later besloten wij samen dat we naar Duitsland gingen verhuizen.
Deze keer was het onze eigen keuze en zoals ik al vaker beschreven heb, hebben we ook absoluut geen spijt en gaan we (voorlopig) ook niet meer terug naar Nederland.
De kinderen waren nog zo klein dat ze niet tegen dezelfde problemen aanliepen als ik en dus moest het gaan lukken!!!!………………. en dat deed het ook.

Het enige wat voor mij weer hetzelfde was, was dat je weer helemaal opnieuw mensen moet leren kennen en je écht helemaal niemand kent van vroeger en dát is wat mij af en toe wat weemoedig maakt.

Waarom nu ineens?
Mijn lagere school is vorige week definitief gesloten en wordt afgebroken.
Ik zag dat op (lang leve!!!!)  Facebook voorbij komen en ik kan het niet verklaren, maar werd daar ineens zo weemoedig van……….

Een paar maanden geleden had ik een reunie van mijn klas van de lagere school en had de meeste oud-klasgenoten 32 jaar niet meer gezien.
Nu hadden we een klas met 5 meiden en 14 jongens, waarvan volgens mij allemaal rauwdauwers en we stonden bekend als “nogal lastig”.
Mijn persoonlijke herinnering is, dat ikzelf met iedereen van die klas goed overweg kon en dat ik vooral een hele leuke schooltijd heb gehad.
Ik vond het dan ook heel bijzonder om de mensen waar je je vroegste jeugd hebt doorgebracht naar zo lange tijd weer terug te zien.
Een beetje een gevoel van “eigen”, terwijl je elkaar eigenlijk helemaal niet meer kent omdat iedereen zijn eigen weg is gegaan.

En wat me dan zo weemoedig maakt is dat je dat gevoel van “eigen” hier, waar we nu wonen dus nooit zult gaan krijgen……..
Ach ja, zucht ……………

Dan ga je weer relativeren, waar ik eigenlijk toch veel beter in ben en dan is dat gevoel ook wel weer weg.
Joh, wat is nou “eigen” en wat was er gebeurt als…………….  dat heeft helemaal geen zin en dat is ook helemaal niet iets waar ik benieuwd naar ben.
Ik heb inmiddels ook hier een paar hele lieve vriendinnen en goeie bekenden en een leuke job, dus wat zeur je nou!!!!

Maar af en toe even terugkijken en “mijmeren” ………………. zal ook wel meer iets met leeftijd te maken hebben vrees ik ;-)

Hollandse

TOCH WEL IETS VAN LICHTE PANIEK……. NOG MAAR 2 MAANDEN!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Jeetje…… 4 maanden zijn er alweer voorbij na mijn blogje over mijn strijd tegen de kilo´s en wát een positieve reakties heb ik gekregen…… hartstikke leuk en het werkt vooral heel motiverend dat iedereen zo met je meeleeft, dankjewel!!!

Hoe is het dan nu op dit moment, nu we alweer een hele periode in de stabilisatiefase zitten en nog (maar!!!) 2 maanden te gaan hebben voordat het programma voorbij is?

Het gaat over het algemeen écht heel erg goed en ik zit nog altijd supergoed in mijn vel en jahaaa, zelfs in mijn hoofd is het nu wel aangekomen dat ik toch écht wel flink ben afgevallen.
Een paar weken geleden ben ik met mijn vriendin wezen shoppen voor zomerkleding en heb ik voor het eerst van mijn leven een jeans in een heuse “jeansshop” gekocht……….. knalduur, dat dan wel weer, maar  hij zit zo enorm lekker en ik zie dat maar als een enorme beloning voor hard werken.
Lief zijn voor jezelf, is ook iets wat ik het afgelopen jaar geleerd heb ;-)
Ook heb ik voor het eerst in 25 jaar een KORTE broek gekocht en hij staat ook nog eens leuk al zeg ik het zelf !!!!!
Wat een supergoed gevoel dat je nu gewoon kunt kijken naar wat je LEUK vindt en niet in eerste instantie wat past.

Bij die korte broek komt trouwens wel weer een probleem kijken dat ik niet voorzien had.
Het is zo dat ik nogal witte benen heb (échte melkflessen zeg maar) en mijn vriendin had me de tip gegeven om van dat zelfbruinende spul te kopen, want dat werkt fantastisch.
Dus ik samen met mijn dochter naar de Rossmann en tja, dan sta je voor zo´n vak met 20 verschillende produkten en ik, als echte weegschaal, kan dan weer geen keuze maken.
Uiteindelijk heeft mijn dochter de knoop doorgehakt en ik moest maar de spray van Garnier nemen. (niet de goedkoopste, maar ook niet het allerduurste)
Dus ik ´savonds na het douchen dat spul opgespoten en er stond nog op de verpakking dat het NIET ingewreven moest worden, dus ook dat niet gedaan omdat ik natuurlijk een perfekt én egaal resultaat wilde.
Omdat het een aantal uren duurt voordat het werkt kreeg ik pas de volgende morgen het resultaat te zien dus ik vol spanning voor de spiegel ……………………. OMG, IK LEEK WEL EEN KOE!!!!
Mijn benen waren niet eens bruin, maar het waren allemaal oranjeachtige vlekken en je zag gewoon ook uitlopers, dus uitsmeren was toch geen overbodige luxe geweest!!!!
Kregen we ook nog visite dat weekend en tja………….. het viel natuurlijk meteen op.:((((
Héb je eindelijk een korte broek, kun je hem met goed fatsoen niet eens aan!!!!
Het nadeel van dat spul is ook nog dat het minstens een paar weken houdt en even bijwerken (smeren) is er ook niet bij, dus ik ben blij dat het de afgelopen week geen korte broekenweer was en als het wel weer mooi weer wordt, dan moet ik toch maar eens proberen om op de natuurlijke manier mijn benen bruin te krijgen…………………………… tja en anders dan maar met melkflessen blijven rondlopen ;-)

Maar goed, dat zijn dan problemen die ik heel graag op de koop toeneem hoor hahahahaha.
Wat betreft het omschakelen met eten gaat het heel erg goed en ik heb me echt veel gezondere eetgewoontes aangemeld.
Af en toe iets “ongezonds” vind ik nog wel wat lastig, want dan komt meteen het schuldgevoel om de hoek kijken, dus daar moet ik nog wel beter mee om leren gaan.

Maar ondanks dat ik me over het algemeen zo goed voel, toch,  als ik heel eerlijk ben……….
Ik heb het bij tijden best wel heel zwaar en dat was natuurlijk ook wel te verwachten, want het heet niet voor niks “Strijd”.
De angst om weer aan te komen overheerst af en toe écht wel het goede gevoel en daar baal ik toch wel ontzettend van.
Ik ben inmiddels in deze periode alweer 4 kilo aangekomen, maar dat is volgens de regels van het programma heel normaal, want er zit een soort van marge ingebouwd……….. wat je natuurlijk dan zelf helemaal niet wilt hè.
De eerste 2,5 kilo die eraan gekomen zijn zijn spieren, omdat ik natuurlijk veel meer ben gaan sporten en vooral sinds een maand of 3 ben gaan hardlopen, wat trouwens heerlijk is.
Die theorie van de spieren moet dan in je hoofd ook nog maar naar iets positiefs omgezet worden, maar dat lukte toch wel vrij snel.

Maarrrrrr, door overbelasting heb ik een achillespeesblessure gekregen en mag ik al een week of 5 niet meer rennen en toen ik 2 weken geleden uiteindelijk toch maar eens naar de huisarts gegaan ben mocht ik zelfs 2 weken helemaal niks doen, wat een straf!!!!
Dus tja, is er nog eens 1,5 kilo extra aangekomen.
Het gevoel dat dat geeft is vreselijk en ik moest heel erg oppassen dat ik niet gedemotiveerd raakte.
Het is zo makkelijk om dan in een negatieve spiraal terecht te komen, “zie je wel, ik kan het niet want ik ben nu tóch alweer aangekomen, dus alles is gewoon voor niks geweest en als er dan 1 kilo bij is dan zullen de volgende 24 vanzelf weer volgen”………. dát dusssss.

En dan is het zo fijn dat je in zo´n programma zit waarbij ook een psychologe is die je kan uitleggen (wat je zelf misschien ook stiekem wel weet)  dat je ook op een andere manier met deze angst om kunt gaan en dat het niet “allemaal voor niks” is geweest als je een paar kilo aankomt.
De kunst is om je te blijven motiveren, ook als het wat minder goed gaat en manieren vinden om die motivatie iedere keer toch weer terug te vinden.
(Zelf)vertrouwen in je eigen kunnen en de angst omdraaien naar iets positiefs en jezelf niet meteen de grond inpraten als het even tegenzit.

En dát is dus waar ik druk mee bezig ben………. vallen en opstaan heet dat he hahahaha.
Sinds deze week ben ik langzaam mijn sport weer aan het opbouwen en heb gister voor het eerst weer 5 km achter elkaar gelopen, zonder pijn en wat was ik blij!!!!
Ik weet niet of ik wel weer ga hardlopen, alhoewel ik het gevoel  dat je daarbij krijgt wel erg lekker vind, maar deze blessure was zo onaangenaam dat ik misschien met normaal op tempo lopen ook wel tot genoeg beweging kom en in vorm blijf.

Ik ga het wel zien ennnnnnnn  wat ik ook in mijn hoofd moet prenten……………….. over 2 maanden is het programma wel voorbij, maar mijn strijd natuurlijk niet en ik heb nog tijd genoeg om die 5 kilo er weer af te krijgen, want dát is toch wel mijn streven!!!!

Wish me luck!!!!

Tot de volgende blog

 

LOPEN

“BERGFEST”……… MIJN EEUWIGE STRIJD TEGEN DE KILO`S!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Deze keer een blog met een wel heel persoonlijk verhaal dat ik graag met jullie wil delen en wel met een bijzondere reden, want………

Af en toe zie ik mensen die “ineens”, tenminste zo lijkt het, enorm zijn afgevallen, maar eigenlijk hoor je nooit hóe ze dat dan gedaan hebben.
Vooral, als je ze niet regelmatig spreekt, hoor je nooit het verhaal erachter en dát is dus voor mij wel iets wat me enorm interesseert.
Hoe hebben ze dat toch gedaan?
Hebben ze, net als ik, ook een jarenlange strijd gevoerd ………. en kunnen ze hun nieuwe gewicht ook vasthouden?
Zulke vragen dus……………. zouden anderen die ook hebben?

Komende donderdag ben ik op de helft van, hoe ik het zelf noem, “de grote ummekeer in mijn leven” en alhoewel het misschien nogal mutserig klinkt, zo zie ik het ook écht en ik vier dan ook mijn “Bergfest”. (“de eerste helft” hebben we in ieder geval gered!!).

Het gaat over mijn strijd tegen de kilo´s die ik al zo´n kleine 35 jaar voer en helaas kun je mij wel de “klassieke jojo” noemen.

Achteraf is het gewoon belachelijk dat ik al zó vroeg met mijn gewicht bezig was, maar dat is helaas zo gegaan.
De problemen met mijn gewicht zijn zo vanaf mijn 10e heel langzaamaan groter geworden en ik ben er altijd enorm mee bezig geweest.
Altijd op dieet en mezelf áltijd te dik vinden.
Ja, ik heb ook wel met gedachtes gelopen om over te geven als ik me weer eens zó vol gepropt had dat ik kotsberoerd was, maar altijd was er iets in mijn hoofd dat zei dat het net een stap te ver was om boven de pot te gaan hangen.
Godzijdank is het bij mij dus nooit zover gekomen dat ik anorexia of bolimia ontwikkeld heb.
Wél denk ik dat ik een eetverslaving heb en dat is al erg genoeg om mee om te gaan.

Écht mis is het met mijn gewicht gegaan toen ik op mijn 21e ging samenwonen.
Ik kon, omdat mijn man toen ook al vrachtwagenchauffeur en dus de hele week weg was, doen en laten wat ik wilde, want ik hoefde alleen maar voor mezelf te zorgen.

Boah, ik kon gewoon alles eten wat ik maar wilde en niemand die me in de gaten hield.
Ik ontwikkelde dus in recordtijd een giga slechte eetgewoonte en kon zo ook mijn eetverslaving lekker verder ontwikkelen.

Binnen de kortste keren was ik 15 kilo aangekomen en al vrij snel was ik zelfs boven de 100 kilo.
Uiteindelijk liep dit op tot 120 kilo wat mijn zwaarste gewicht ooit is geweest, écht vreselijk vond ik dat!!!!
Afgelopen jaar woog ik na weer veel schommelingen inmiddels ook alweer 118 kilo.
Ik had totaal geen fut om ook maar iets te doen en na het werk lag ik ´savonds uitgeteld op de bank en deed alleen wat écht nodig was.
Bah, wat voelde ik me slecht en wat zat ik vreselijk ik mijn vel.

Mijn hele dieetgeschiedenis ziet er helaas nogal kleurrijk uit.
Je kunt écht bijna geen dieet noemen en ik heb het wel geprobeert………en geloof me, geen enkel dieet werkt op de lange duur!!!!!!!
Maar weten we dat stiekem niet allemaal al? ;-)

Het begon met Scarsdale dat ik samen met mijn moeder regelmatig volgde en daarna volgden onder andere, dieetklup 80, soepdieet, ziekenhuisdieet, brooddieet, Weight Watchers (2x) (-15 kilo) , 40-punten, 60-punten, Montignac, maaltijd+ (-15 kilo)  en niet te vergeten Sonja Bakker, waar ik uiteindelijk destijds zelfs wel 20 kilo afgevallen was, maar tja………binnen de kortste keren had ik al die kilo´s, of zelfs meer er ook weer bij.
Ook ben ik diverse keren bij de huisarts geweest, heb dietistes en sportscholen bezocht, zonder blijvend resultaat.
Ik kende ook mensen die een maagband of maagverkleining hadden gedaan, maar op een of andere manier vind ik dit eng en ik zie het ook wel als een allerlaatste redmiddel.

Een paar jaar geleden ben ik radikaal met dieten opgehouden, want bijna iedereen met overgewicht weet heus wel waar het aan ligt dat je te zwaar bent.

TEveel eten, TE vet, TEveel suiker, TE weinig gezonde voeding, TE weinig beweging, TE weinig water drinken en die combi maakt dat je uiteindelijk te zwaar wordt.

Maar verander dat verdorie maar eens!!!!!!!……… want het is niet ALLEEN het feit dat je dus gewoon maar teveel naar binnen stouwt, het zit ook nog eens voor minstens 75% tussen de oren, daar ben ik van overtuigd!!!!!

Hoe vaak ik de afgelopen jaren niet voor de spiegel heb gestaan met tranen in mijn ogen en hoe vaak ik mezelf heb uitgescholden om het feit dat IK het weer eens zover heb laten komen en niet in staat ben om mezelf te veranderen.

Dat ik geen karakter, geen doorzettingsvermogen heb en dus een enorme loser ben en niet de moed heb om mezelf aan te pakken en te veranderen, want nee, ik was totaal niet tevreden met mezelf (understatement van de eeuw!!) en ja, ik vond mezelf er (Altijd!!!!) verschrikkelijk uitzien, maakt niet uit wat anderen er van zeiden!!
Om gewoon depressief van te worden….. en dat was ik dan bij tijd en wijle ook.

En dan Foto´s……….. o wat verschrikkelijk!!!

Hoe vaak mijn eigen man me niet verteld heeft dat ik zo ontzettend (!!!) mooi ben en dat ie van me houdt zoals ik ben en dat ie me NOOIT zou willen ruilen voor een ander, écht super lief natuurlijk en ik wéét ook dat ie het écht meent ………….. maar in mijn hoofd zat een heel ander beeld.
En zelfs af en toe ook wel mannen die je een “lekker ding” noemen……….. duhhhhhhh.
En dan mijn lieve, geduldige vriendinnen en schoonzus, hoe vaak ik die wel niet “lastig gevallen” heb met mijn dieetperikelen, ik kan me zo goed voorstellen dat die af en toe écht dachten…………. “pffff, jemig, heb je háár weer, altijd hetzelfde verhaal…….. zet toch gewoon eens door als je wat begonnen bent en loop toch niet zo te zeiken).
Dus ik had op een gegeven moment ook helemaal geen zin meer om het daar over te hebben en al helemáál niet om er nog wat aan te doen.
Je hele eigenwaarde is gewoon weg en je zelfbeeld is alleen maar negatief en je ziet ook geen oplossing meer om er nog iets postiefs van te maken.
En ondertussen moet je naar de buitenwereld maar tonen dat je zo´n zelfverzekerde, sterke vrouw bent, die je niks kunt maken.

En hoe kwam het dan toch tot de ommekeer?

Ik zat dus alweer een hele tijd écht slecht in mijn vel toen mijn baas er op een dag mee kwam dat ie samen met zijn dochter een dieetprogramma wilde gaan volgen via het ziekenhuis.
HIj vertelde me er het een en ander over en ik was eigenlijk meteen behoorlijk enthousiast,……… behalve over de prijs, want het moest nogal behoorlijk wat gaan kosten en de krankenkasse ging dit in mijn geval niet vergoeden.
Ik bleef dus een beetje terughoudend in mijn enthousiastme omdat we dit nooit konden gaan betalen, maar ik heb het thuis toch mijn man verteld over dit programma.

Hij was tot mijn verrassing metéén heel enthousiast en zei dat dit écht wat voor mij was.
Natuurlijk had hij ook dondersgoed door dat er IETS moest gaan gebeuren en ook hij zag dit als een goede kans.
“We gaan hier gewoon voor, vooral als JOU dat helpt om je beter in je vel te laten voelen!!!!!”……………….. was dat niet onvoorstelbaar lief!!!!

Dus sinds 18 augustus 2016 doe ik, samen met nog 7 anderen, mee met een speciaal dieetprogramma via het ziekenhuis.
Hierbij krijg ik niet alleen begeleiding van 3 dietistes, maar ook van 2 sportbegeleiders en een psychologe.
We hebben een hele fijne groep mensen met allemaal hetzelfde probleem en allemaal eenzelfde doel.
“Je beter in je vel gaan voelen door je leefpatroon aan te passen”!!!!

Inmiddels zijn we op de helft en ben ik 25 kilo kwijt en ik kan je niet vertellen hoe onvoorstelbaar goed ik me voel.
We zitten sinds 3 weken in de fase waarbij ik (helaas) niet meer af mag vallen en moet stabiliseren, dit om het jojo-effect tegen te gaan.
Ik ben van 118 kilo naar 93 gegaan en als ik heel eerlijk ben had ik er heel graag nog 5 kilo extra afgehad, zodat ik onder de 90 ben, maar joh…………… dit is toch ook al een geweldige prestatie!
Ik ben in geen 25 jaar op dit gewicht geweest dus wat zeur ik nou over die 5 kilo he….

Maar tussen mijn oren ben ik jammer genoeg nog niet 25 kilo lichter en dus slank en ik geloof ook dat dit gewoon écht wat meer tijd nodig heeft.
Ik schrik soms echt letterlijk als ik mezelf in de spiegel zie en “poeh”, dan moet ik toch toegeven dat ik best wel heel trots ben op wat ik tot nu toe bereikt heb.
Mijn beste vriendin is iedere keer in tranen als ze me na een paar weken weer ziet, dat vind ik toch zo ontzettend lief!!!!
Kijk, een slanke den zal ik écht nooit worden, maar dat is me echt wurst.
Ik eet gezond, voel me gezond, beweeg echt 1000% meer als een half jaar geleden en zit onvoorstelbaar goed in mijn vel, dát is wat het belangrijkste is.

Een mooi topmomentje was in november toen ik voor het eerst nieuwe kleding ging kopen met mijn man.
Ik had altijd maat 48 van broek en 50-52 (XXL) van shirts en ik hoopte met heel mijn hart dat ik nu toch wel minstens maat 44 aan zou moeten kunnen.
Joh, wat was ik zenuwachtig toen we gingen shoppen dat kun je je niet voorstellen.
Dus in de winkel een leuke broek uitgezocht en maat 44 gepakt………hum, slobberde een beetje bij mijn kont, zal wel verkeerd model zijn.
Mijn man geeft mij maat 42 (!!!!) aan …….. “duhh, die ga ik nooit passen joh!!”.
Nou dus écht wel, je weet niet hoe zo´n enorm goed gevoel ik op dat moment had.
Heb in mijn eentje in de paskamer even een vreugdedansje gedaan en had de tranen in mijn ogen.
In een andere winkel nog een paar broeken aangehad en ja hoor, het was geen vergissing, maat 42 past gewoon!!!!
Shirts kon ik ipv XXL een maat L aan en zit nu in maat 44/46 en het allermooiste, IK HOEFDE NIET MEER BIJ DE GROTE MATEN TE KIJKEN!!!!

Nu kan ik dus ook eens voor kleding in “normale” kledingwinkels kijken!!!!

Mijn man had als verrassing nog stiekem een leuke spijkerbroek met maat 40 gekocht en me die thuis kado gegeven en die broek heeft tot half december aan mijn kledingkast gehangen.
Toen ik hem na 6 weken eindelijk aan durfde te passen……zat ie als gegoten!!!!!
Ècht waar, van maat 48 naar maat 40 en dáár kan ik natuurlijk ook wel aan zien dat ik toch écht wel wat gepresteerd heb.
Nu in mijn hoofd nog hahahahaha.

Ik zal nooit zeggen dat ik NOOIT meer te dik ga worden, want ik weet waar ik vandaan kom en wat de gevaren zijn.
Ook ken ik genoeg voorbeelden van mensen die ooit héél veel zijn afgevallen zijn en een paar jaar later helaas weer op hun oude gewicht of zelfs nog meer wegen.
Zó jammer, maar het is de harde werkelijkheid.
Ik wéét hoe zo´n zware strijd het is en ik zit er nu middenin, maar deze strijd is levenslang en als het jaar voorbij is, zal ik het toch zelf moeten doen daar ben ik me ook zeer van bewust.
Ik hou ook iedere week een dagboek bij en heb geprobeerd daarin mijn gevoelens en emoties zo goed mogelijk te beschrijven.
Mocht ik het dan op een slecht tijdstip, die zeker gaat komen, nodig hebben……….dan kan ik deze teruglezen en gebruiken om niet terug te gaan vallen in oude gewoontes.

Ik kan alleen maar heel erg mijn best blijven doen en zorgen dat ik mijn leefpatroon zo aanpas dat het ook vol te houden is en ik geloof echt dat ik op de goede weg ben.

Kijk, als je goed in je vel zit, maakt niet uit of je wel of geen overgewicht hebt, dan is het prima en ben ik ongelooflijk blij voor je………………….. maar voor diegenen die, net als ik, zich daar niet (meer) goed bij voelen, misschien is dit een kleine duw in de goede richting.

ALS IK HET KAN…………… KUNNEN ANDEREN HET ZEKER!!!!!!!!!!!!!!!!

10 JAHRE DEUTSCHLAND…… WIE WÄRE ES DAMIT!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Precies vandaag wonen wij 10 jaar in Duitsland………. een mooi moment om eens terug te kijken op wat dat ons gebracht heeft en of onze verwachtingen, als we die al hadden, een beetje uitgekomen zijn.

Wat waren onze verwachtingen eigenlijk?
In eerste instantie was de reden van onze emigratie dezelfde als die van  99% van alle Hollanders die over de grens gaan……….. het goedkope en riante wonen.

Voor mijn man was dit dé belangrijkste reden, maar ik had ook écht nog wel andere redenen om weg te gaan.
In mijn ogen is een mooie woning best leuk hoor, maar als je er doodongelukkig bent in de omgeving waar je woont heb je er toch nóg niks aan?

We wonen in een schattig klein boerendorpje in een prachtig groot (voor Duitse begrippen klein!!!) vrijstaand en vooral nieuw huis op een flink grondstuk dat in Nederland onbetaalbaar zou zijn geweest.
Om een voorbeeldje te noemen:
Waar je in Nederland voor de grondprijs zo rond de 300€ (of misschien zelfs inmiddels meer?) per m2 betaald, zit je hier op een prijs van 12,50€ m2………. en dan heb ik het nog niet eens over de bouw van de woning.
Wij hebben zeer bewust “milieubewust” gebouwd met in het huis oa.een warmtepomp en geen gasaansluiting en na een paar jaar hebben we zonnepanelen op het dak genomen.
Het mooiste zou zijn als we ook nog iets met windenergie zouden kunnen doen en wie weet komt dat er ooit nog van.

Daarbij wonen wij op een schitterende, rustige plek met aan alle kanten bos en weilanden en die paar buren die we dan hebben die nemen we gewoon voor lief, alhoewel ik persoonlijk achteraf zelfs nog wel iets vrijer of wat meer tussen de Duitsers had willen wonen.
Zoals ik al eerder geschreven heb, hebben we vrij veel Nederlandse buren.

Mijn verwachtingen waren ook vooral dat we los zouden komen uit ons oude, hectische bestaan met weinig perspectief naar nieuwe dingen en dat de kinderen in een leuke en respectvolle omgeving groot zouden worden ennnnnn er was sprake van dat mijn man de kans kreeg om werk te gaan doen, waarbij hij dagelijks thuis zou zijn ipv alleen in het weekend …………….. een van de voornemens die uiteindelijk NIET uitgekomen is.

Nu klinkt het misschien een beetje alsof ik doodongelukkig was in mijn vorige “leven”, maar dat was absoluut niet zo…………. noem het onvrede, onrust, zeg het maar.

De integratie:

Wat wij wel meteen anders gedaan hebben dan de meeste hollanders is dat we hebben besloten dat áls we gaan emigreren, we ook volledig gaan integreren en ik kan je vertellen dat dat een van de dingen is die ons toch wel erg goed gelukt is!!!

De kinderen gingen meteen naar een Duitse school en bijvoorbeeld Arjen (toen 6) werd door een klasgenootje vanaf het begin “aan de hand” genomen en ging meteen mee naar de plaatselijke voetbalvereniging en allerlei andere dingen die voor de jeugd georganiseerd werden.
Binnen 3 maanden spraken en verstonden ze allebei al erg goed Duits en ging het erg goed op school…………. dat was toch wel een enorme opluchting kan ik je vertellen.
Uit eigen ervaring blijkt toch dat jonge kinderen erg snel een vreemde taal kunnen leren, want ook Engels, dat ze hier vanaf de 3e klas (8 jaar) krijgen, is geen enkel probleem voor die van ons.

Ikzelf zat in na een jaar meteen in het bestuur van de Kindergarten (blog) van Nina en ook dat helpt natuurlijk bij de integratie.

De taal was voor mij in het begin nog wel een probleempje, want mijn Duits was zéér belabberd, zoals ik in een eerdere blog wel eens beschreven heb.
Maar dan is het leuk als je in een kleine gemeenschap woont, want (bijna) iedereen vindt het super dat je het gewoon probeert en ze begrijpen écht wel wat je wilt zeggen, ookal is het niet altijd even goed wat je zegt.

Ik heb ook wel eens een verschrikkelijke taalblunder gemaakt aan het voetbalveld (iets met de scheidsrechter die op zijn fluit moest blazen en dan woordelijk vertaald ;-) )wat dan toch wel vrij hilarisch is, maar van dat soort fouten leer je héél snel hahahaha………….. was wel erg peinlich.

In het begin deden we ook mee aan alle dorpsfeesten, Schützenfest, kermis, Weihnachtsfeier in de kerk, ouderendagen in het dorpshuis, knutselmiddagen voor de jeugd etc.etc. maar dat soort bijeenkomsten zijn niet echt ons ding, alhoewel de kinderen daar gelukkig meestal wel aan meedoen en dat inmiddels ook zonder dat ma erbij moet zijn.
In Nederland deden we aan zulke dingen ook vaak niet mee, dus waarom daar nu wel aan beginnen?!
Omdat de mensen hier bijna allemaal katholiek zijn en wij niet van het geloof zijn, doen wij aan een groot deel (voor de dorpelingen zeer belangrijk deel!!!) niet mee aan alle kerkelijke activiteiten………….. écht wel een gemiste kans in de integratie hahahaha ;-)

Het Schützenfest is zo´n voorbeeld waar wij écht niet meer heengaan en we hebben het écht geprobeerd hoor.
Dat is gewoon één grote zuippartij en een traditie waar wij niet mee grootgeworden zijn en dus ook absoluut niks mee hebben.
Aangezien mijn man in die tijd niet dronk, iets wat voor de Duitsers al hélemaal niet voor te stellen is, was dat al een rare situatie als hij dan met zijn colaatje tussen de mannen stond.
Onze zoon gaat wel al 10 jaar heen en is zelfs Kinderkönig (blog) geweest en is sinds dit jaar lid van de Schützenverein en de Landjugendverein en dat is ook wel een teken dat ie er écht tussen zit.

De enige van ons gezin die niet volledig is geintegreerd is mijn man, maar die vind dat eigenlijk ook totaal niet belangrijk en ik vind het ook prima.

Terugkijkend op 10 jaar wonen in Duitsland……………….. Hebben wij het in onze ogen best goed gedaan!!!

We zijn als gezin ontzettend gelukkig en hecht en natuurlijk zijn er ook wel eens tijden geweest dat het allemaal niet zo leuk en gezellig was, maar wie heeft dat niet en dat is ook verder helemaal niet interessant.
Op misschien een of twee momenten na, hebben wij nooit spijt gehad dat we hier zijn heengegaan en we zijn ook voorlopig nog lang niet van plan hier weer weg te gaan.
De kinderen hebben heel veel vrienden, doen aan leuke sport en ze doen ook nog erg leuk mee op school.
Alhoewel er in dit  boerengehucht niet altijd even veel loos is, vermaken ze zich meestal erg goed.
Vooral nu onze zoon een motor heeft, kan hij er fijn op uit wanneer en waarheen hij maar wil.
Ik heb sinds 5 jaar ontzettend leuk werk bij een Duitse baas die ook nog eens heel aardig is en die mij met respect behandeld, iets wat hier in Duitsland niet altijd even vanzelfsprekend is tussen werknemer en werkgever.
Manlief heeft sinds een paar jaar zijn eigen bedrijf, sinds een jaar zelfs in Duitsland, en ook dat loopt allemaal zeer voorspoedig.

Het maakt uiteindelijk absoluut niet uit wáár je woont, want mensen zijn gewoon overal hetzelfde…………….. dat bevestigt eigenlijk alleen maar wat ik al wist.
Je hebt overal mensen waar je goed mee kunt en mensen waar je absoluut niet mee door 1 deur kan.
Als je in een totaal vreemde omgeving komt wonen, waar je helemaal niemand kent, helpt het toch wel als je een beetje mensenkennis hebt en wat best heel belangrijk is, is dat je gewoon op je gevoel afgaat.
Ik heb hier een aantal hele lieve mensen leren kennen en sinds een paar jaar ook een zeer goede vriendin en die vriendschap koester ik zeer.
Vreemd idee dat je elkaar nooit ontmoet zou hebben als je hier niet was komen wonen……..
En tja, helaas zijn er ook een aantal mensen die ik nooit meer zie, vooral omdat wij hierheen verhuisd zijn
Dat is helaas niet anders en is dat een zeer vervelende bijkomstigheid, waar ik ook best wel last van gehad heb, maar het weegt niet op tegen alle positieve ervaringen die wij hebben.

Ik zal mijn blogje blijven bijhouden en jullie op de hoogte houden als ik hier weer eens iets “typisch Deutsch” meemaak.
Ik hoop dat jullie het leuk vinden om af een toe eens met ons mee te “leven” ;-)

Liebe Grüße X

IK RODDEL NOOIT……….DIT ZIJN GEWOON DE FEITEN!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

In 2008 heb ik al eens geschreven over een aantal Nederlandse buren bij ons in het wijkje die op zijn zachtst gezegd, nogal vreemd met elkaar omgaan.
De reden waarom ik er nu nog een keer over schrijf is dat het waarschijnlijk best herkenbaar is, maar ook best triest dat mensen elkaar het leven zo zuur kunnen maken.
Wat voor ons wel weer grappig/treurig is is om te concluderen dat 8 jaar later onze voorspellingen die wij toen deden allemaal uit zijn gekomen ……..

april 2008:
ik wil even eigenlijk wat kwijt over onze buren, daar heb ik het geloof ik nog niet zo vaak over gehad. 

Het maakt volgens mij niet uit wáár je gaat wonen op de wereld, al zouden we in timboektoe bovenop een berg gaan wonen………….. mensen zijn overal hetzelfde of niet dan en helaas kom je de hollanders ook nog overal tegen hahahaha.
Waren wij de eerste Nederlanders die hier een stuk grond kochten………….. helaas zijn ons nog een paar meer gevolgd.

Had ik er in Beilen al een gruwelijke hekel aan, dat eeuwige gelul over mekaar en dat gezeik en gezeur over mensen die elkaar wél en niet mogen, ik hield me daar ook altijd zo ver mogelijk van verwijderd.
Nou zal ik hier écht niet als een heilig boontje gaan zitten verkondigen dat ik nooit roddel, maar áls ik dat doe, dan gaat dat meestal om vrij onschuldige dingen. (hahahaha, vind ik zelf dan ).

Nou is het buurtje waar wij wonen (9 huizen, waarvan 8 hollanders) zoals ik geloof ik al eerder heb verteld, nogal bevolkt door een hoog 55+ gehalte en er zijn er een paar bij die nogal behoorlijk vol van zichzelf zijn, wat een arrogantie blehhhhhh.
Ze kunnen ook slecht luisteren naar anderen en hebben het vooral heel druk met zichzelf en klagen over elkaar. (heeft als grote voordeel dat ze zich dan niet met ONS bemoeien, gelukkig )
Het zijn allemaal gepensioneerden die natuurlijk de hele dag niks anders te doen hebben…….

Omdat ik een gruwelijke hekel heb aan dit soort mensen, heb ik dan ook met de meesten niet veel contact en dat vind IK prima.
Ik heb het ook te druk met andere dingen om me met hen bezig te houden.
Af en toe ontkom ik er niet aan dat je er een treft en dan maak ik natuurlijk wel een praatje en ik weet dat als er wat is, bij welke buren ik wél of niet terecht kan, of beter gezegd WIL.
Maar verder ontloop ik die types zoveel mogelijk. 

Ik ga over ons buurtje niet teveel uitwijden omdat dat verder helemaal niet interessant is en omdat ik dus niet graag roddel hahahaha , maar 1 ding wil ik wel even vertellen, omdat dat gewoon eigenlijk heel ongelooflijk, maar ook heel triest is.

Pal tegenover ons, in 2 identieke huizen, knus naast elkaar zijn vorig jaar (2007) een vriendenstel komen wonen.
Allemaal eind 50 en dus, zou je denken, behoorlijk wat levenservaring en mensenkennis opgedaan……
Kennen elkaar al jáaaaaaaaaaaren en hebben tot 8 jaar geleden ook jáááren bij elkaar in de straat gewoond en nu hebben ze gezellig samen besloten om in Duitsland in de middle of nowhere te gaan wonen……… GEZELLIG SAMEN!!!!
Nu hebben wij (egbert en ik, die er dus mooi de kijk op hebben) direct tegen elkaar gezegd dat dat niet lang goed KÁN gaan, maar goed, waar bemoeien wij ons mee en wat weten wij er nou van!!!!.
Nu sprak ik een paar weken geleden al de man van het ene stel en die vertelde ineens, toen we het over ons buurtje hadden, “ja, wij hebben geen contact meer hè, met de buren”, ik nog heel dom, oh, welke buren dan?????? ……………..
“ooooooooooooooooooooooooooooo, ok”, (toen viel het kwartje) en wilde hij net het hele verhaal gaan doen EN DAT HEB IK MAAR EVEN AFGEKAPT!
“Ik wil er NIKS over weten”, heb ik direct tegen hem gezegd, “wat jullie met elkaar hebben moet je zelluf weten en verder wil ik er niks over horen.” 
Ik heb nog wel even gezegd, dat het me een vrij lastige situatie lijkt, ik zou er niet meer prettig wonen, maar volgens hem hadden ze nergens last van en bleven ze hier met enorm veel plezier wonen ……… nou, hartstikke mooi voor ze, toch!!????? 

Ik zou me iets minder prettig voelen als ik in zo’n situatie zat, maar ja, wie ben ik dan weer he.
Spreek ik afgelopen week het andere stel (absoluut niet mijn types bleeehhh) 
Krijgen we het over wie hun honden uitlaat als zij weg zijn en ik………. in mijn onschuld, ja, ik zag al dat  de buurman ze niet meer uitlaat en dat iemand anders het nu doet?
“O????? hoe weet jij dat, dat wij niet meer met elkaar omgaan????????”
Ze gaat heel uitdagend voor mij staan, zo van, vertel jij me dat maar eens haarfijn hoe jij dat allemaal weet …….
Ik zeg dat ik de buurman gesproken heb en dat die alleen maar gezegd had dat jullie niet meer met elkaar omgaan en meteen daarna óók dat ik ook hem heb gezegd, dat ik absoluut niet wil weten wat er loos is en dat ze dat lekker zelf maar uit moeten zoeken met mekaar. (met als ondertoon dat ik het behoorlijk kinderachtig vindt, maar dat had ze vast niet door hahaha)

“Jaaaaaaaaa, zegt ze, zie je wel, wij vertellen helemaal niemand wat en inmiddels weet iedereen het al”  ………… ja én??????
Als je toch altijd dag en nacht bij elkaar zit en mekaar dan ineens op straat straal voorbij loopt met de hond, dan valt dat toch op of niet dan……….. muts!!!!!!
Ze baalde duidelijk dat ik het er niet verder over wilde hebben en ik kon met een smoes het gesprek afbreken…………. dat was ook de laatste keer dat ik haar gesproken heb.

Ik ben blij dat ik er niks mee te maken heb en ben benieuwd hoe lang het duurt voordat ze ruzie hebben met het stel waar ze nu de deur plat lopen (dit is géén roddelen hoor gewoon het vaststellen van feiten, want dat is écht zo, ze hebben nu een surrogaat gevonden in een stel dat al net zo arrogant is, dus dat wordt nog wat……woehahahahaha, lachen toch, het zijn nét kleine kinderen).

Tja, en nu zijn we 8 jaar verder en wat blijkt………….
Binnen een paar maanden hadden ook zij idd ruzie met elkaar en een van de stellen is uiteindelijk binnen een jaar verhuisd. (hadden er van mij nog wel meer mogen zijn, maar dat mag je niet hardop zeggen he hahahaha)
En nu nóg is er onrust onder de gepensioneerden/bejaarden in de buurt en ik lach me werkelijk slap, stelletje kleuters zijn het.
Het is écht net een soap als je hoort wat er hier af en toe gebeurt, maar daar hou ik me maar stil over, want je weet maar nooit wie dit allemaal leest en ik heb geen zin hierin betrokken te raken hahahahaha
Eigenlijk is het gewoon zo vreselijk triest, want ik kan me voorstellen dat er toch best een paar mensen zijn die hier niet meer met heel veel plezier wonen.

Ik ben gewoon enorm blij dat ik het hartstikke druk heb met mijn eigen leventje en dat wij met hele andere mensen omgaan.
Gelukkig zijn er ook nog een paar hele leuke buren waar ik wél contact mee heb en daar hebben we genoeg aan!!!

Leven en laten leven luitjes!!!!

 

IK HEB HET, IK HEB HET, IK HEB HET……….. ZOOOOOO BLIJ!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Op het moment dat ik dit schrijf ben ik weer redelijk op aarde teruggekeerd, want wat heb ik een belachlijk drukke en vooral rare tijd achter de rug.

Zoals een aantal van jullie wel weten werk ik bijna 4 jaar op een (Duits) verzekeringskantoor van de LVM.
De eerste 2 jaar was dit maar voor een uurtje of 12 per week, een beetje administratief werk doen, telefoon aannemen en schades afwerken en heel langzaam werd ik een beetje ingewerkt in het begrip “autoverzekering”, maar verder had ik met de verzekeringen zelf niet zoveel te maken, dat deden mijn baas en onze “stagair”, lekker rustig hoor en dat beviel ook erg goed.

Tot vorig jaar zomer mijn baas me ineens vroeg of ik ook zin had om “de” opleiding te gaan doen tot Versicherungsfachfrau, want ik had ooit in het begin aangegeven dat ik graag bij zou willen leren…………. slik, ja dat was waar.
Onze leerling zou niet blijven en dan zouden we vanaf deze zomer met zijn tweetjes blijven en tja, dan zou het wel fijn zijn als ik hem ook wat werk uit handen kon gaan nemen.
Eh, tja, geen idee, maar ik wist wel meteen dat dit een kans was die ik met beide handen aan moest gaan grijpen.
Een volwaardige en vooral erkende opleiding aangeboden krijgen is natuurlijk niet iets waar je zomaar nee tegen zegt.

Nu heb ik vroeger niet echt de ambitie gehad om “iets in verzekeringen” te gaan doen en ik weet dat het, in ieder geval hier in Duitsland en dat zal in Nederland wel niet anders zijn, een van de minst geliefde beroepen zijn, maar ja, mensen hebben toch verzekeringen nodig én als ik er mijn eigen draai en charme aan kan geven, dan moet dat toch gaan lukken.
Ik heb meteen gezegd dat ik absoluut niet zo´n gladde verkoopster in mantelpakje (zie je het voor je!!!) ga worden en daar was mijn baas het helemaal mee eens hahahahaha
Hij is ook absoluut niet zo`n type dus dat gaat vast helemaal goedkomen ;-) .
Wij hebben bijvoorbeeld ook behoorlijk veel boeren als klant en die komen gewoon met hun trekkers en aanhangers voorgereden en denderen dan op hun kaplaarzen naar binnen, dus tis veel “ouwejongenskrentenbrood” bij ons.

Kortom, vanaf afgelopen 1 maart kon ik met de opleiding beginnen, maar ik moest dan wel 35 uur gaan werken…………. nogmaals slik!!!!
Dus, dat thuis maar eens in de groep gegooid, want tja, dat zou betekenen dat niet alleen mijn man de hele week van huis is, maar ik dus ook iedere dag pas om half 6 thuis ben.
De kids zeiden meteen dat ik deze kans moest aangrijpen en dat het “maar” voor 9 maanden zou zijn en dat we daarna wel weer zouden zien, dusssssss we gingen ervoor!!!!

Hoe ging het er dan uitzien?
Iedere 3 weken moest ik voor 3 dagen naar Bad Iburg in een prachtig hotel middenin het Teutobürger Wald (aanrader voor de vakantiegangers!!!!) met heerlijk eten en modern ingerichte kamers, dus pure luxe, dat dan wel weer.
We hadden een groep van 14 man die uit alle hoeken van Duitsland kwamen en waarvan de jongste 23 en de oudste 56 was.
Stuk voor stuk ontzettend leuke en lieve mensen en de groep is echt ontzettend hecht geworden in de afgelopen 9 maanden, heel bijzonder.
3 dagen lang werden we volgestouwd met iedere keer een nieuw thema (inboedel, woningverzekering, levensverzekering, ziektekosten blablabla etc.etc.), alles wat je als basis van het complete verzekeringswezen moet weten en werd er druk geoefend op het mondeling examen.
Je moest leren om een “Beratungsgespräch” te voeren met een klant en de eerste keren was ik zo ongelooflijk zenuwachtig dat ik me niet kon voorstellen dat me dát ooit ging lukken.
Altijd voor een groep van minstens 7 man spreken, wat een verschrikking!!!!
Maar goed, die oefeningen hebben super goed geholpen en iedere keer ging het beter en beter en mijn grote voordeel, waar ik volgens mijn collega´s ook écht gebruik van moet gaan maken…………………. mijn niedliche nederlandse accent hahahahaa.
Nu héb ik dat accent gewoon en daar kom ik ook niet meer vanaf, dus ik zie dat maar als een voordeeltje ;-) .
Dan naar huis en 3 weken werken en leren en de ochtend voordat we wéér naar Bad Iburg gingen moest je thuis online een examen doen die je moest halen, anders was het einde verhaal en lag je eruit.
Alleen al die spanning en stress die je hebt om deze test te halen is verschrikkelijk en deze cyclus ging dus door tot oktober.
2x kregen we ook nog tussendoor een modulexamen, dat ging dan over 5 thema´s en ook die MOEST je gewoon halen.

Je snapt misschien wel dat de druk behoorlijk groot was en als je dan verder niks te doen hebt gaat dat allemaal misschien nog wel, maar je hebt ook nog je “normale” dagelijkse dingen he, die gewoon doorgaan.
Op een gegeven moment gingen de kids ook wel wat klagen en ging ik het contact met mijn vriendinnen missen, want álles stond op een laag pitje.

Ach….. zonder al teveel te klagen zal ik maar gewoon zeggen dat het best wel veel was.

Nu kan ik wel van mezelf zeggen dat ik wel redelijk stressbestendig ben, maar dat werd behoorlijk op de proef gesteld.
Ik heb vooral de laatste 4 weken voor mijn examen toch wel momenten gehad dat ik serieus gedacht heb dat ik “het niet zo lang meer vol ging houden”, maar ja, wat mot je, je gáát gewoon door, want dat MOET gewoon…..je bent al zo ver gekomen, dan kún je gewoon niet meer opgeven.

En toen had ik de 12e schriftelijk en (vrijdag de) 13e november mondeling examen.
Ik geloof niet dat ik ooit zó ongelooflijk zenuwachtig ben geweest, wat een horror.
Ik heb 3 nachten bijna niet geslapen en ben 2,5 kilo afgevallen, wat dan wel weer een heel positief puntje was.
Maar………………. IK HEB HET GEHAALD!!!

Nu loop ik niet zo snel (lees: nooit!!!) naast mijn schoenen en vind ik mezelf alles, behalve geweldig, maar dit vind ik toch wel een prestatie, waar ik toch wel vreselijk trots op mag zijn dat ik dat gered heb.
Een onvoorstelbaar gevoel was dat toen ik te horen kreeg dat ik gewoon geslaagd was, dat ga ik niet zo snel meer vergeten.

Naast het feit dat ik nu Versicherungskauffrau ben heb ik nóg een voordeel………………..mijn Duits is de afgelopen 9 maanden ook alleen maar meer verbeterd, dus ik heb dubbel profijt gehad van deze toch wel bijzondere tijd.

Als dat geen integreren heet!!!!!!

Liebe Grüße…..

GEEN 18 GEEN BIER???……. NOU, NIET HIER!!!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Gisteren heb ik weer 1 ding over mezelf ontdekt en daar ben ik héél erg blij om…………….. ik ben géén ontaarde moeder!!!!!

Arjen is in januari 15 geworden en sindsdien geht es hier Los!!!!! …….en dan met de nodige feestjes en helaas ook het “daarbij horende” alcoholgebruik, want als ze hier in het Emsland iets vernünftig lernen, dan is het wel drinken en of ik daar nou zo blij mee ben……..
Ik ben altijd nogal uitgesproken geweest over het gebruik (misbruik) van alcohol en vooral op jonge leeftijd en geloof me, daar heb ik ook een duidelijke en hele goede reden voor, maar ik moet nu toch toegeven dat mijn standvastigheid toch wel wankelt.

Nu Arjen 15 geworden is, komt ineens, als donderslag bij heldere hemel, het thema alcohol om de hoek kijken.
Twee weken voor zijn 15e verjaardag, met oud en nieuw had ie voor het eerst bij zijn beste vriend een “Alster” gedronken, dat is net zoiets als Radler.
Op zich ook niet écht een probleem hoor, maar toen ik hem de dag erop op kwam halen kreeg ik van de moeder van zijn vriend te horen dat dit nog maar “het begin van een zeer bewogen jaar” gaat worden……………………. hoezo?????

“Onze” jongens zijn in januari beide 15 jaar geworden, maar hun “klicke” (vriendengroep) bestaat uit een groot aantal heren die dit jaar 16 (of zelfs ouder) worden en 16 is een heel bijzondere leeftijd, die groots gevierd wordt.
Daar komt nog bij, dat onze zoon sinds februari bij de “Landjugend” is en daarbij ook officieel ingewijd is met de nodige schnapps en biertjes. (Hij was daarna ook wel een beetje ziek geweest……………… gelukkig!!!!)
De “Landjugend” is de plattelandsvereniging voor jongeren uit het dorp van 15 tot en met 25 jaar en die organiseren zo door het hele jaar allemaal feestjes en evenementen en ze hebben ook een eigen “jeugdhonk”, harstikke leuk allemaal.

Natúúrlijk heb ik wel “een goed gesprek” met mijn zoon gehad en hebben we de nodige afspraken gemaakt.
Het gaat gewoon over vertrouwen en ook wel een beetje over “loslaten” en ik moet je eerlijk zeggen dat me dat best zwaar valt………… maar dat is toch ook niet zo vreemd, toch!!!!!

Hier in Duitsland vieren ze bijna álles maar bij de verjaardagen begint het als je 16 wordt en dan komt 18, 20, 25, 30 en dan iedere 10 jaar, dus je snapt het wel, dát is al genoeg reden tot feestvieren!!!!

Hoe ziet zo´n 16-party er dan uit?
Ik moest het Arjen navragen hoor, want ik wist tot voor kort natuurlijk ook niet hoe dat allemaal ging.
Ook handig voor als hij 16 wordt he, dan weet ik wat ons te wachten staat.

Je wordt door de jarige uitgenodigd op de avond voordat diegene 16 wordt, dat kan dus ook op een normale doordeweekse avond zijn.
Je snapt waarschijnlijk wel dat ik daar, op zijn zachtst gezegd, ook al helemaal niet blij mee ben, aangezien wij iedere dag om 6.15 op moeten en ik dan meestal zo rond half 11 echt op bed moet liggen………………. als ik hem dan op moet halen, is het niet eerder dan een uur of 1 dat je erin ligt.
Er is genoeg te eten en vooral ook te drinken en daarbij horen niet alleen Alster en Bier, maar ook de nodige sterke drank (hellup!!!!).
De “klicke” van diegene maakt een Schild met “16″ en die komt in de voortuin te staan.
Soms staan er wel 2 of 3 borden in de tuin, ieder van een andere vriendengroep.
Mijn zoon heeft bijvoorbeeld een vriendengroep van zijn oude lagere school, maar ook van de voetbal én dan ook nog zó een bijeengeraapt clubje vrienden.
Om een uur of half 9 begint het feestje en als het dan 12 uur is, krijgt de jarige een bierdouche en wordt er natuurlijk nog een laatste borrel (of 2) op gedronken.
Daarna is het Schluß en gaat iedereen naar huis.

We hebben nu een aantal van deze feestjes meegemaakt en ik moet toegeven dat onze zoon zich tot nu toe goed gedragen heeft.
Hij verteld me bijvoorbeeld wel dat er toch wel (oudere, 16 / 17) zijn die écht dronken zijn en zegt er dan tegelijkertijd bij dat hij dat écht niet gaat doen!!!!!
tja………………. buikpijn krijg ik ervan……………….. maar voorlopig maar het voordeel van de twijfel he ;-)

Gisteravond (zondagavond) had Arjen wéér zo´n feestje en deze keer hoefde ik gelukkig niet te rijden.
Hij zou om 1 uur thuisgebracht worden, maar omdat wij er al om 6 uur uit moesten hebben we voor het eerst gezegd, dat wij dus alvast naar bed gingen.
Ik ben zo´n type die, als ze het kussen aanraakt, meteen slaapt en ik voelde me eerlijk gezegd niet helemaal lekker bij het idee dat ik hem misschien wel helemaal niet zou horen als hij thuiskwam.
Kén je dat, van vroeger, als je dan op stap was geweest dat je altijd even bij je moeder “aanging” om te zeggen dat je er weer was?
Nou……… dat gevoel had ik, dat ik een ontaarde moeder zou zijn, als ik niet eens zou merken of ie wel of niet thuiskomt en ik vond dat we dat eigenlijk even af hadden moeten spreken.
Mijn man moest daar vreselijk om lachen en vond dat ik maar gewoon rustig moest gaan slapen en me niet zo druk moest maken.

Om 11 uur lagen we op bed en wat denk je…………….. ik heb werkelijk geen oog dichtgedaan.
Eindelijk, om 1 uur kwam er een auto de dam oprijden en onze zoon hoorde ik daarna de trap oplopen en naar zijn kamer gaan.

En ik…………………. ik ben daarna als een blok in slaap gevallen.

Vanmorgen heb ik wel even met beide kids besproken dat, als ze “later” op stap gaan en zoals Arjen gisteravond laat thuiskomen en wij al slapen…………. dat ze dan even bij mij komen zeggen dat ze er wéér zijn.
Ik kon aan hun ogen zien wat ze dachten…………..maar ze zeiden allebei in koor:

“Is goed hoor mam!!!”.

 

16