DUITSERS EN KLANTVRIENDELIJKHEID………..NEIN, GEEN GOEIE COMBI!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Eigenlijk al vanaf het begin dat wij hier in Duitsland wonen is er 1 ding waar ik me écht gruwelijk aan kan ergeren en ook vreselijk over op kan winden en dat is de GIGANTISCHE KLANTONVRIENDELIJKHEID van de Duitse verkoper/ baliemedewerker/ ambtenaar/ doktersassistente/ en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik kan je wel een behoorlijk aantal voorbeelden geven, maar dat is misschien wat langweilig, maar vorige week was er wéér zo´n typisch staaltje van zulk onfatsoenlijk gedrag, dat ik besloot er toch eens over te schrijven.

Ik ging vorige week samen met Arjen naar het gemeentehuis om zijn autorijbewijs aan te vragen.
Hij vond dat best spannend en was natuurlijk in een supergoed humeur, want tja, dat doe je niet iedere dag toch.
Het is hier in Duitsland zo dat je, voordat je hier überhaupt je theorie- en rijexamen mag doen, je bij de gemeente met een hele stapel formulieren je rijbewijs moet aanvragen samen met degene die jou mag begeleiden zolang je nog geen 18 bent (begleitet fahren).

Misschien is dat inmiddels in Nederland ook zo hoor, maar ja, dat weet ik niet want het is al eventjes geleden dat ik mijn rijbewijs gehaald heb.

Afijn, wij zaten te wachten (viel deze keer best mee) en er komt een jonge meid van half 20 op ons toelopen en zegt (blaft) dat we wel mee kunnen lopen en we mochten (bij gratie) aan haar buro gaan zitten.
De sfeer zat er vanaf het begin lekker in zeg maar.
Ze kijkt ons aan met een zéér chagerijnige blik van “nou, wat mot je?” en zegt verder niks en Arjen begint heel vrolijk met de mededeling dat ie zijn rijbewijs komt aanvragen.
Ze kijkt ons verder tijdens het hele “gesprek” niet meer aan en zegt “Papieren?” …………. eh ja, bitte schön, zegt Arjen nog met een lach…………. Maar er wordt niet gereageerd.
Ze zet een paar stempels, maakt een kopie en zet een handtekening en oja……….. roept nog een bedrag van 56€ die ik dus blijkbaar betalen moet en na de rekening in mijn hand gedrukt te hebben gekregen konden we blijkbaar ophoepelen, want ze ging bij haar collega staan en begon daarmee te praten. (ze kon het dus wel….. praten ;-) )
Geen “tschüß of ein schönes Wochenende”………… niks, geen woord.

We liepen de deur uit en zelfs Arjen stond me met open mond aan te kijken en zegt “jemig, wat was dat joh!!!!”
Dat, mijn zoon, heet een onbeschoft stuk vreten en als je ooit werk gaat doen, waarbij je met klanten te maken krijgt………… dan weet je nu dus hoe je je NIET moet gedragen!!!!!!

En dan heb je ook nog de “Stelle” bij het Landkreis, waar je je rijbewijs af moet halen.
Dáár kunnen ze er ook wat van.
Ook daar kan het rustig zijn dat er misschien 1 of, als je geluk hebt, 2 woorden tegen je gezegd worden, omdat je anders gewoon écht niet weet wat ze van je moeten, maar reken er maar op dat ze zéér ongeduldig en zéér onvriendelijk zijn.
Je zult zo iedere dag moeten werken denk ik dan………. wat voor een ongelooflijk ongelukkig bestaan heb je dan toch lijkt mij.
Het is gewoon zo vreselijk jammer dat je niet zónder ze kunt en dus afhankelijk bent van zulke types en dat je daar toch écht heen MOET voor een nieuw rijbewijs, maar wát een horken………. écht verschrikkelijk.

Dan heb ik de afgelopen jaren ook al zowieso een keer of 4 gehad dat het personeel in een winkel zó verschrikkelijk onvriendelijk was, dat ik de spullen demonstratief bij de kassa heb laten liggen en de verkoopster recht in haar gezicht (chagerijnige smoel!!) gezegd heb dat ik in hun winkel NOOIT meer wat koop en gewoon weggelopen ben.
Waarschijnlijk hebben ze in alle gevallen gewoon hun schouders opgehaald en gedacht “daar heb je weer zo´n blöde Holländerin met haar grote bek”, maar dat interesseert me dan ook geen moer.
En écht waar……., ik bén helemaal niet zo (vraag maar aan mensen die me kennen, écht écht waar!!!!!), dat ik zo agressief ben of zo “mondig”, maar om de een of andere reden haalt zulk onbeschoft gedrag het slechtste bij me naar boven.

En weet je wat zo raar is, zelfs de Duitsers vinden het meeste winkelpersoneel en de meeste ambtenaren vreselijk onvriendelijk.
Alleen is het net of zij dat normaal vinden, maar het IS toch niet normaal of ben ik nou gek!!!!

Ik heb in mijn leven 13 jaar als kassiere en verkoopster en 11 jaar als secretaresse gewerkt en klantvriendelijkheid is er, zodra ik bij “Jan de Boer” ( jaha, kindertjes, zo heette de JUMBO héél vroeger!!!!), waar ik achter de kassa begon, bij mij, zeg maar gewoon in geramd.
Mijn toenmalige baas (toffe peer verder!!) vond dat zó enorm belangrijk en je kreeg echt vréselijk op je lazer als je met een chagerijnige harses achter de kassa zat……………….. “jij bent ons visitekaartje, de klant is koning en gedraag je daar ook naar” en dat heb ik altijd in mijn achterhoofd gehouden bij iedere baan die ik had.
Ookal heb je zelf geen goeie dag en zit je niet lekker in je vel, de klant mag niks merken.

Een heel mooi compliment kreeg ik toevallig deze week nog toen ik een klant van ons aan de telefoon kreeg en die tegen mij zei dat hij het zo fijn vond om “so eine freundliche Stimme” aan de telefoon te krijgen, ondanks dat hij een schade te melden had.

Kijk, daar doe je het toch voor…………… en daar kan nog menig Duitser wat van leren!!!!

 

Freundlich_big_sein_rocker_kutte_biker_aufnaeher

Motorrad anmelden….. Appeltje, Eitje toch!!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Yeah!!!! ….Onze Arjen is geslaagd voor zijn Rijbewijs A1 en mag dus vanaf nu op een 125 cc motor rijden, hoe cool is dat dan!!!

Omdat hij zo langzamerhand tegen de 2 meter lang is, moest er natuurlijk wel een motor komen waar ie ook nog een beetje leuk op past, want het moet natuurlijk ook nog wel wat lijken he.
En dus was hij al een tijdje online op zoek en kwam uit op een Yamaha YZF, cool ding!

Heel toevallig had ik het er een keer met mijn baas over, dat Arjen op zoek was naar een 125-er motor.
Aangezien hij zelf fervent motorfreak/-rijder is (Benelli, Ducati, Triumph) en volgens eigen zeggen “Benzin im Blut” heeft vroeg ik hem of hij eens zijn ogen en oren open wilde houden voor een 125-er.
O, zegt ie, ik heb zelf nog een 125-er Honda MX in de garage staan die een beetje werkloos staat te wezen, dus als Arjen daar belang bij heeft moest ie hem maar eens komen bekijken en testen ……
Had ie 3 jaar geleden gekocht, maar nooit aangemeld, omdat ie gewoon voor de “leuk” was, beetje op rondcrossen in de bossen en landerijen.

Hmmm, tja, hij had natuurlijk zijn zinnen op zo´n coole Yamaha gezet en eigenlijk totaal niet op een Enduro, waar ook nog eens alles afgebouwd was, soort van “naked bike” zeg maar hahahaha, maar omdat ie toch wel nieuwschierig was en ook graag wilde rijden zijn we op een avond naar mijn baas gereden.
Bij de eerste blik zag ik al dat het hem behoorlijk meeviel wat ie zag en toen ook nog de motor aangezet werd riep ie meteen “wow” gevolgd door  een hele grote grijns en goedkeurend knikje, daarna de proefrit en hij was verkocht.
Later zei hij dat ie dacht dat zo´n motor als een naaimachine klonk, maar dit was toch wel een “lekker geluidje”…………. tja vond ik eigenlijk ook wel ;-)

Nu klinkt het misschien alsof ik er verstand van heb, maar écht, behalve dat ik ooit in een ver verleden mijn motorrijbewijs heb gehaald en zelfs wel wat km´s gereden heb, heb ik géén idee!!!…………. maar ik vrees dat daar snel verandering in gaat komen ;-)
Omdat vader helaas niet altijd thuis is om te helpen bij problemen, zal ik me misschien ook hierin moeten gaan verdiepen, maar goed, da´s voor later zorg.

Nu de motor gekocht was, moest ie nog wel even kompleet opgebouwd worden en door
de TÜV (APK), want die was verlopen, maar dat ging mijn baas allemaal nog regelen.
Dan konden we maandag de motor gaan aanmelden bij de Zulassungsstelle van het Landkreis en dan was Arjen eindelijk vrij om te gaan en te staan waar hij wil, heerlijk!!!!

Dus wij afgelopen maandag eerst naar kantoor om alle papieren op te halen bij mijn baas, die alles netjes bij elkaar in een archiefmap had zitten…… ja, laat dat maar aan mijn baas over, die heeft zijn zaakjes wel voor elkaar.
Dus wij saampjes op weg naar Aschendorf en alvast een kenteken bedacht, Arjen´s initialen en het cijfer 42……… omdat dat een cijfer is die altijd kan (!!??).
Wat hadden we nodig voor de aanmelding?
Het EVB-Nummer voor de verzekering, de Fahrzeugbrief/Betriebserlaubnis, TÜV-Bericht, ID-bewijs van de Fahrzeughalter, in dit geval dus mijzelf en dat was het.

Een nummertje getrokken en och, er waren maar 7 wachtenden voor ons.
3 kwartier later waren we aan de beurt en daar gingen we…….
Alles aan de beste man afgeven en ja hoor, wat bleek, probleem!!! ………… de Betriebserlaubnis bleek een kopie.

Omdat de motor voor het laatst in Osnabrück aangemeld is geweest, belde de man nog naar het Landkreis daar en zij hadden idd nog een kopie van de Betriebserlaubnis, maar ja………. we moesten het origineel hebben.
Nu had ik écht Alle mogelijke papieren bij me, van oude TÜV berichten, afgemeld Fahrzeugsschein tot reparaturrekeningen die op naam stonden van de eerste eigenaar, maar nee hoor, daar konden ze niks mee.
Omdat mijn baas telefonisch niet bereikbaar was grrrrrrrrrrrrr zijn we onverrichte zaken maar weer naar kantoor gereden en we waren op zijn zachtst gezegd………… BOOS!!!
Het zal bij de familie O. toch ook eens zonder problemen in 1x goed gaan, want dit was dus écht niet de eerste keer dat iets dat zo simpel lijkt, toch niet zo eenvoudig is.

Mijn baas ging dinsdags op vakantie en heeft uiteindelijk nog alles in het werk gesteld om de benodigde documenten voor mekaar te krijgen en dan moest ik de rest nog maar even gaan regelen, anders zou het gewoon 2 weken later worden voordat de motor aangemeld zou worden en dat kon je die jongen natuurlijk niet aandoen………….. hij was al zo teleurgesteld!!!
Godzijdank heb ik ook vakantie, maar ik kan me toch wel iets leukers bedenken om mijn vakantiedagen mee door te brengen hoor………..
Hij moest de origniele papieren of/en  koopovereenkomst (Kaufvertrag) regelen van degene waarvan hij hem 3 jaar geleden gekocht had en tja, vind zo iemand dan maar eens als ie niet in het telefoonboek staat.
Uiteindelijk na lang zoeken en bellen is dat hem toch gelukt en diegene had natuurlijk geen originele papieren meer dus alleen een kaufvertrag laten tekenen.
Met dit kaufvertrag had ik eigenlijk naar Osnabrück(!!!) moeten gaan voor een “Unbedenklichkeitsbescheinigung”, oftewel een bewijs dat de motor niet gestolen is en dat de originele papieren verloren zijn.
Gelukkig streken ze in Aschendorf over hun hart en konden zij deze verklaring afgeven en kon ik deze woensdagmorgen ophalen, pfffff, opluchting hoor.

Met deze bescheinigung moest ik dan naar de TÜV om en nieuwe Betriebserlaubnis te krijgen, dus eerst maar eens naar Papenburg gebeld of ik dan zó met alle documenten langs kon komen die ik in bezit had of dat ze de motor, die afgelopen vrijdag net gekeurd was, ook nog moesten zien….
Hm, nou, dat wist ie niet hoor en ik moest dan maar kontakt opnemen met diegene die hem “geprüft” had….. lekker behulpzaam.
Ik de garage (vriend van mijn baas) gebeld waar de motor de TÜV gekregen had en tja, de “Prüfer” was op vakantie en kwam pas over 2 weken terug…… “Nee toch!!!!”.
Hij raadde mij aan met de TÜV in Meppen te bellen en daar het verhaal te doen, maar ook daar had ik een slecht gevoel bij, maar wat denk je…………….. “Ja hoor, kom nu meteen maar langs met uw papieren en dan maken we dat voor mekaar”, och wat was ik blij, dat kun je je gewoon niet voorstellen!!!!!

Om 2 uur was ik daar en een half uurtje later stond ik weer buiten met het begeerde papiertje, dus op naar de Zulassungsstelle!!!!!!
Zijn ze dicht op woensdagmiddag ………… je gelooft het toch niet!!!!!!

Dusssssss, Arjen en ik op donderdagmorgen naar de Zulassungsstelle in Meppen, dit omdat dit dichterbij was om later de motor op te halen.
Tip: Je kunt beter naar Aschendorf gaan, daar is het over het algemeen altijd rustiger.
Het was er nogal druk en we trokken nummertje 761 terwijl nummer 715 net aan de beurt was.
Boah, 46 wachtenden voor ons, niet normaal toch!!!!, maar goed, we weten dat het lang kan duren en we besloten samen heel Zennnnnnn, rustig te gaan zitten en af te wachten.
Ondanks dat je wel weet dat er nu toch niks meer mis kan gaan, ga je ondertussen toch nog allerlei scenario´s bijlangs……….. pfffffff.
Er zat een oudere vrouw (eind 70) tegenover ons en die was bij 720 aan de beurt……… ze loopt bij ons langs en drukt Arjen een ticket in zijn handen zonder ons aan te kijken, helemaal niks…………. is dat nummertje 721!!!!!
Zouden we dan toch nog geluk hebben?
En ja hoor, een kwartier later waren we aan de beurt en …….. een half uur later stonden we met het kenteken in onze hand buiten en konden we eindelijk de motor gaan ophalen.

We zijn nu 3 dagen en dik 500 km verder en Arjen geniet met volle teugen van zijn vrijheid als motorrijder.

En ik………….. ik ga nu maar eens van mijn laaste vakantiedagen genieten!!!!!!

Moeders in de stress……………niet grappig, wél erg leerzaam!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Ik heb mijn lesje in “opletten waar je je spullen laat” wel weer geleerd de afgelopen week.
Jemig, wat een spanning en stress en vooral, wát een gedoe heb je er weer van!!!!

Zoonlief en ik gingen vorige week zaterdag gezellig samen een kerstboom kopen bij de plaatselijke bouwmarkt en daar hebben we in (voor mijn doen dan!!!) recordtijd een prachtige mega-grote kerstboom uitgezocht.
Ik was super blij dat Arjen mee was, want hij was zó groot, dat we samen dat ding nét naar de auto konden dragen.
Aangekomen bij de auto, hebben we samen even flink staan puzzelen hoe we dat ding in vredesnaam in de auto gingen krijgen, want hij bleek toch wel errug groot, maar hoera, hoera, binnen 10 minuten waren we weer op weg naar huis, waar we de rest van de zaterdagmiddag heel kneuterig en knus bezig zijn geweest om de boom en de rest van het huis in kerststemming te brengen, super gezellig en niks aan het handje zou je zeggen……………….

Zondagmorgen kom ik, na even heerlijk te hebben uitgeslapen, beneden en vraagt mijn man of ik wel weet waar mijn portemonee is, want Arjen had geld nodig voor het voetbaltoernooi waar hij inmiddels al heen was en die had op zijn beurt o.a. de auto al nagekeken of hij misschien daar lag.
Omdat mijn man en kinderen nou niet écht bekend staan om het makkelijk terug vinden van dingen en ík ALTIJD degene ben die weet waar ÁLLES ligt, had ik zoiets……… “pfffff, die zal heus wel ergens zijn en hij zal wel weer eens niet goed gezocht hebben”.
Maar in de loop van de zondagmiddag kreeg ik steeds meer een onbestemd gevoel en ben op een gegeven moment toch maar eens écht op zoek gegaan …………………… nérgens te vinden!!!!
“Niet druk maken, hij MOET ergens zijn Inge”, heb ik mij nog stoer voorgehouden, want als ik toch íets in de gaten hou is toch het wel mijn portemonee……. toch.
Ik ben toen uiteindelijk toch maar eens driftig gaan zoeken en heb daarbij de auto 3x op de kop gehad en ook mijn man heeft hem daarna nog 2x nagezocht en daarna heb ik ook nog het hele huis doorzocht, zelfs op plekken waar hij gewoon echt niet kón liggen, want je weet het maar nooit hè?
Tja, je doet héle rare dingen als je geheugen je in de steek laat.

Kortom………………… portemonee was verschwunden en de paniek sloeg nu toch wel behoorlijk toe, want wat nu??????
Ik moet er even bij vertellen dat bij mij dus ÁLLES in mijn portemonee zit………………. geld, bankpasjes, ID-kaarten van mijzelf én de kids, want er wordt nogal eens gecontroleerd aan de grens en dan moet je je ID-kaart bij je hebben, Führerschein, krankenkasse pasjes, donorcodicil etc. etc.
Goed, ten eerste in een helder moment maar eens de politie gebeld of er misschien wat afgegeven was, maar helaas helaas, niks natuurlijk.
Toen toch meteen voor de zekerheid maar al mijn bankpassen laten blokkeren, wat je tegenwoordig gelukkig allemaal online kan doen en toen maar afwachten tot maandagmorgen, want ik wilde eerst de bouwmarkt bellen of dáár misschien een portemonee afgegeven was.

Na een behoorlijk slechte en vooral errug lange nacht, want tja, áls ik dan eenmaal in de stress ben, ben ik het ook niet zomaar weer kwijt, heb ik maandagmorgen meteen de bouwmarkt gebeld, maar helaas, ook daar was niks afgegeven.
Nogmaals de politie gebeld en ook daar niks en ik moest dan toch maar even “Anzeige” komen doen, omdat mijn kaarten en rijbewijs ook weg waren en die moeten dan natuurlijk opnieuw aangevraagd worden.

Voor de ID-kaarten heb ik even gegoogled en daarvoor moest ik de gemeente Oldambt bellen.
Ik moest daar een afspraak maken om, samen met de kinderen (die moeten persoonlijk meekomen, dus moesten tot hun grote spijt ook nog een dag vrij van school), langs te komen om nieuwe kaarten aan te vragen, natuurlijk moet je die ook nog weer alle drie opnieuw betalen, dus het werd ook nog eens een dúúr foutje.
Daarvoor moest ik eerst bij onze eigen gemeente een “Aufenthaltsbescheinigung” aanvragen, die je trouwens zo af kunt halen voor 5 Euro én ik moest dan daarna eerst met een speciaal formulier dat ik dan weer eerst bij de gemeente Oldamt af moest halen, naar de politie in Winschoten om aangifte te doen van de vermissing van onze kaarten en dan kon ik weer met dát formulier de kaarten aan gaan vragen.
De eerstvolgende vrije datum was de komende donderdag, dus ik moest er ook nog een dag voor vrij nemen, terwijl het op mijn werk topdrukte is, dus mijn baas zou er ook errug blij mee zijn.
Ik ben trouwens al lang blij dat we de ID-kaarten sinds 2 jaar over de grens in Nederland kunnen aanvragen, want anders hadden we naar de Nederlandse Ambassade in Hannover gemoeten en dat is toch wel héél ver rijden en een heel gedoe hoor, voor zo´n dom foutje.

Goed, dát was dan geregeld, nu eerst maar de rest regelen.
Voor de zekerheid en tegen beter weten in ben ik eerst nog een keer langs de bouwmarkt gereden om op de parkeerplaats nog even te zoeken, maar natuurlijk ook zonder resultaat.
Daarna maar naar de bank gereden om in ieder geval de pas van mijn man te laten deblokkeren, want die was ook automatisch geblokkeerd, omdat het om 1 rekening ging…………….. niet handig ook.
Toen naar de gemeente voor de Bescheinigung en als laatste naar de politie om aangifte te doen.

De politieman in kwestie was nou niet écht in opperbeste stemming en gaf meteen aan dat ie het druk, druk, druk had en dat hij eigenlijk geen tijd had om mijn aangifte op te nemen.
Hij belde nog wel even voor me naar het “Fundambt” van de gemeente, het meldpunt van verloren en gevonden voorwerpen, maar ook daar geen resultaat.
Ik wist trouwens niet dat dit bestond, dus dat was nog weer nuttige informatie voor een eventuele volgende keer.
Ik moest toen toch eerst maar eens vertellen wat er nou gebeurt was en toen zegt ie op zo´n toontje “En U weet zéker dat ie niet in de auto ligt, want dat is toch wel het meest voordehand liggend hè……………..in 9 van de 10 gevallen is dit het geval!!!!!”.
Ja, dat wist ik natuurlijk ook wel, maar ik dus uitleggen dat we met 3 man de auto zo´n 5x op de kop hadden gehad en zelfs het huis en dat ik niet meer zou weten waar ik zoeken moest.
Intussen had ik hem al aangegeven dat ik wist dat ik ook online aangifte kon doen en bood hem dat dus aan om dat te doen, omdat hij het zóóó druk had.
Dat vond ie wel een goed idee en zo was ons geprek eigenlijk voorbij………………………toen zegt ie nog “Ik wil voor de zekerheid tóch nog even in uw auto kijken…………….. je weet het maar nooit!!!,”
OK, prima en ik hoop ook écht dat u hem vindt, want dat scheelt mij een hele hoop geregel en ik denk ondertussen, duhhhhhhh, ik ben verdorie toch niet Blöd, ík die ALTIJD álles terugvind!!!!!

Wij komen bij de auto en toen moest ik dus tot in detail vertellen hoe dat dan gegaan was toen wij met die kerstboom bij de auto aankwamen, wie waar stond en wat we gedaan hebben.
Ik zeg nog, dat ik in mijn beleving mijn portemonee in mijn jaszak heb gedaan, maar dat ik het gewoon écht niet meer weet.
Hij begint achterin en uiteindelijk na lang zoeken en niks vinden eindigt ie bij de bestuurdersstoel en ……………………………. YESSSSSSSS, daar lag ie, héél sneaky verstopt onder het gedeelte waar de autogordel begint!!!!!!!!
Was ie toch gewoon uit mijn jaszak gevallen!
pfffffff, ik schaamde me kapot hahahahaha, dán voel je je lullig hoor.
Ik kon de man wel kussen, zo opgelucht was ik en ondanks dat de man duidelijk liet blijken dat ie het allemaal niet erg kon waarderen, kon er toch nog een klein lachje af bij hem.
Ik heb hem verschrikkelijk bedankt en hij liep hoofdschuddend het buro weer in en ik wil geloof ik niet weten wat ie dacht……………..
Kon me niks schelen dat ie “sauer” was, ik was zó enorm blij en opgelucht, dat ik 10 kilo lichter de auto ingesprongen ben, op weg naar de bank om alles te laten deblokkeren en thuis heb ik meteen de gemeente gebeld om de afspraak af te zeggen………………….. yippie, alles weer opgelost.

Wat heb ik hier nu van geleerd?
Zowieso, dat ik mijn ID-kaarten uit mijn portemonee heb gehaald, want wát een gedoe om die terug te krijgen als ze eenmaal weg zijn en áls ik een keer aangehouden mocht worden, zie ik dán wel weer hoe ik me daaruit red.
Ennnnn, nóg beter op mijn spulletjes letten in het vervolg!!!!!!!!

Liebe Grüße!

 

 

 

 

Auto met “Wunschkennzeichen” ……… het kan allemáál in DLD!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

7 jaar hebben wij ons heel erg goed gered zónder, maar nu moesten we er jammer genoeg toch écht aan gaan geloven ………………. we konden er niet meer omheen en hebben een paar weken geleden dus een tweede auto moeten kopen.
Duhhh, een luxeprobleem zou je zo zeggen, maar nee, helaas is het in ons geval toch écht pure noodzaak.

Maar ja, wat van deze situatie dan wél weer erg leuk is, is een auto uitzoeken en omdat het gewoon een “van-a-naar-b-auto” moest worden, kwamen we na lang wikken, wegen en zoeken op een Smart uit.
Ze zijn erg zuinig, wendbaar en daardoor erg handig én de aanschafsprijs viel ons reuze mee en nu hopen we natuurlijk ook dat ie in onderhoud ook zo zuinig is, maar daar moeten we nog achter komen.
Tja, tis wél een mercedes he………
Ook is zo´n smartje trouwens verbazingwekkend ruim, want wij zijn allebei over de 1.80 en hebben ruimte zat én er passen 2 boodschappenkratten (of kratten bier, net wat je wilt ;-) ) naast elkaar in de kofferbak, meer heb je toch niet nodig!

Nu hadden wij geen zin en vooral geen tijd om iedere garage in Emsland af te gaan lopen en veel garages in onze buurt hebben nog niet echt van het INTERNET gehoord, wat een gemiste kans is volgens mij, maar daarom hebben we eerst maar eens op Autoscout24.de en mobile.de gezocht naar een Smartje “in de buurt.”
En ja hoor, na een week of wat zoeken hadden we uiteindelijk een leuk smartje in Hannover gevonden, 3,5 uur hier vandaan en dát is dan voor Duitse begrippen nog redelijk in de buurt.

Hoe pak je het dán aan?
Eerst maar eens bellen naar de verkoper en zo veel mogelijk info zien te verkrijgen en, niet onbelangrijk, of de auto er nog staat én wat misschien nog het állerbelangrijkste is, aan de toon van het gesprek “voelen” of het goed zit, want dat is met het internet altijd wat eng natuurlijk.
Omdat we natuurlijk écht niet ongezien een auto gaan kopen, maar ook niet 2x op en neer naar Hannover wilden rijden, moesten we dus zorgen dat we een tijdelijk kenteken kregen.
Zo´n Kurzzeit-Kennzeichen is 5 dagen geldig en in die tijd moet je dus zorgen dat het bewuste voertuig aangemeld wordt in het Bundesland waar je woont.
Als je de auto niet mocht kopen, ben je alleen het geld van het kenteken kwijt en vervalt deze automatisch na 5 dagen.

Oja, dat moet ik er natuurlijk wel even bij vertellen, want het kentekensysteem is heel anders dan in Nederland.
In Duitsland staat het Kenteken op naam van de eigenaar en niet op voertuig en zo kun je, als je dit zou willen, een persoonlijk kenteken laten maken.
Dit geldt trouwens NIET voor het tijdelijk kenteken, maar wel voor je uiteindelijke “officiele” kenteken.
De eerste letters staan voor het Bundesland waar je vandaan komt, in ons geval EL- van Emsland en zo kun je dus aan het kenteken zien waar iemand in Duitsland vandaan komt. (B = Berlijn, HH= Hamburg, H= Hannover, NOH = Nordhorn etc.etc.).
Dan komen er nog 1 of 2 letters (heel veel Nederlanders kiezen voor NL, want dan zijn ze zo lekker herkenbaar!!!) en vervolgens 3 of 4 cijfers en die mag je, mits nog beschikbaar, zelf kiezen.

Goed, een tijdelijk kenteken dus……………..
Bij je plaatselijke verzekeringsman, in ons geval mijn baas (LVM), vraag je heel eenvoudig telefonisch een EVB-Nummer aan (Elektronische Versicherungsbestätigung) en die krijg je per SMS toegestuurd en met dit nummer ga je naar het Straßenverkehrsamt.
Vraag ook meteen een EVB nummer voor een “normaal” kenteken aan, want die heb je nodig als je de auto gaat aanmelden.
Je moet wel een beetje tijd meenemen naar het Straßenverkehrsamt, want het is geen uitzondering dat je daar 2 uur zit te wachten, maar wij hadden deze keer geluk en stonden binnen een half uur weer buiten met 2 Schilder (Nummerborden), die worden daar ter plaatse gemaakt.
Omdat we allebei vakantie hadden en de kids niet thuis waren, konden we er een gezellig dagje uit van maken en zo gingen we samen op weg naar Hannover.
Wel spannend hoor, want je hebt geen idee of je wel of niet met een auto terug komt, maar goed, dat is het risico en ach, zo kom je nog eens ergens hè :-p.

We kwamen na een rit van 4,5 uur aan bij de autohandelaar en ja hoor, daar stond ie…………….. wat een schatje!!!
Hij was wel groen/wit, niet helemaal mijn smaak, maar aangezien hij niet voor mij, maar voor mijn man is, maakte de kleur niks uit hahaha (“Als ie maar rijdt!!”) ……………. ik had stiekem liever een zwarte gehad.
Na wat onderhandelen en praten met de verkoopster die trouwens super vriendelijk was, stonden we na zo´n 3 kwartier weer buiten, in het bezit van een nieuwe auto!!! Zo snel gaat dat dus……
De terugweg ging ook prima, maar omdat smartje een “topsnelheid” blijkt te hebben van 120 km/uur (met wind mee!!!) en we natuurlijk ook nog uitgebreid uit eten moesten, hebben we er ietsje langer over gedaan om thuis te komen en om 22.00 uur waren we dan met onze nieuwe aanwinst weer thuis.

De volgende dag met het tweede EVB-Nummer de auto officieel aangemeld met een “Wunschkennzeichen” (nee, geen EL-NL…., maar een ander persoonlijk kenteken) en ook deze keer hadden we weer geluk en stonden binnen een half uur buiten en daarna nog even naar mijn baas gereden om de verzekering rond te maken en dat was het.

We kwamen er trouwens achter dat de auto compleet groen/wit bestickerd was en vooral het groene was nogal verkleurd.
Die stickers hebben we er allemaal afgehaald en het was een vreselijk monnikenwerkje, maar wat denk je………….. we hebben gewoon een zwarte Smart!!!!!!

Heb ik uiteindelijk toch nog mijn zin!!!!!

 

“Even” een nieuw rijbewijs halen…….Straßenverkehrsamt.

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Als je hier lang genoeg woont, kom je vroeg of laat vanzelf in aanraking met het Straßenverkehrsamt ……..en alleen bij het horen van het woord krijg ik al kippevel, brrrrrrrrrrrrr.

Ik moest mijn rijbewijs laten verlengen en wist dat je dat niet in Nederland kunt doen, omdat je die aan moet vragen bij de gemeente waar je woont.
Omdat ik niet wist waar ik hem dan wél zou moeten aanvragen heb ik eerst maar eens gegoogled en ben daarna even bij de gemeente langs gegaan.
Ik moest inderdaad een Duits rijbewijs aanvragen en dit moet je hier doen bij de Landkreis en in ons geval is dat dus in Meppen.
Om wat meer info te krijgen over waar ik dan moest zijn en wat ik dan zoal aan papieren mee moest nemen heb ik eerst maar eens naar het Landkreis gebeld en dat alléén is al een hele onderneming.

In eerste instantie kreeg ik de telefoniste aan de telefoon die er zo te horen niet zoveel zin had om überhaupt iemand te woord te staan (mijn nekharen gaan dan al overeind staan) ……. ik hoorde nog net geen “zucht” en vriendlijkheid was anders.
Maar goed, ik belde niet voor haar en dus heb ik haar in mijn beste Duits uitgelegd dat ik een Nederlands rijbewijs heb en die moet omzetten naar een Duits rijbewijs en wie ik daarvoor moest hebben.
Ik werd doorverbonden en kreeg een of andere vrouw aan de lijn die er al net zoveel zin in had en natuurlijk kon ik nog een keer hetzelfde verhaal doen, want dat was natuurlijk niet doorgegeven.
De vrouw zegt zuchtend, dat ik helemaal verkeerd ben doorverbonden en dan op zo´n toon alsof dat mijn fout was en dat ze zal proberen om mij door te verbinden naar de juiste persoon.
Uiteindelijk, na een aantal minuten wachten kreeg ik zowaar een man aan de telefoon die zo mogelijk nóg norser uit de hoek kwam.
Hij zei het natuurlijk niet zo, maar ik kreeg echt het gevoel dat ik mij moest schamen dat ik hem met zo´n enorm domme vraag moest storen bij zijn werkzaamheden.
Maar goed, uiteindelijk ik heb toch een antwoord gekregen en kon zo, zonder afspraak, naar Meppen komen, naar kamer zoveel van het Straßenverkehrsamt en dan moest ik 2 pasfoto´s, mijn rijbewijs en Anmeldebescheinigung van de gemeente meenemen.
Ik wilde hem nog vriendelijk bedanken, maar kreeg daar geen kans meer toe, want de hoorn was er al opgekwakt.

Ik heb echt nog een minuut of 10 mezelf wezenloos afgevraagd wat er toch net was gebeurt en hoe iemand, nee, zelfs 3 iemanden zo onbeschoft kunnen zijn. Het zal wel aan mij liggen, maar ik kan daar zó slecht tegen en je kunt er niks aan doen hè, dat is nog erger.

Maar goed, je moet een nieuw rijbewijs hebben en dus zijn wij saampjes, gezellig op een ochtend naar Meppen gereden, naar het enorme gebouw van de Landkreis.
Binnen was het een doolhof van allerlei gangen met kleine kamertjes waarvan alle deuren gesloten waren, maar gelukkig werd met bordjes wel duidelijk aangegeven waar we het Straßenverkehrsamt konden vinden.
Bij de kamer waar we moesten zijn was de deur ook gesloten en er zat niemand te wachten dus wij kloppen aan en lopen de kamer binnen.
Er zat binnen alleen 1 man achter zijn buro en die keek ons met zo´n blik aan, dat wanneer blikken konden doden, wij daar allebei accuut neergevallen waren en zei ons in niet mis te verstaan Duits (lees: blafte) dat dat niet de bedoeling was en wij buiten moesten wachten. (Jawohl!!!)
Wij voelden ons net 2 kleuters die terecht gewezen werden en zaten elkaar echt een beetje lacherig aan te kijken van, hoe gaan wij hier op reageren?
Vond ie ook niet grappig, want zijn blik werd alleen maar donkerder en hij wees ons de deur.
Omdat je dus afhankelijk bent van zo´n “joker” en dan jammer genoeg in het Duits net niet mondig genoeg bent zijn we uiteindelijk maar rustig gaan afwachten tot we aan de beurt waren, maar liever was ik gewoon weggegaan en had gezegd dat ie kon stikken in z´n rijbewijs.

Wij hadden het gevoel dat ie ons expres langer liet wachten (om ons te straffen) en na dik 20 minuten waren we dan toch eindelijk aan de beurt.
Hij heeft misschien 4 woorden tegen ons gezegd en ons geen enkele keer aangekeken in de tijd dat wij daar binnen zaten.
Ik kan het dan niet laten om tegen zulke mensen juist extra vriendelijk te doen, om ze een beetje uit de tent te lokken.
Meestal lukt dat ook wel, maar deze man was daar absoluut niet gevoelig voor.
Er werd een papier ingevuld en ik moest in een kamertje 3 deuren verderop mijn rijbewijs gaan betalen en daarna kon ik weer terug komen met de kwitantie (moesten we nóg weer 10 minuten wachten……………. en waarop?) en toen dat klaar was werd er een stempel op de kwitantie gezet en kreeg ik de mededeling dat ik mijn rijbewijs over 4 dagen op kon halen in een andere kamer.
Met een grom nam ie afscheid van ons en toen konden we gaan.
Ik geloof dat we uiteindelijk nog geen 5 minuten binnen zijn geweest bij die kerel en ik was dolblij dat we weer buiten stonden.
Wat een bedompte en depressieve sfeer, je zal er werken, pfffffff.
De vrouw waar ik 4 dagen later mijn rijbewijs op kon halen was gelukkig wél erg vriendelijk, dus het is niet zo dat ze allemáál zo zijn.

Nu zou je denken dat deze man gewoon zijn dag niet had, maar nee hoor, hij is gewoon zo!!!
Een paar maanden later moest mijn man iets regelen bij dezelfde persoon en ook toen ging het op dezelfde manier, écht niet te geloven, zoiets hebben wij in Nederland bij instanties nog nooit meegemaakt en daar zijn ze ook niet altijd even vriendelijk, maar zó onbeschoft? Neeeeeeee!

Duitsers en klantvriendelijkheid, dat is niet echt een hele goede combinatie hebben wij in de 7 jaar dat wij hier wonen wel gemerkt.
Je staat soms echt versteld hoe je behandeld wordt door winkelpersoneel of ambtenaren die jou zouden moeten helpen.
Nu ben ik zelf secretatrese en heb ook jaren in een winkel gewerkt, dus is mij het begrip “klantvriendelijkheid’” behoorlijk bekend en er vooral ook behoorlijk ingeramd door mijn eerste baas en ik moet zeggen heel veel Duitsers daar toch nog wel enigszins in bijgespijkerd mogen worden.
Natuurlijk zijn ze lang niet allemaal zo nors en onbeschoft, maar personeel dat klantvriendelijk is is meer een uitzondering dan een regel en dat zou toch andersom moeten zijn………………….. best jammer!

Bis nächste mal!!!!!