ABITUR EN REALSCHULEABSCHLUSS…….EN WAT NU???!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Je zou toch denken dat ik inmiddels wel weet hoe alles hier reilt en zeilt, maar er zijn toch altijd dingen waarvan ik écht (nog) niet weet hoe het werkt.

Het stomme is, dat ik steeds vaker van die momenten heb dat ik én niet meer goed weet hoe de dingen in Nederland ook alweer werken én absoluut géén idee hoe het hier allemaal in elkaar zit en dan voel je je soms echt ontzettend dom.
Onbewust blijf je toch af en toe nog dingen vergelijken met “hoe het in Nederland is”, maar dat werkt natuurlijk lang niet altijd……… en het stomme is dat je dat ook zelf wel weet.

Daar komt dan nu zo langzamerhand bij dat je steeds vaker op de kinderen moet vertrouwen, omdat zij tegenwoordig vaak veel beter weten hoe bepaalde zaken hier geregeld worden dan ik.
Ik moet toegeven dat ik dat best wel een behoorlijk lastig dingetje vind zo af en toe.
Niet dat ik ze niet vertrouw, integendeel, maar het feit dat ik het dan gewoon zelluf niet weet en dat vaak zo stom vind.

Wat nu op dit moment heel aktueel is, is dat het er dan nu vooral over gaat hoe het er in de toekomst voor de kids uit moet gaan zien en dan vooral ivm studie, opleidingen en werk.

Ik heb wel eens eerder geschreven dat ik, alles wat met school etc. te maken had, “step by step” deed en regelde, en iedere keer wel ging zien hoe het in elkaar zit.
Maar eigenlijk vliegt de tijd zo snel voorbij en zijn ze ineens 18 en 16 en dan zal ik/we ons nu toch maar eens moesten gaan verdiepen in “hoe het nu verder moet” hè.

Onze beide kids zitten nu op dit moment middenin hun eindexamens, wat best een spannende tijd is, alhoewel de kids er vrij relaxed onder zijn, dus ik spreek hier vooral voor mezelf ;-)
Onze zoon doet zijn “Abitur” op het gymnasium en onze dochter haar “Schulabschluss” op de Realschule en wat dannnn???………………..tja, dat was nog wel een zoektocht om dat allemaal uit te zoeken en gelukkig is het inmiddels allemaal geregeld en is vooral die Mutti weer rustig.

Onze zoon wil een opleiding doen in het transport (Speditionskaufmann), wat niet echt een grote verrassing is natuurlijk, aangezien het transport hem natuurlijk met de paplepel ingegoten is.
Om een “Ausbildungsplatz” (leer/werkplek) te krijgen mag je hier wel al een jaar van tevoren gaan solliciteren en daar is ie dus ook vorig jaar augustus ook mee begonnen.
Ik vond die stress destijds nogal overdreven, maar gaandeweg hoorde ik wel via via, dat het verkrijgen van een goede Ausbildungsplatz écht niet zo simpel is.
Na een flink aantal brieven, waar hij in de meeste gevallen niet eens een reaktie op kreeg hadden we na de kerst toch wel zoiets van “dat het toch wel eens tijd werd dat ie wat kreeg” en wát gaan we doen als ie helemaal geen werkplek kan vinden?
Nu moet ik je zeggen, dat ik hier zenuwachtiger van werd dan mijn altijd coole en relaxte zoon (en vader), want die maak je de pis écht niet lauw.
Dus, na nog weer eens een zoektocht op het internet langs verschillende transportbedrijven heeft ie er begin februari nog maar weer eens een paar brieven uitgedaan en tot mijn grote opluchting kreeg ie een uitnodiging voor een gesprek.
Hm, tja, wel een beetje ver weg, maar goed, dat zien we dán wel weer en wauw, wonder boven wonder kreeg hij in dezelfde week nóg een uitnodiging voor een gesprek bij een bedrijf dat iets dichterbij, in Meppen zit.

Het eerste gesprek was heel erg positief en het tweede iets minder (was puur zakelijk), maar afgelopen week kregen we het bericht dat ie bij beide bedrijven aangenomen is!!!!!
Tja, toen het luxeprobleem wat ie nou moet gaan doen, maar daar was ie zelf heel snel over uit.
“Waarbij het gevoel het beste was” en dat was tóch het eerste bedrijf, waar hij ook nog 2 dagen op proef gewerkt heeft en wat goed beviel en dat is hem nu dus geworden.
Het is dan wel wat verder weg, maar ik denk ook dat je op je gevoel moet afgaan en je weet pas als je er werkt of het wat is he………. ik geef hem dus groot gelijk!
De school, waar hij 2 dagen per week naartoe gaat zit in Meppen, dus dat is allemaal wel goed te doen.
Er moet nu wel een auto komen, want met het openbaar vervoer heeft ie helaas niet echt een goede aansluiting, maar dat vindt hij niet zo heel erg hoor ;-) .

Onze dochter heeft het ietsje makkelijker in haar keuze gehad want die wil later dierenarts worden en dan nu als vervolgopleiding naar het Gymnasium waarna zij wil gaan studeren.
Daarbij had ze de keuze tussen het “algemene Gymnasium” in Haren (waar onze zoon op zit) en  het beroepsgymnasium in Meppen, waar de focus wat meer op het latere beroepsleven ligt en zij heeft gekozen voor het laatste en daar is ze dan nu gelukkig ook aangenomen

Wat ik wel erg jammer vond, is dat bijvoorbeeld het gymnasium van mijn zoon heel erg weinig aan de begeleiding van studiekeuze en loopbaanplanning doet, omdat ze er daar in beginsel vanuitgaan dat er na het gymnasium gestudeerd gaat worden, wat in het geval van de “Jahrgang” van mijn zoon bijna helemaal geen sprake is.
Bijna iedereen gaat eerst een beroepsopleiding doen, waarbij ze daarna wel zien of er ooit nog verder gestudeert gaat worden.
Die instelling “dan heb ik in ieder geval een opeiding afgerond” vind ik dan niet eens zo slecht bedacht, want hoeveel studenten studeren uiteindelijk écht af als ze van de Uni komen?

Nu moeten beide kids alleen nog eventjes slagen voor hun eindexamens…………….. maar als ik ze mag geloven gaat dat geen probeem worden!!!!

 

azubi kaffee

 

TJA ALS JE HIER WAT WILT WETEN…….. MOET JE TOCH ZELLUF NAVRAGEN!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Je herkent het vast wel……..
Eigenlijk moet je iets uitzoeken, maar daar heb je even absoluut geen zin in omdát je al zoveel moet regelen en dus schuif je het maar voor je uit in de hoop dat je de informatie op een andere manier wel krijgt…………maar uiteindelijk moet je er dan tóch nog zelf achteraan ;-)

Mijn beide kids doen komend jaar in maart en april eindexamen en tja, dan wordt het zo langzamerhand ook tijd dat je uit gaat zoeken wat daarná komt.

Zoals ik al eerder geschreven heb zit het duitse schoolsysteem een beetje anders in elkaar dan wat ik in nederland gewend was en ik heb, toen wij hier kwamen wonen, voor mezelf besloten dat ik step by step wel uit zou gaan vinden hoe dat dan allemaal werkte, want joh, dat duurt toch allemaal nog zó lang!!!
En dan kom je erachter dat de tijd toch wel héél snel voorbij vliegt hoor.

We begonnen met de Kindergarten (kleuterschool) en de Grundschule (4 jaar) en daarna ging onze zoon naar het Gymnasium (12 jaar) en onze dochter naar de Realschule (10 jaar) en tja, nu zijn we inmiddels dus in het 12e jaar en wordt het tijd te kijken wat voor opleiding er nu gekozen kan gaan worden.

Gelukkig weten ze allebei wel al welke richting ze op willen en dus zou je denken dat het appeltje/eitje is.

Arjen wil een beroepsopleiding in het Transport (goh!!!) gaan doen en moet dus, inmiddels met spoed, want hij had volgens de geleerden (andere moeders!!!) al in augustus zijn baan geregeld moeten hebben,  een werkgever zoeken waar hij zijn opleiding kan gaan doen.
Ik had het daar laatst met hem over en bood hem aan dat ik wel wil helpen met een evt. sollicitatiebrief etc., maar ik kreeg de opmerking “mam, ik ben inmiddels bijna 18, wordt het dan niet eens tijd dat ik de dingen zelf ga regelen!!!” ……dat was dus duidelijk he hahahahahaha.
En dat terwijl ik ze juist al heel veel dingen zelf laat doen!!
Maar goed, hij is dus druk aan het solliciteren en op dit moment zit hij middenin zijn Probe-Abi (proefexamens) die 3 weken duren.
Voor ieder vak, hebben ze een examen van 6 uur (!!) en komende week heeft ie de laatste 2 vakken en ik ben erg benieuwd wat het resultaat zal zijn.

Onze dochter roept al vanaf haar 10e dat ze psycholoog wil worden en zij wil dus “later” studeren.
Ze moet daarom dus eerst doorstromen naar het gymnasium en nu is het hier de gewoonte, dat je dan doorstroomt naar het “berufsbildende Gymnasium” (Meppen of Papenburg) en dat is dan weer niet het gymnasium waar Arjen op zit, want die zit op het “algemeine”.
Nu hebben we nog even tijd tot januari om ons in te schrijven voor het gymnasium en dus liet ik dat nog eventjes voor wat het was…………….ware het niet

Dat onze dochter had bedacht dat ze naar het “algemeine gymnasium” wil, vooral omdat ze daar veel mensen kent, maar ook omdat het “niveau van de school” hoger zou zijn.
De overgang moet nogal pittig zijn, maar daarin ziet zij totaal geen probleem omdat ze “dan maar iets harder moet studeren dan dat ze nu doet”…………. daar valt dan toch ook totaal niks tegenin te brengen toch!!!!
Nu heb ik daar ook wel vertrouwen in, want ze haalt gewoon supergoeie cijfers en is zelfs zo “streberig” (en dat is positief bedoeld!!!!) dat ze haar gemiddelde omhoog wil halen naar een 1,5 en dat is écht heel hoog.
Van wie ze het heeft??…………… ;-) (ben ik stiekem best trots op hoor hahahaha)
Gemiddelde cijfers zijn ook nogal een ding hier en zoals ik het begrepen heb, wordt daar erg naar gekeken, vooral als je wilt gaan studeren.

Nu kreeg ik zo hier en daar al van anderen te horen dat het absoluut niet gebruikelijk is dat ze naar het algemeine gaan en volgens sommigen kan het ook absoluut niet en dus moest ik toch maar eens uit gaan zoeken hoe het dan precies zit he……… en dáár had ik nou net ff geen zin in :-(

Dus ik had dochterlief al eens de opdracht gegeven om zelf eens na te vragen bij haar klassenleraar of andere leraren, maar die konden haar niet verder helpen, wat ik dan weer onvoorstelbaar vind.
Zij moeten toch weten wat hier de normale gang van zaken is?
Natuurlijk baalde ik ook, omdat ik nu dan toch zelf in actie moest komen.

Dus na lang treuzelen en “gezeur” van mijn dochter heb ik dan toch afgelopen week de telefoon maar eens gepakt en het gymnasium gebeld.
Ik mijn verhaal gedaan en dat ik had gehoord dat het blijkbaar “niet normaal” is dat de kids overgaan naar het algemeine gymnasium.
“Waar ik dát dan toch vandaan had, want natúúrlijk kan ze die overgang wel maken, mits haar cijfers passen natuurlijk!”.
Ik had ook nog ruimschoots de tijd om haar in te schrijven en misschien was het wel een goed idee om eerst een keer met haar op school te komen voor een informatief gesprek met dhr. G die hierover gaat.
Hélemaal top!!!!……….. afgesproken dat we dat dan in januari gaan doen.
Twee uur later ging de telefoon en had ik dhr. G zelf aan de telefoon en die wilde komende week wel al een gesprek, want dan hadden we het maar gehad hahahaha.
Ok, dus komende week hebben Nina en ik een geprek op het gymnasium en zullen we waarschijnlijk een stuk wijzer zijn en wie weet kan ik haar ook al meteen inschrijven……………….. is dat ook weer geregeld!!!!!!

Op naar het volgende…………….

SCHOOLONGEVALLETJE, HOEF JE TOCH NIET MEE NAAR DE DOKTER……. OF TOCH???

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Vandaag was mijn vrije dag en ik zou er eindelijk na tijden weer eens lekker van gaan genieten!!!!

De kids moesten tot een uur of 2 naar school dus zou ik tot dan heerlijk het rijk alleen hebben en kon de hele dag thuis lekker een beetje “aanklungelen”.
Ik denk dat er vast wel een aantal van jullie zijn die dit herkennen hahahaha.

Door diverse omstandigheden, waar ik dan weer niet verder over ga vertellen, was het er de laatste (12) weken niet van gekomen en was mijn vrije vrijdag niet écht meer “van mij” zeg maar……..

Dusssss, lekker op tijd eruit en eerst maar eens een dik half uur met de hond gelopen.
Daarbij heb ik heerlijk genoten van de rust en lekkere frisse buitenlucht en ik heb zelfs de eerste ganzen over horen/zien vliegen…… yes, de winter komt er weer aan, heeeeeerlijk!!!!
Daarna thuis op mijn gemakkie eerst eens ff lekker een kop koffie (of 3) genomen, beetje internetten, facebook en nieuws checken en een spelletje candy crush en tegen een uur of 9 maar eens ff spotify op levensgevaarlijk gezet en heerlijk in de woonkamer aan de poets gegaan. (Nee, géén straf!!!)

Ik had net de hele boel op zijn kop staan……….. “eerst chaos, dan orde!!” toen de telefoon ging.
Mijn dochter belde vanaf school, of we misschien toch wel even naar de dokter konden gaan, want ze had toch wel erg last van haar schouder…………….

Wat was er dan gebeurd?

Gisteren bij gym hadden ze basketbal gespeeld en daarbij is ze gestruikeld, op haar onderarm gevallen en daarbij is haar schouder naar achter geschoten…………. met een harde “knak” en toen deed het behoorlijk zeer.
Ik heb haar gisteren dan ook meteen van school gehaald en thuis, na een grondige inspectie en flink koelen leek het allemaal toch wel wat mee te vallen.
Ze kon alles nog redelijk goed bewegen en tja, had wel pijn, maar het ging allemaal best wel ok en omdat wij (hollanders) niet zo snel naar een dokter lopen heb ik het eerst maar eens ff afgewacht.

Koelen, koelen en nog eens koelen en we hadden nog een “schmerzgel” die ik erop gesmeerd heb en dat moest het maar doen.
Vanmorgen heb ik haar ook niet gehoord over dat ze nog veel last had en ze is ook gewoon naar school vertrokken.
Mijn baas zat gister al meteen te “zemelen” dat ik naar de dokter of zelfs het ziekenhuis moest gaan, maar ik heb daar toch een andere mening over en ik zag mezelf alweer 2 uur in de wachtkamer zitten……………. voor niks!!!!

Maar dus, daar zaten we dan, vanmorgen om kwart over 10……. in de wachtkamer van de huisarts.
Het zat er voor de verandering weer eens tjokvol en uiteindelijk was een kwart voor 12 dat we eindelijk aan de beurt waren en ik kan er gewoon niks aan doen, maar je zit je gewoon wéér dood te ergeren aan het tempo en aan dat belachelijk stomme systeem dat je geen afspraak kunt maken bij zo´n huisarts.
Het ergste was nog dat er ook nog een opa en oma met hun 2-jarige kleinzoon zaten en opa blijkt zo vreselijk trots op hem dat ie constant aan iedereen die het maar horen wilden (en ook die het juist niet wilde, zoals ik) luid liep te verkondigen hoe geweldig dit kind wel niet is en wat ie toch allemaal al kan en het dan ook ging demonstreren …………….ken je dat?
Vreselijk zulke mensen en je krijgt meteen een hekel aan dat kind, terwijl het schattige jochie er niks aan kan doen natuurlijk.
Ze waren ook nog nét voor ons aan de beurt zijn, dus die ellende heeft dus die hele 1,5 uur geduurt…………… tja, áls je je dan al ergert, wordt het niet beter he.

Maar goed, wat ik al eens eerder geschreven heb, onze huisarts is wel heel goed en ontzettend aardig en tja, ze neemt gewoon de tijd voor je en wie wil dat nou niet.
Dus waren we eindelijk aan de beurt en wat ik al dacht…………….. het is maar een kneuzing en daar kun je idd toch best wel behoorlijk last van hebben.

“Godzijdank”, dacht ik nog, “we kunnen weer naar huis en eind goed al goed, ik kan nog lekker een hele middag genieten!!!!”
Maar nee hoor……………. niks van dat alles…………….

Omdat het een “schoolongeluk” is, moet het aan de BG (Berufsgenossenschaft) gemeld worden (!!!!????) en hiervoor moeten we eerst nog naar het ziekenhuis, want er moeten tóch voor de zekerheid röntgenfoto´s gemaakt worden en het ziekenhuis doet dan de officiele melding aan de BG.
“Maar”, probeerde ik nog, “het is volgens u toch alleen maar gekneusd!!!, dan is het toch gewoon kwestie van tijd enz.enz.???”

Tja, dat dénk ik idd wel, maar toch, voor de zekerheid………….. Nou, daar ging mijn vrije dag!!!!

Mijn ervaring met de “Notaufnahme” waar we ons zouden moeten melden en waar ik de afgelopen jaren helaas al de nodige keren geweest ben zijn nou niet zo dusdanig positief dat je daar nou 1,2,3 klaar bent, zeg maar, want ook daar hebben we al menig uurtje doorgebracht.

Nina wilde de laatste 2 uur op school graag toch nog wel afmaken (gek kind!!!) en dat kwam mij wel goed uit, want dan had ik toch nog 2 uur om de boel thuis weer een beetje aan kant te maken.
En dus zijn wij uiteindelijk tegen 14.30 uur die kant op gereden en je gelooft het niet, maar we waren zowaar meteen aan de beurt.
Op vrijdagmiddag blijken er weinig spoedgevallen te zijn hahahahaha, hadden wij ook eens geluk.
De chirurg was een of andere rus, die bijna niet te verstaan was en Nina was zo vreselijk onder de indruk van die man dat ze bijna niks durfde te zeggen en dat terwijl ze normaal gesproken absoluut niet op haar mondje gevallen is.

“Waarom we pas vandaag gekomen zijn, terwijl het gister al gebeurd is?”
pfffff, omdat we eerst toch wel ff af wilden wachten en er werden een paar wenkbrauwen opgetrokken, maar verder werd er niks gezegd. (wel gedacht waarschijnlijk ;-) )
De nodige formulieren voor de BG werden ingevuld en er werd ook nog wel gezegd dat de BG waarschijnlijk ook nog wel contact met ons op zou gaan nemen en “dat we toch wel hetzelfde verhaal moesten vertellen als we nu hadden verteld” ?????………….. alsof er iets heel vreemds was gebeurd ofzo.
Toen op naar de röntgenafdeling en daar stonden ze ons al op te wachten…………. onvoorstelbaar, ik wist niet wat ons gebeurde.

Daarna weer terug naar de Eerste Hulp en wat bleek…………. niks aan het handje, alleen wat gekneusd en daar kon ze idd nog wel eventjes last van houden.
Koelen, koelen, koelen en blijven bewegen.

Weer zo´n geval van “eigenlijk moet je toch meer op je gevoel afgaan”, maar je laat je dan toch teveel beinvloeden denk ik en achteraf is het Nina ook zeker weten ingefluisterd dat ze misschien toch maar naar de dokter moest gaan.

De volgende keer……….. maar ik hoop dat die volgende keer nog heel lang op zich laat wachten, want ik ben het inmiddels alweer helemaal zat met die wachtkamers.

 

 

 

 

IK HEB HET, IK HEB HET, IK HEB HET……….. ZOOOOOO BLIJ!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Op het moment dat ik dit schrijf ben ik weer redelijk op aarde teruggekeerd, want wat heb ik een belachlijk drukke en vooral rare tijd achter de rug.

Zoals een aantal van jullie wel weten werk ik bijna 4 jaar op een (Duits) verzekeringskantoor van de LVM.
De eerste 2 jaar was dit maar voor een uurtje of 12 per week, een beetje administratief werk doen, telefoon aannemen en schades afwerken en heel langzaam werd ik een beetje ingewerkt in het begrip “autoverzekering”, maar verder had ik met de verzekeringen zelf niet zoveel te maken, dat deden mijn baas en onze “stagair”, lekker rustig hoor en dat beviel ook erg goed.

Tot vorig jaar zomer mijn baas me ineens vroeg of ik ook zin had om “de” opleiding te gaan doen tot Versicherungsfachfrau, want ik had ooit in het begin aangegeven dat ik graag bij zou willen leren…………. slik, ja dat was waar.
Onze leerling zou niet blijven en dan zouden we vanaf deze zomer met zijn tweetjes blijven en tja, dan zou het wel fijn zijn als ik hem ook wat werk uit handen kon gaan nemen.
Eh, tja, geen idee, maar ik wist wel meteen dat dit een kans was die ik met beide handen aan moest gaan grijpen.
Een volwaardige en vooral erkende opleiding aangeboden krijgen is natuurlijk niet iets waar je zomaar nee tegen zegt.

Nu heb ik vroeger niet echt de ambitie gehad om “iets in verzekeringen” te gaan doen en ik weet dat het, in ieder geval hier in Duitsland en dat zal in Nederland wel niet anders zijn, een van de minst geliefde beroepen zijn, maar ja, mensen hebben toch verzekeringen nodig én als ik er mijn eigen draai en charme aan kan geven, dan moet dat toch gaan lukken.
Ik heb meteen gezegd dat ik absoluut niet zo´n gladde verkoopster in mantelpakje (zie je het voor je!!!) ga worden en daar was mijn baas het helemaal mee eens hahahahaha
Hij is ook absoluut niet zo`n type dus dat gaat vast helemaal goedkomen ;-) .
Wij hebben bijvoorbeeld ook behoorlijk veel boeren als klant en die komen gewoon met hun trekkers en aanhangers voorgereden en denderen dan op hun kaplaarzen naar binnen, dus tis veel “ouwejongenskrentenbrood” bij ons.

Kortom, vanaf afgelopen 1 maart kon ik met de opleiding beginnen, maar ik moest dan wel 35 uur gaan werken…………. nogmaals slik!!!!
Dus, dat thuis maar eens in de groep gegooid, want tja, dat zou betekenen dat niet alleen mijn man de hele week van huis is, maar ik dus ook iedere dag pas om half 6 thuis ben.
De kids zeiden meteen dat ik deze kans moest aangrijpen en dat het “maar” voor 9 maanden zou zijn en dat we daarna wel weer zouden zien, dusssssss we gingen ervoor!!!!

Hoe ging het er dan uitzien?
Iedere 3 weken moest ik voor 3 dagen naar Bad Iburg in een prachtig hotel middenin het Teutobürger Wald (aanrader voor de vakantiegangers!!!!) met heerlijk eten en modern ingerichte kamers, dus pure luxe, dat dan wel weer.
We hadden een groep van 14 man die uit alle hoeken van Duitsland kwamen en waarvan de jongste 23 en de oudste 56 was.
Stuk voor stuk ontzettend leuke en lieve mensen en de groep is echt ontzettend hecht geworden in de afgelopen 9 maanden, heel bijzonder.
3 dagen lang werden we volgestouwd met iedere keer een nieuw thema (inboedel, woningverzekering, levensverzekering, ziektekosten blablabla etc.etc.), alles wat je als basis van het complete verzekeringswezen moet weten en werd er druk geoefend op het mondeling examen.
Je moest leren om een “Beratungsgespräch” te voeren met een klant en de eerste keren was ik zo ongelooflijk zenuwachtig dat ik me niet kon voorstellen dat me dát ooit ging lukken.
Altijd voor een groep van minstens 7 man spreken, wat een verschrikking!!!!
Maar goed, die oefeningen hebben super goed geholpen en iedere keer ging het beter en beter en mijn grote voordeel, waar ik volgens mijn collega´s ook écht gebruik van moet gaan maken…………………. mijn niedliche nederlandse accent hahahahaa.
Nu héb ik dat accent gewoon en daar kom ik ook niet meer vanaf, dus ik zie dat maar als een voordeeltje ;-) .
Dan naar huis en 3 weken werken en leren en de ochtend voordat we wéér naar Bad Iburg gingen moest je thuis online een examen doen die je moest halen, anders was het einde verhaal en lag je eruit.
Alleen al die spanning en stress die je hebt om deze test te halen is verschrikkelijk en deze cyclus ging dus door tot oktober.
2x kregen we ook nog tussendoor een modulexamen, dat ging dan over 5 thema´s en ook die MOEST je gewoon halen.

Je snapt misschien wel dat de druk behoorlijk groot was en als je dan verder niks te doen hebt gaat dat allemaal misschien nog wel, maar je hebt ook nog je “normale” dagelijkse dingen he, die gewoon doorgaan.
Op een gegeven moment gingen de kids ook wel wat klagen en ging ik het contact met mijn vriendinnen missen, want álles stond op een laag pitje.

Ach….. zonder al teveel te klagen zal ik maar gewoon zeggen dat het best wel veel was.

Nu kan ik wel van mezelf zeggen dat ik wel redelijk stressbestendig ben, maar dat werd behoorlijk op de proef gesteld.
Ik heb vooral de laatste 4 weken voor mijn examen toch wel momenten gehad dat ik serieus gedacht heb dat ik “het niet zo lang meer vol ging houden”, maar ja, wat mot je, je gáát gewoon door, want dat MOET gewoon…..je bent al zo ver gekomen, dan kún je gewoon niet meer opgeven.

En toen had ik de 12e schriftelijk en (vrijdag de) 13e november mondeling examen.
Ik geloof niet dat ik ooit zó ongelooflijk zenuwachtig ben geweest, wat een horror.
Ik heb 3 nachten bijna niet geslapen en ben 2,5 kilo afgevallen, wat dan wel weer een heel positief puntje was.
Maar………………. IK HEB HET GEHAALD!!!

Nu loop ik niet zo snel (lees: nooit!!!) naast mijn schoenen en vind ik mezelf alles, behalve geweldig, maar dit vind ik toch wel een prestatie, waar ik toch wel vreselijk trots op mag zijn dat ik dat gered heb.
Een onvoorstelbaar gevoel was dat toen ik te horen kreeg dat ik gewoon geslaagd was, dat ga ik niet zo snel meer vergeten.

Naast het feit dat ik nu Versicherungskauffrau ben heb ik nóg een voordeel………………..mijn Duits is de afgelopen 9 maanden ook alleen maar meer verbeterd, dus ik heb dubbel profijt gehad van deze toch wel bijzondere tijd.

Als dat geen integreren heet!!!!!!

Liebe Grüße…..

DE LERAAR TEGENSPREKEN???……….ÉCHT NIET!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Nina kwam gister thuis van school en was BOOS!!!
Nu is ze in deze periode wel vaker boos (en dan meestal op mij ;-) ), “iets met puberteit”, maar gister was ze, zelfs in mijn ogen, écht terecht boos!!!

Begin Januari moest ze een spreekbeurt van 3 minuten houden over een zelf gekozen onderwerp en daarbij moest ze ook een werkstuk over datzelfde onderwerp inleveren.
Nina koos voor het onderwerp “Serious Request” wat, denk ik, voor jullie geen uitleg nodig heeft, maar hier in Duitsland is dit fenomeen totaal onbekend.
Dussss……… ik vond dat al erg goed bedacht van haar.

Wij hebben al, sinds het 10 jaar geleden begon, de traditie dat wij Serious Request de hele week volgen én zodra dit mogelijk was, volgden we het ook de hele dag op t.v.
In die week net voor kerst geeft dat een heel bijzonder sfeertje………………… ik denk dat de meesten van jullie wel snappen wat ik bedoel.
Vooral Nina vindt het glazen huis en de dj-s die daar inzitten heel erg leuk en ze leeft altijd enorm mee met alles wat daar gebeurt en vindt het prachtig als ze weer zo´n vreselijk sapje voorgeschoteld krijgen.

Twee weken voor de spreekbeurt is ze begonnen met de voorbereiding en heeft er écht behoorlijk wat werk van gemaakt met een powerpoint presentatie erbij en het zag er in mijn ogen erg mooi uit…………………. maar ja, ik ben als moeder misschien lichtelijk bevooroordeeld.
Omdat het maar 3 minuten mocht duren, heb ik haar een beetje geholpen om de belangrijkste punten uit te zoeken en een dag van tevoren heeft ze een paar keer haar spreekbeurt voor mij gehouden en ik vond het erg goed!!!!
Ze was écht enorm zenuwachtig en gelukkig mocht ze een spiekbriefje gebruiken met trefwoorden, dus dat zou helemaal goedkomen………….. en inderdaad, zij vond dat het hartstikke goed was gegaan.
Het schriftelijke gedeelte heeft ze helemaal zelf in elkaar gezet en omdat ze op school geen instructies had gekregen over hoe het er verder uit moest zien hebben we gewoon alle informatie uit de spreekbeurt gebruikt, niet meer en niet minder.

En toen kwam ze gister dus thuis…………………….. boos!!!!!!

Ze had de cijfers binnen en een 4 voor het schriftelijk gedeelte en een 2- voor de spreekbeurt gekregen.
Nu moet ik misschien even uitleggen, dat de cijfers in Duitsland van 1 tot 6 gaan.
1 is een 10 en een 4 een 6 is en 5 en 6 zijn een onvoldoende.

De lerares had niet echt aangegeven waarom ze nou een 4 voor het werkstuk had gekregen.
Nina had boven de foto´s met pen (ipv met de computer) “Bilder” geschreven en ze had een aantal keren het woordje “ES” gebruikt, maar kreeg geen uitleg wat ze dan wél had moeten schrijven…………………. wazig!!!!
Dat was inderdaad ook het enige dat ik kon vinden aan “aantekeningen” van de lerares.
De 2- was, omdat ze was vergeten te vertellen dat het om een radiozender ging……… dit door de zenuwen, want het stond dus wel in haar werkstuk.

Ik zei nog dat ik een 2- (is dan een 7,5)  toch SUPERGOED!!!! is, maar daar wilde ze niks van weten, want het had ook gewoon een 2 kunnen zijn, maar ja, als je boos bent is NIKS goed hè……

Ik vroeg haar waarom ze niet naar Frau M. was gegaan voor uitleg over het waarom en dat ze van mij best mocht aangeven dat ze het niet eens is met een 4, vooral omdat ze er écht heel erg haar best op heeft gedaan.
Plusssss, dat ze dan ook wéét wát ze dan fout heeft gedaan, want hier leert ze dus ook nog eens niks van hè!!!!
“Dat doe ik dus écht niet!!!!” zegt Nina, want wat blijkt……………….. Frau M. houdt niet zo van tegenspraak of commentaar en ze durft dus écht niks tegen haar te zeggen.
Zorgelijk…………………
En dáár gaan mij dus de nekharen van overeind staan, dat dát dus zo is……………. dat de kinderen niet eens naar een leraar DURVEN te gaan om iets te vragen of hun mening te geven, omdat dat niet geaccepteerd wordt.

Helaas komt het op de scholen van onze kids regelmatig voor dat de leraren nogal van “de oude stempel” zijn en tegenspraak van de leerlingen niet pikken en daar kan ik erg slecht tegen.
Kijk, natuurlijk hoeven ze geen grote mond te hebben, maar als ze een bepaalde mening hebben, terecht of onterecht vind ik, dat ze die best mogen uitten tegen de leraar……………… toch?????
Gelukkig zijn er ook heus wel leraren die wél modern zijn en die wel op een goede manier met de kids omgaan, maar er zijn er toch ook wel een groot aantal die daar dus slecht mee omgaan.
Ik ben absoluut niet zo´n moeder die overal bovenop zit wat er op school gebeurt en dan bij ieder wissewasje op school staat.
Ook ben ik van mening dat de problemen die er op school zijn in eerste instantie door de kids zelf opgelost moeten worden, daar leren ze ook alleen maar van.
Ik kijk dat dan een poosje aan en als het in mijn ogen uit de hand dreigt te lopen, kan ik ALTIJD nog ingrijpen, maar dán hebben ze aan mij ook een verkeerde hoor………………….. en een “Holländerin met een grote bek”, dat vinden ze hier niet grappig, want die zijn nét wat té mondig!!!………….. die ervaring heb ik dan (helaas) wél weer hahahaha.

Maar goed, ik mag me er van Nina niet mee bemoeien en dat doe ik dan natuurlijk ook niet.
En ik snap haar ook écht wel, ze wil geen “gedoe” hebben, maar ik hoop eerlijk gezegd dat ze wél de stap zet om met Frau M. te gaan praten, want wat kan er nou gebeuren?!
Ik heb haar nog wel aangegeven dat, als ze niet met die lerares wil gaan praten, dat ze natuurlijk altijd met haar klasselerares deze kwestie kan bespreken.
Zij is namelijk wél héél erg leuk is én neemt de kinderen wél serieus als ze wat hebben.
Ik vind het ook belangrijk dat ze erachter komt wát ze eventueel niet goed gedaan heeft, die 4 kan me eigenlijk helemaal niks schelen.

Vanmorgen wist ze nog niet wat ze gaat doen, maar als ik heel eerlijk ben denk ik dat ze het erbij laat zitten.
Dat zou heel erg jammer zijn…………….. maar ik snap wel ;-)

Voor mij heeft ze gewoon een hele dikke VOLDOENDE gehaald maar ja…………….. “daar schiet ik niks mee op mam!!!”.

HOE ZIT DAT NOU EIGENLIJK…….. MET DAT DUITSE ONDERWIJS????

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Het is nu half augustus en ook onze kids zijn eindelijk sinds een dikke week aan het genieten van een welverdiende zomervakantie.
Ze zijn allebei over naar klas 9 van het Gymnasium en klas 7 van de Oberschule en daar zijn we supertrots op!!!!!
Mán wat duurde het dit jaar lang voordat die vakantie kwam en het schooljaar begon al begin september, dus dat was een erg lang schooljaar en als je ziet wat ze die laatste 4 weken doen? …………….. NIKS!!!!

Omdat onze kids, in tegenstelling tot wat veel Nederlanders doen, wél in Duitsland op school zitten, krijg ik nogal eens de vraag hoe dat dan zit met het Duitse schoolsysteem.

Toen wij hier in 2006 kwamen wonen wist ik daar hélemaal niks vanaf en ik heb mij toen alleen beziggehouden met waar onze kids naartoe moesten, dat was al meer dan genoeg info.
Het enige wat ik wist is dat het Duitse onderwijs, qua niveau, best goed aangeschreven staat, maar ja, wat zegt dat verder…….ze zullen tóch naar school moeten ;-)

Nina zou naar de Kindergarten gaan, dat is een soort van mix tussen peuterspeelzaal en kleuterschool en daar gaan ze tot hun 6e jaar naartoe.
Arjen begon in klas 1 van de Grundschule en daar vielen we meteen met onze neus in de boter, want als kinderen naar de Grundschule gaan, hebben ze een officiele “Einschulung” en dat mag je wel zien als een soort van heel bijzondere feestdag.
Het begin van een nieuwe fase in je leven, je bent geen kleuter meer, maar een écht Grundschulekind en dat moet natuurlijk gevierd worden.
Zo´n Einschulung is altijd op de zaterdagmorgen vóór de eerste schooldag van de Grundschule kinderen.
Wat misschien nog wel interessant is om te vertellen is, dat de schoolvakanties bij ons altijd op woensdag beginnen en dan moeten ze 6 weken later op de donderdag weer naar school.
Er is mij ooit verteld dat dit is, omdat de oudere kinderen wat moeten voorbereiden voor de Einschulung, maar ik weet niet zeker of dit klopt, er kan ook best een andere reden voor zijn………………. handig vind ik het in ieder geval NIET!!!

De kids gaan op deze bijzondere dag gekleed in hun “zondagse pak” (ja, dat bestaat nog!!) en gewapend met “Schultüte” (Grote omgekeerde, selbstgebastelte versierde puntmuts, met allemaal kleine kadootjes erin) eerst naar de kerk voor een speciale kerkdienst en daarna worden ze officieel welkom geheten op school, waarna er nog wat mooie foto´s gemaakt worden van kind, familie en klas.
Daarna gaat iedereen thuis met opa´s, oma´s, peetooms en -tantes en verdere familie vieren dat het kind “Eingeschult” is met kadootjes en uitgebreid eten.

Kortom, een heel festijn is het dus, dat Einschulen.

Op de Grundschule krijgen ze vanaf dag 1 huiswerk en ik vind dit een heel goed systeem, want ze leren daar dan meteen mee om te gaan.
Om 7.15 stappen de kids in de bus en de school begint om 8 uur tot 13.00 en sinds 5 jaar hebben ze 2 dagen in de week “Ganztagschule” en dan zijn ze tot 15.30 op school.
Die middagen zijn op de Grundschule voor extra lessen en dan worden vooral creatieve vakken aangeboden, zoals muziekles, sport, koken, dansen, vissen etc.etc.
Op het voortgezet onderwijs kunnen deze extra uren ook gebruikt worden om extra “forder (bijles) of förder (hoger niveau) te krijgen”, maar ook wordt er een creatief programma aangeboden, dus keuze genoeg.
De Grundschule duurt 4 jaar en daarna gaan de kinderen óf naar de Oberschule (Hauptschule/ Realschule), wat een mix is van wat vroeger in Nederland de LTS/Huishoudschool en MAVO/HAVO was of naar het Gymnasium.
Onze dochter gaat nu naar klas 7 van de Realschule en doet in een aantal vakken de E-Kurz, wat betekend dat ze daarin moeilijkere stof krijgt om het niveau wat te verhogen.
Wat ik dan weer geweldig vind is dat ze dus ook in de E-Kurz van Deutsch zit, en dat als Nederlandse!!!!, daar mag ik toch best een beetje extra trots op zijn.

Onze zoon is in klas 5 begonnen op de Realschule en toen hij halverwege de 6e klas zat is hij overgegaan naar het Gymnasium.
Dat ging ook heel raar trouwens.

Je krijgt hier 2x per jaar een rapport (Zeugnis), eind januari en nét voor de grote vakantie.
Eind januari hebben ze dan ook 2 dagen extra vrij, Zeugnisferien,  en op de dag dat Arjen zijn rapport kreeg, kregen we ook (pas) te horen dat hij dus een Gymnasiumaanbeveling had.
De school gaat dan officieel op vrijdagmorgen 11.00 uur dicht tot en met dinsdag……
Ik had dus géén idee wat dit betekende, dus meteen maar de klassenlerares gebeld in de hoop dat ze nog op school was en gelukkig was dit nog zo ……
Tja, dit betekende dus, dat hij vanaf de eerstvolgende schooldag naar de andere school kon en als hij dat wilde, moest ik direct het Gymnasium maar even bellen……. daar waren ze er gelukkig ook nog pfffff.
Goed, dus ik in een tijdsbestek van een half uur geregeld dat zoonlief naar een heel andere school in een heel ander dorp ging, héél vreemd!!!!!
Deze overgang verliep verder allemaal heel soepel hoor, want die scholen weten natuurlijk ook niet beter, maar voor mij was het allemaal wel een beetje vreemd en vooral…………………… nogal snel en onverwachts ;-)
Wij hadden trouwens ook kunnen beslissen dat hij niet naar het Gymnasium ging hoor, het is niet zo, dat je met een aanbeveling dat ook MOET opvolgen, maar in het geval van Arjen was het duidelijk dat hij dit wél ging doen. (Het kwam hem nogal aanwaaien op de Realschule en nu moet ie er duidelijk harder voor werken, wat in onze ogen beter is)
Hij kwam ook nog weer bij zijn beste vriend in de klas, dus dat was hélemaal prima.

Hoe gaat het dan nu verder?
Nina heeft in de 10e klas examens en Arjen in de 12e, wat in ons geval betekent dat ze allebei tegelijk examen doen als het zo doorgaat, dat wordt dus nog een spannende tijd hahaha.
Daarna weet ik het nog niet en aangezien het nog 4 jaar duurt, hebben we gelukkig nog wat tijd om ons daarin te verdiepen.

Tegen die tijd kan ik jullie vast meer vertellen over het “hogere” onderwijs in Duitsland.

Bis zum nächsten Mal!!!!
Liebe Grüße Inge

 

 

 

“Mobbing”, helaas ook hier in Dld realiteit……. en dichterbij dan gedacht!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Ik was vroeger op school nooit echt zo´n lief meisjes-meisje en heb me écht niet altijd als een engeltje gedragen.
Daarbij zat ik óók nog in de meest “beruchte” klas die mijn lagere school, volgens mijn oude leraar, ooit gehad heeft.
We zaten met maar 5 meiden in een klas met 13 jongens en daar waren ook een paar “rotzakjes” bij hoor, maar ik kan je wel vertellen dat je daar ook wel door gevormd wordt en ik denk, dat ik er, volgens mij, niet écht slechter door geworden ben.
Maar ondanks dat het zo´n “rotklas” was, hadden we in mijn herinnering een hele hechte en leuke klas.

Natúúrlijk had ik vroeger wel eens ruzie en liet ik ook écht wel duidelijk blijken als ik iemand niet mocht, maar iemand pesten om het pésten……………… nooit!!!!!!!!!!!!!!!!!
Mijn nekharen gaan ook recht overeind staan als ik iets hoor over pesten of “mobbing”, zoals je de laatste tijd helaas steeds vaker hoort.
Tja, helaas is dat fenomeen hier inmiddels ook bekend en zelfs dichterbij dan ooit…………..

5 jaar geleden hebben we, toen onze zoon in de 3e klas van de Grundschule zat, een poosje het probleem gehad dat hij gepest werd……….  écht vreselijk vond ik dat!
Hij was toen (8 jaar oud) helaas niet zo groot en nogal stevig gebouwd, wat gelukkig nu (5 jaar later!!!) volledig verdwijnt, want eindelijk schiet ie de hoogte in.
De 4e klassers bleken toen de boel op school nogal te terroriseren en zij beslisten ineens dat alleen zij nog op het voetbalveld naast de school mochten voetballen en bijvoorbeeld in de schoolbus was het hele achterste gedeelte voor hen.
Zo waren er nog wel een aantal voorbeelden.
Een paar van die jongens hier uit het dorp hadden het op Arjen gemunt en scholden hem bijvoorbeeld uit omdat ie dus stevig was. (niet eens omdat ie Hollander is, dát zou je dan toch eerder verwachten).

Omdat je als ouder eigenlijk machteloos staat en je er ook niet te snel mee kunt/moet bemoeien heb ik ook gezegd dat ie naar de juf moest gaan als het té erg werd.
Het probleem lag ook op school, dus in eerste instantie moet dáár ook iets ondernomen worden.
Zijn juf was ook nog de directeur daar en anders wist ze ook dondersgoed hoe ze de kids (én ouders) op hun plek moet zetten, die is niet op haar mondje gevallen, zeg maar.
En wat zegt die tang?
“tja, dat gebeurt nou eenmaal, gewoon niks van aantrekken.”
Een van de juffen presteerde het zelfs om te zeggen dat de 4e klas het nu eenmaal voor het zeggen hebben en dat zij dus de baas zijn over het sportveld ………………
HUH……… ZIJN ZE NU HELEMAAL VAN DE POT GEPLEURD!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
10 JAAR OUD ZIJN ZE HOOR!!!!!……………. EN DAN AL DE BAAS OVER DE HELE SCHOOL INKLUSIEF DE LERAREN?????
Dat geloof je toch niet he…………………….. écht belachelijk.

Ik was zó vreselijk boos toen ik dit hoorde, dat ik besloot om die juf, die al niet echt mijn vriendin was door een aantal andere “gesprekjes” die wij gevoerd hebben, te bellen maar….
Ik werd daarop “lichtelijk” gewaarschuwd en tegen gehouden door de moeder van zijn vriend, want zij heeft dus meegemaakt dat zij met de juf iets besproken had wat haar niet aanstond, maar dat toen zij vertrokken was zoonlief het moest bezuren bij de juf.

Wát een rare, middeleeuwse, praktijken of niet dan en waar ik me nog het meest kwaad over maakte……….. ik wist niet wat de beste manier was om dit op te lossen, want ik wilde natuurlijk niet dat Arjen de dupe werd als ik de boel daar op school helemaal op stelten zou zetten.
Er waren al een aantal dingen meer gebeurd, waar ik mijn mond over had gehouden (“de lieve vrede”, je kent het wel…) en ik had zó enorm de neiging om eens flink van leer te trekken, maar ja………………… ik heb achteraf eerst maar even de tijd genomen om af te koelen en in de tussentijd eens even rustig gaan bedenken hoe ik dit nou aan zou gaan pakken.

We hebben het er uitgebreid over gehad wat je er nou aan moet doen en in hoeverre je je ermee moet bemoeien.
Weet je, het is tot op zekere hoogte ook niet zo erg als er af en toe wat gepest wordt, daar leren ze ook wel weer wat van, maar tot op zekere hoogte dan he………..
Na alles te hebben afgewogen hebben we toch maar besloten om maar niet te hoog van de toren te blazen (die Hollanders hier hebben de bekken tóch al veel te groot) en toch nog maar eventjes af te wachten …………………..

En dat eventjes afwachten duurde 3 weken, toen was voor mij de maat vol…………….
Arjen was met zijn skeelers over het trekkerpad achter ons huis naar een vriendinnetje gereden om huiswerk te maken en om 5 uur moest ie weer thuiskomen.
Hij kwam aangeskeelerd met een lekkere rooie kop dus ik zeg, “o, da’s lekker he, zo’n stukje skeeleren je hebt lekkere rooie wangen”.
“Nou mam, da’s niet van het skeeleren hoor, maar ik heb gehuild.” en begint vervolgens weer te huilen.
Waaaaat????
Nou, M…en H… (2 uit de 4e klas) zijn achter me aangegaan op het trekkerpad en hebben mijn muts weer afgepakt en in het weiland gegooid en toen wilden ze me ook nog in elkaar slaan en hebben me omver geduwd.

Ok, dat was dan de druppel.
Ik heb Arjen in de auto gezet en wij meteen op zoek naar die jongens, maar ja, nergens te vinden natuurlijk he.
Ik bij die mensen aan de deur, en de vader deed open.
Arjen vertelde nog dat die vader nogal behoorlijk streng blijkt te zijn en nogal snel boos wordt (NOU IK HOOP DAT IE FLINK BOOS IS GEWORDEN!!!) en die heb ik toch maar even in ZEER DUIDELIJKE (Duitse) taal verteld wat er de laatste weken allemaal aan de hand was.
Hij was het volledig met me eens dat dit niet langer kon en zei dat HIJ er wel eens even wat aan ging doen en ook nog dat dat vriendje een slechte invloed had op zijn zoon.
Ik weet niet precies wát die goede man gezegd heeft en wát er verder voor actie ondernomen is, maar het pesten was over!!!
Wat waren we blij!!!

Zo was het nog, 5 jaar geleden en inmiddels zijn de Smartphone, laptop, Facebook, twitter en whatsapp de levens van onze kids binnengedrongen.
Ook al zijn al deze dingen hier wat later “in de mode” geraakt dan in Nederland, helaas geldt dat niet voor “mobbing”, want ook hier hebben we al een aantal gevallen meegemaakt.
Zo hoorde ik dus vorige week écht een vreselijk verhaal van mobbing, waar ik het koud van kreeg.

Een oud klasgenoot van Arjen heeft een paar weken geleden geprobeerd zelfmoord te plegen omdat er een nogal “confronterend” filmpje van hem rondging op whatsapp en hij is daar behoorlijk mee “gemobt”
Iedereen op school (en daarbuiten, want “ons kent ons”) heeft het filmpje wel gezien en je kunt je er geen voorstelling van maken hoe zo´n impact dat heeft.
Echt verschrikkelijk voor zo´n jongen en wat dacht je van de ouders.
Gelukkig is het hem niet gelukt en ik hoop dat ie goede hulp krijgt om hier overheen te komen.

Het is een ontwikkeling op social media waar ik echt bang van wordt en tja, hoe moet je als ouders je kinderen hiervoor waarschuwen en mee om laten gaan, want verbieden werkt natuurlijk absoluut niet.
Gelukkig is er sinds eind vorig jaar veel aandacht voor dit onderwerp op school en hoe erg het misschien ook klinkt, dat wat er nu gebeurt is, is wel een (harde) leer voor iedereen die direct of indirect met hem te maken heeft.
Ook weer iets om behoorlijk je hoofd over te breken en er zijn helaas geen panklare oplossingen voor.

Dan maakt het natuurlijk niks uit of je nou in Nederland, Duitsland of weet ik veel waar woont, die grens is voor iedereen duidelijk!!!

Afscheid van Kindergarten ….. kleine dochter denkt dat ze groot is!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

juni 2008

Dochters…………….. HELLUP!!!!
Ècht waar, ik kan haar af en toe écht wel achter het behang plakken.
Altijd en dan bedoel ik ook ALTIJD heeft ze haar kwek open en tegenwoordig heeft ze ook steeds vaker een weerwoord en weet altijd alles beter, grrrrrrrrrrrrrr, gék wordt je er soms van.
Mevrouw is nét 6 geworden en dan wordt het natuurlijk ook écht wel tijd om een beetje bijdehanter te worden he, vooral tegenover je moeder.
Heel lang heb ik haar redelijk goed kunnen sturen en kunnen “commanderen ;-) ”, maar dat lukt me tot mijn grote spijt steeds minder.
Ook dat 100x per dag “maham??”, ken je dat, iiiiiiiiiiiiiihhhhhhhhhhhhhhhhhh.

Maarrrrr toch ……… dat weegt niet op tegen de andere kant, want eigenlijk is het gewoon een grote scheet en een hele dikke lieverd, want tja, het is toch je dochter hè.
Het is helaas zo dat ze qua karakter zóveel op mij lijkt, dat dat natuurlijk ook de reden is, waarom we zo vreselijk vaak botsen ………….. tja, is niet anders, doe je niks aan hè.
tjongejonge, wat zie ik uit naar de pubertijd , want dat wordt ook nog écht lachen hoor (als ze écht op mij lijkt, hou ik mijn hart vast), dan kan ik wel een heel boek gaan schrijven denk ik in plaats van een blog.
Maar goed, vanwaar dit begin…………

 Nina is vanavond uit slapen……… op kindergarten en dat als afsluiting van de kleutertijd, superrrrr leuk natuurlijk!!
Het wordt al groots gevierd als ze de eerste schooldag op de Grundschule hebben, maar de afsluiting van de Kindergarten is ook een heel festijn.
Hartstikke leuk hoor, maar je hebt er als moeder zijnde altijd nogal wat (denk)werk van en meestal wordt er ook nog van je verwacht dat je iets “crea-bea-achtig-iets” doet en ik ben niet zo heel erg van het creatieve, laat mij de uitvoering maar doen, ben ik veel beter in.
Ze heeft al een paar weken geroepen dat ze niet wou gaan slapen op Kindergarten, omdat ze mij dan zo vréselijk ging missen (wel lief, maar zó NIET nodig!!!), maar deze week was ze zowaar hartstikke enthousiast en kreeg ze er steeds meer schik an.
Ze had er écht heel veel zin in en maakte zelfs al druk plannen naast wie ze ging slapen en wat ze allemaal gingen doen …………….. ik denk nog “dat gaat goehoed!!! “.

Het is nl. zo dat het met Nina altijd nogal moeilijk is om haar uit slapen of zelfs uit spelen te krijgen al gaat dat spelen gelukkig steeds beter.
Altijd is het huilen en véél drama en dat is voor geen van de partijen erg leuk.
Het liefst is ze gewoon dicht bij mij in de buurt (waar ik dan af en toe helemaal crazy van wordt ) maar ik weet inmiddels dat, wanneer ze eenmaal ergens is en moeders uit beeld is, het helemaal goed komt.
Het grote voordeel is ook dat ze de juffen erg lief vindt en die zijn er ook allemaal bij, dus…… moet goedkomen toch!
Gister was ze trouwens zó enorm hyper en had ze er zóveel zin in, dat ik me écht ongerust ging maken, “dat gaat helemaal mislopen morgen”, dacht ik nog.

Dus vanmiddag om 5 uur, na een slopende zeur-middag , eindelijk haar koffer ingepakt en haar slaapspullen bij elkaar gezocht en húp, óp naar kindergarten .
Daar aangekomen ging het SUPER, ze hielp met bed opmaken (was het luchtbed ook nog lek, grrrr), had lol met de vriendinnen, was druk met anderen aan de klep, totdat  …………….. ik dus wegging met Arjen.

HUILEN …….., en ik vind dat toch zó jammer hè, ze had zo’n lol.
Maar de juf heeft haar (héél tactisch) gevraagd of ze even ergens mee wou helpen en toen ben ik stiekem vertrokken, pffffffffff ik hoop dat ik geen telefoon krijg vanavond .

En weet je…………….. ik mis haar gewoon, terwijl ze hier hemelsbreed 800 meter vandaan is hahahahahahaha, dom he, maar goed, morgenvroeg gaan we ontbijten op kindergarten, dat is wel leuk, dáár heb ik wel zin in.

De nacht is rustig verlopen en ik heb gelukkig géén telefoon gehad, dus vol goede zin ging ik vanmorgen met mijn tasje vol met boodschapjes richting kindergarten.

Ons was gevraagd/ opgedragen om “iets” mee te nemen voor het ontbijt, om de kosten wat te drukken en ik had nog extra nagevraagd of dat nog iets bijzonders moest worden………….. “nee hoor, niet nodig, gewoon wat spulletjes kopen!!”.
Ik heb dus wat komkommers, vleeswaren en jam ingeslagen en daar ging ik dan………. vol goede zin.

Toen ik aankwam verwachtte ik een hevig smachtende dochter aan te treffen die mij meteen om de hals zou vliegen, maar………………… in geen velden of wegen was ze te bekennen.
Om mij heen dus wél allemaal moeders met kinderen om hun nek maar voor mij geen kind hoor.
Ik geloof dat ik inmiddels al een kwartier binnen was toen ik haar voor het eerst voorbij zag lopen………… “hoi mam, ik ga even tanden poetsen hoor!!”
oh, okay, ook goedemorgen lieverd ………..

Ècht waar ……………. ik kon bijna niet geloven wat ik zag toen het ontbijt buffet klaargezet werd.
Ècht álle moeders hadden schalen vol met verschillende soorten broodbeleg, gevulde en gekookte eieren, tomaten, komkommer en allerlei soorten fruit, héél artestiekerig gedrappeerd op slablaadjes en daar stond ik dan, met mijn plastic tasje met een potje jam, 1 tupperware schaal vol grote brokken komkommer en 2x in plastic verpakte vleeswaren, hum……… , er is ook niks van gegeten hè, dat snap je dan natuurlijk ook wel weer.
Ik voelde me ook weer zo sullig en dom, die “Hollandse” moeder die er weer niks van begrepen heeft, dus dit is wel een goede leer voor als dit nog een keer gaat gebeuren.

Ik zal  jullie de rest van het verloop van de ochtend besparen, maar het was écht hartstikke gezellig.
De kids hadden van alles ingestudeerd, we hebben héérlijk ontbeten en tot slot kregen de kids nog een kado en een map mee van alle belangrijke werkstukjes die ze de afgelopen 2 jaar gemaakt hadden, super .
Er wordt écht een spektakel van gemaakt hoor van de laatste dagen in kindergarten en ze zien het hier ook als een afsluiting van weer en levensfase, héél erg leuk, dat is toch een heel verschil met Nederland en ik vind dit eigenlijk veel leuker.

Vanmiddag was Nina natuurlijk helemaal aan de latten, maar toegeven? Ho maar, dus was ze niet te genieten en stront chagerijnig, zó gezellig!!!
Ze ligt nu (19.20)  EINDELIJK sinds een kwartier in bed en ik hoop dat ze morgen een beetje uitslaapt.

Ik  zal nu nog ff met de sateliet gaan stoeien, want alle Nederlandse zenders liggen er weer eens uit, snap er weer niks van, maar ja, we zien wel, heb het vorige keren ook op kunnen lossen dusssssssss.
Wel lastig af en toe hoor, zo´n sateliet verbinding, maar ja zonder dat hebben we ook geen Nederlandse t.v., dus we mogen niet klagen hoor, ben al lang blij dat we een schotel hebben, alhoewel het voor de taal eigenlijk veel beter zou zijn om meer Duitse t.v. te gaan kijken. ;-)

Bis nächste Mal!!!!

 

Info avond Grundschule…… dolblij dat mijn vriendin mee was!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Het was meteen duidelijk, toen wij besloten naar Duitsland te gaan emigreren, dat onze kids dan ook in Duitsland naar school zouden gaan.
Dat klinkt natuurlijk heel logisch, maar er zijn ontzettend veel Nederlanders, zeg maar de meerderheid, die over de grens gaan wonen en hun hele verdere sociale leven in Nederland af laten spelen.
Dat is hun keuze en moeten ze helemaal zelf weten, maar wij zijn van mening dat dat niet werkt, vooral niet als je jonge kinderen hebt.

Wij zijn geëmigreerd en dat betekent volgens mij dat je dan ook een sociaal leven opbouwt in het land waar je gaat wonen, dus daar ook je school, sport, vrienden en evt. werk hebt.
Natúúrlijk maken ook wij gebruik van het feit dat we heerlijk vlakbij de grens wonen en dus ook nog heel veel profiteren van de voordelen van Nederland, maar het grootste deel van ons leven speelt zich toch hier in Duitsland af………………… lijkt mij erg logisch, maar wat ik zeg, daar zijn niet alle Hollanders die ik hier ken het mee eens en dat is prima, nogmaals,  hun keuze!!!

Wat maak ik er weer een omslachtige inleiding van om te komen tot het verhaal dat ik wil gaan vertellen, maar het is écht de moeite waard, dus blijf doorlezen ……………. let op.

Wij besloten dus de kids hier in Duitsland naar school te laten gaan en wat blijkt, surprise surprise, het Duitse schoolsysteem zit nogal anders in mekaar dan in Nederland.
Het is een beetje zoals het bij ons vroeger was in de jaren ´70 en ´80.
Omdat onze kids 4 en 6 waren, hadden wij besloten dat het handig zou zijn om na de zomervakantie van 2006 te gaan verhuizen, want dan zouden zij, net als alle andere kinderen vanaf het begin in hun klas zitten.

Nina zou naar de Kindergarten (kleuterschool) gaan, dit was fantastisch, want de kindergarten zit dus bij ons in het dorp en dus zou ze niet al met haar 4 jaartjes iedere dag met zo´n grote schoolbus naar school hoeven.
Arjen was 6 en zou dus in klas 1 van de Grundschule komen, deze duurt 4 jaar en dan gaan de kinderen hier door naar het voortgezet onderwijs.
Ze zijn op dat moment dus nog maar 10.

Ik ging informatie opzoeken over hoe dat dan allemaal werkt met school en gelukkig kon de architekt die ons huis bouwde daar ook al heel wat over vertellen.
Zo kwamen we erachter, dat de kinderen in ons dorp allemaal naar dezelfde “verplichte” Grundschule gaan en dat geldt voor de Kindergarten hetzelfde, schoolkeuze, daar hebben ze nog nooit van gehoord, maar goed, heeft voor en nadelen denk ik dan maar.
Wij zijn op een doordeweekse ochtend in April 2006 met zijn tweetjes op de bouw gaan kijken (Daar schoot het niet op, maar dat is een ander verhaal) en toen bedachten wij dat we gewoon wel eens even naar de Grundschule konden gaan om eens te kijken en te vragen wat we moesten doen om Arjen aan te melden.
De Grundschule staat dus in een dorp 5 km verderop en dat betekent dat hij iedere dag wél met de schoolbus naar school zou moeten, voor mij al iets om buikpijn van te krijgen, tenminste dat had ik als bezorgde moeder wel hoor.

Wij kwamen daar aan bij de school en keken meteen onze ogen uit.
Een prachtig mooi schoolgebouw met sporthal ernaast, een enorm schoolplein met speeltoestellen en daarnaast nog een grasveld ter grootte van 3 voetbalvelden, écht heel mooi.
We werden meteen heel hartelijk onthaald door de directrice Frau V. en nog een juf en ze reageerden heel enthousiast dat wij onze kinderen bij hen op school wilden inschrijven.
We hebben écht een heel leuk gesprek gehad.
Nederlandse kinderen hadden ze nog niet op school en Arjen zou de eerste zijn en jammer genoeg konden wij daarom geen ervaringen uitwisselen, maar goed, ze reageerden heel positief en ze wilden Arjen heel graag op school hebben.
We kregen ook meteen papieren mee om  Arjen in te schrijven en oja, héél toevallig was er over 3 weken een informatieavond voor de ouders van de nieuwe 1e klassers en dan waren wij ook van harte uitgenodigd, dan konden we meteen horen wat de bedoeling was enz. enz. ………………. slik, ok, ja, fijn!!!

Nu moet ik daar even bij vertellen dat mijn Duits in het begin nogal behoorlijk slecht was en ik eigenlijk volledig steunde op de taalkennis van mijn man, maar hij kon dus op die bewuste informatieavond niet mee vanwege zijn werk.
Je snapt dus misschien wel, dat ik lichtelijk in de paniek schoot, want tja, dan zit je ineens helemaal alleen en onzeker tussen allemaal Duitsers die elkaar natuurlijk allemaal kennen en geen idee hebben wie jij bent en wat je komt doen en ik moet het allemaal maar verstaan en begrijpen, wat ze vertellen.
Dat idee leek me helemaal niks, dus heb ik mijn beste vriendin gevraagd of ze alsjeblieft, please, bitte, met me mee wilde gaan, dan kon ze ook eens even zien hoe zo´n Duitse school eruit ziet enzo. Ook haar Duits is niet heel goed, maar 2 horen altijd meer dan 1 toch? Maar gelukkig wilde ze wel mee.

Om half 8 zou de info avond beginnen en aangezien ik voor het eerst helemaal alleen die kant op moest rijden, zijn we ruim op tijd vertrokken.
Natuurlijk verliep de rit niet helemáál vlekkeloos, want vind in die enorme vlakte maar eens de juiste weg en 2 kakelende, zenuwachtige, giechelende vrouwen in een auto, dan weet je het wel he ;-)
Maar ……….. stipt om 3 minuten voor half 8 stapten wij al giechelend het klaslokaal binnen ………………….. stilte………………
We waren de laatsten en ………….. slik, iedereen draaide zich natuurlijk meteen om om te kijken wat voor giebelende dames daar nu binnen kwamen en pontificaal in het midden zat een oudere vrouw met spierwit haar en een streng brilletje op al net zo streng naar ons te kijken, dat bleek dus de nieuwe juf van Arjen te zijn.
Volgens mij verschoten wij samen allebei van kleur en heb ik in mijn allerbeste Duits maar proberen uit te leggen wie wij waren en wat wij kwamen doen.
We werden kort en bondig “welkom” geheten door de juf en er werd ons een plekje aangewezen, in het midden van de kring, zodat iedereen ons goed kon zien (tenminste zo voelde dat) en ze bleken dus inmiddels al te zijn begonnen met de info avond.
Punktlich zijn ze in ieder geval wél!

Écht waar, de helft van wat daar die avond besproken werd ging allemaal langs me heen en begreep ik niks van, dan merk je wel dat Duits best een moeilijke taal is en ik kan je zeggen dat je jezelf dan op je 35e behoorlijk dom en onzeker voelt.
Ik ben dolblij dat ik nu, na 7 jaar, inmiddels kan zeggen dat ik de taal vrij goed beheers, alhoewel ze altijd zullen blijven horen dat ik Nederlandse ben, want dat accent heb je en hou je altijd, ook al woon je er voor de rest van je leven. (dat is mij verteld door Nederlanders die al meer dan 30 jaar in Duitsland wonen).
Dat maakt ook helemaal niks uit, want de meeste Duitsers vinden dat erg charmant hahahaha.

Maar goed, ik dwaal af.’
De thema´s die besproken werden en die ik wél begreep waren best interessant, want het eerste onderwerp was de “Schultüte”, dus wij keken elkaar aan met een groot vraagteken boven ons hoofd.
De Schultüte is een hele grote omgekeerde puntmuts van karton, die de “Vorschule Kinder” (onze kinderen dus) zelf knutselen op de Kindergarten en die dan gevuld met schoolspulletjes, snoep en kado´s krijgen als ze naar de Grundschule gaan.
De eerste schooldag is namelijk een hele grote gebeurtenis en wordt ook als zodanig gevierd.
Het begint op de zaterdag vóór de eerste schooldag om 8.30 met een mis in de kerk, want praktisch iedereen is hier katholiek, wat ook nog wel een ding is om eens over te schrijven.
Daarna gaat iedereen naar school voor de inwijding en de schoolfoto´s en daarna gaat iedereen met de hele familie, opa´s en oma´s etc. naar huis om te vieren dat je naar de grote school gaat.
De paniek brak mij alweer uit, want waar ging ik dan zo´n Schultüte vandaan halen, maar ik durfde eigenlijk niks te vragen, want wist niet hoe ik dat moest verwoorden ………….. dan voel je je dom hoor.
Uiteindelijk heb ik via internet heel veel info gevonden en hebben wij gewoon een kant en klare Tüte gekocht, hartstikke mooi!!!

Het 2e thema ging over kindertraktaties en daar werd meteen over gezegd dat er NIET getrakteerd ging worden op de Grundschule!!!! (Jippie!!!!)
Dus mijn vriendin en ik  zeiden (héél stil en een beetje giechelend) tegen elkaar dat dát toch wel heel erg fijn was en dat ik dan dus van dat hele gezeur en geknutsel af was, hihihihihihihi.
Horen wij plotseling: “WIE BITTE????”, oeps, de juf en alle ogen waren ineens op ons gericht……………….
eeehhhh, nou, eeeehhhh, Ik dus maar in mijn beste Duits uitgelegd dat dit in Nederland nogal een dingetje op school is met grootse traktaties die bij ieder kind groter, mooier en duurder moeten en dat ik dus wel blij was dat ik daar nu vanaf zou zijn. Gelukkig ging dat vrij goed en moest iedereen er wel om lachen, behalve de juf, want die vond het duidelijk niet grappig dat ze middenin haar zin “gestoord” was.
De rest van de info avond ging over de schooltassen (Schulranzen, gem. 7,5 kg bepakking die de kids iedere dag weer op hun rug meedragen en wat heel normaal is.), boeken en huiswerk, maar ik had zoiets dat ik daar allemaal vanzelf wel achter zou gaan komen en gelukkig stonden we tegen 9 uur weer buiten, waarbij we nog even kort met een paar moeders hebben staan praten.
Een van hen was een hartstikke leuk mens en zij had ook nog wel een paar kleine tips en het gaf allemaal niks dat mijn Duits niet zo goed was, want dat kwam allemaal vanzelf wel.
Kijk dat wil je dan gewoon even horen he! Ook al zouden ze er niks van menen hahaha
Een van de vaders die erbij stond zei ook nog dat mijn Duits in ieder geval beter was dan zijn Nederlands en dat onze kinderen daar vooral straks heel veel voordeel van hebben, hélemaal waar!!!

Mijn vriendin en ik hadden op de terugweg in ieder geval behoorlijk wat te bespreken en hebben vooral nog even heel hard gelachen om die strenge, typisch uitziende juf, wat een mens zeg, arme kinderen.

Achteraf heeft hij een andere juf gekregen en dat was niet echt een grote verbetering, maar zij krijgt nog haar eigen blog, dus dat lezen jullie dan vanzelf wel.

Liebe Grüße!

 

 

Niet álles hier gaat volgens de maatstaven van de 21e eeuw ……..

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

December 2007.

Het bevalt me hier in het piepkleine dorpje waar we wonen écht super goed en ik moet zeggen dat ik zo langzamerhand behoorlijk ingeburgerd raak.
Inmiddels wonen we hier ook alweer meer dan een jaar en mág het ook wel he.
Natuurlijk is dat ingeburgerd raken ook mede dankzij de kids, dat wel, als ik ze wegbreng naar vriendjes, klets ik altijd even een poos met de moeders, want het is hier gewoonte dat je ff een kop koffie drinkt. (hoezo stugge duitsers???)
Ik vind het heerlijk, want je leert onbewust toch iedere keer weer beter Duits praten (blijft moeilijk) en hoort zo tussendoor eens wat tips en nieuwtjes uit de buurt.
Er zijn toch wel heel wat verschillen in hoe hier bepaalde dingen gaan en ik heb wel behoefte om die informatie te krijgen.

Mijn man heeft dat veel minder sterk, voor hem hoeven die sociale contacten niet zo, vooral niet de “verplichte” dingen, zoals een Schützenfest, Osterfeier of andere dorpsactiviteiten.
Zet hem samen met ons in een hutje op de hei en hij is gelukkig en daar kan ik me dus helemáál niks bij voorstellen, hoe lief ik man en kids ook vind, heb toch ook wel behoefte aan contact met anderen.
Maar goed ik dwaal weer eens af, want ik wilde dus wat anders vertellen.

Nina zit hier op kindergarten, dat is de kleuterschool en nu heb ik me dus over laten halen om in de Elternrat (ouderraad) te gaan.
Dit dankzij Nina want ze wil graag dat ik volgend jaar meega op schoolreisje, en dat mogen alleen de ouders die in de ouderraad zitten.
Nu was er dus een vacature én hebben ze mij gevraagd of ik dus in de raad wil en aangezien ik geen NEE kan zeggen………… hahaha.
Ik hád me eigenlijk voorgenomen, dat als ik hier in Duitsland zou wonen ik de eerste jaren nergens “in” ga, want in Nederland zat ik in allerlei besturen, verenigingen etc. en dat wilde ik absoluut niet meer………………….. hoe standvastig kan een mens zijn!!!

Nu ben ik al meteen in een soort van soap terecht gekomen, want ik had binnen de kortste keren al een ingelaste vergadering en ik kreeg van tevoren al te horen dat het over een moeilijke zaak ging.
Pfffff, heb ik weer hoor………………….

Het blijkt dat de leidster van de kindergarten al heel lang ruzie heeft met de baas van de kindergarten en dat is de “Burgemeister” van onze gemeente.
Dit is een erebaan, want hij is niet écht de burgemeester, maar hij heeft wel heel veel invloed in het dorp.
Als je bijvoorbeeld een stuk bouwgrond wilt kopen moet je op audiëntie bij hem en zijn vrouw en als hij besluit dat jij niet “geschikt” bent, gaat het hele verhaal niet door. Een raar fenomeen maar ja, zo gaat dat hier.

Die ruzie gaat eigenlijk niet eens over haar functioneren maar ze kunnen niet samen door 1 deur, wat er precies speelt weet ik niet en ik WIL het ook niet eens weten.
Maar die man heeft haar ontslagen en inmiddels is het hele verhaal zelfs voor het gerecht geweest en al en om een lang verhaal kort te maken….. ze mag van de rechter blijven.

Ik wilde er toch wel íets vanaf weten want tja, je wilt toch weten waarom het zo´n probleem is en ik hoorde, dat die man op eigen houtje het ontslag had ingediend, wat natuurlijk absoluut niet kan en ze wilden daarom vanuit de ouderraad een brief aan de gemeenteraad sturen met onze handtekeningen eronder, omdat wij het niet eens waren met de hele gang van zaken.
Ik ben er maar van uitgegaan dat dit hele verhaal klopt zoals het mij verteld werd en ben het er zeker mee eens, dat dit een rare gang van zaken is…….
Dus ik teken die brief op dat moment gewoon, maar wat blijkt (ik was een van de eersten die moest ondertekenen) …….. er zijn een paar mensen die niet DÚRVEN te tekenen of (en daar viel mijn mond van open) die eerst toestemming aan hun man moest gaan vragen of ze wel MÓGEN tekenen.
Die man blijkt zo’n enorme invloed te hebben in het dorp en als je hem tegen je hebt, kan hij je blijkbaar het leven behoorlijk moeilijk maken.

Mijn broek zakte letterlijk af toen ik dat hoorde hoor, zijn we hier in de middeleeuwen beland ofzo!!

Nu was de uitspraak dus positief voor de juf en dachten we dat het klaar was.
Niet dus, hij is in hoger beroep gegaan, wat niemand begrijpt, maar goed, hij zal wel overtuigd zijn van zijn gelijk.

Toen kreeg ik gister een hele lieve brief ter grootte van een A4-tje van die leidster.
Daar stond onder andere in dat ik als een van de weinige mensen belangstelling had getoond en haar had gesteund tijdens de enorme zware periode die ze was doorgegaan en zo nog verder.
Het énige wat ik heb gedaan is 2x vragen hoe het met haar ging en zeggen dat ik met haar meeleef en heb haar sterkte gewenst met alles, dat was echt alles.
Voor mij, en ik hoop dat dat voor de meesten geldt, is dat heel normaal hoor, maar dit blijkt dus heeeeeeel bijzonder te zijn, want ze kreeg maar weinig steun van anderen.
Heel vreemd allemaal, maar wel lief dat ik dus die brief kreeg.

Hoe het allemaal afloopt, moeten we maar zien.
Zoals ik het allemaal hoor, heeft hij écht geen poot om op te staan en mag ze vast en zeker blijven, maar met mijn gezonde boerenverstand heb ik er toch een vreemd gevoel bij.
Ik kan mij persoonlijk niet voorstellen dat mogelijk is en denk zelf dat er meer speelt, maar ja, misschien komen we daar ooit nog achter en misschien ook wel niet………………… EGAL, nogmaals, ik WIL het verder ook niet weten.

Maar waar ik tóch wel écht het meest over verbaasd ben is dat 1 man, zo’n vreselijke stempel op een dorp kan drukken.
Ik ben in ieder geval niet bang voor hem, laat hem maar eens wat proberen ……. .

Bis nächste Mal ………… Liebe Grüße!!!

Ps:
Inmiddels is het dus  2013 en blijkt het hele verhaal tóch wel ietsje anders te zijn geweest dan mij toen verteld werd.
Ik ga er verder niet over uitweiden, maar de juf is in 2010 (!!!), na een langslepend verhaal alsnog ontslagen en dat is voor de Kindergarten en de hele sfeer daar héél goed geweest.
Heeft mijn boerenverstand mij toch niet zo in de steek gelaten hè!! ;-) , volgende keer ga ik toch ietsje meer navraag doen voordat ik een handtekening zet.
Weer een wijze les geleerd!!!!