“Er ist wieder da………………. Der schwarze Mann!!!!”

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Ècht iedere keer als ie bij ons aan de deur staat dan zegt ie weer hetzelfde riedeltje…………. “der schwarze Mann ist wieder da”…………. en zo ook weer de afgelopen week.

De herfst is in volle gang en het koude weer komt er weer aan (ik hoop ieder jaar weer op een zeer strenge winter met veel vorst ;-) ) en de tijd dat de Kaminofen, oftewel, de houtkachel weer gaat branden is weer aangebroken, heeeeeeerlijk vind ik dat.
Die relaxte sfeer van een knapperend haardvuur en die heerlijke warmte en geur die er vanaf komt als je het vuurtje lekker brandt.
Lekker in mijn grote luie stoel met een flutromannetje of tijdschrift en een grote mok koffie voor de kachel, het liefste nog met een luie kater op de rugleuning of op schoot (of in ons geval beide) …………. zie je het voor je?

En om die houtkachel te “mogen” opstoken is het hier in Duitsland verplicht om 2x per jaar de schoorsteenveger te laten komen en daar heb je niks over te zeggen, hij komt gewoon langs!!
Iedere schoorsteenveger heeft hier zijn eigen district en zo komt bij ons al 9 jaar lang in het voorjaar én in het najaar dezelfde schoorsteenveger langs of hoe hij zichzelf dus aankondigt “der schwarze Mann”.
Waarom?, omdat onze schoorsteenveger in “ouderwets” kostuum, dus kompleet in het zwart, mét hoge hoed, zwarte leren handschoenen en kogelveer, of hoe dat ding ook mag heten dat ze door de schoorsteen heen smijten werkt en iedere keer moet ik eigenlijk heel hard lachen, want het ziet er best komisch uit………… zo´n ouderwets beeld in deze moderne tijd.

Je zou dan misschien denken dat het een of andere ouwe kerel is die dan bij je aan de deur komt in zijn ouderwetse kloffie, maar niks is minder waar………………. tis een jonge vent van, ik schat zo, half 30 en ook nog eens bijna 2 meter lang dus een vrij imposante verschijning en wat er dan nog als extraatje bijkomt, tis nog een lekker ding om te zien ook nog ……….. tja het oog wil ook wel eens wat he.

schornsteinfeger

Even voor de duidelijkheid ;-) op deze foto staat niet “onze” schoorsteenveger, maar hij draagt wel hetzelfde pak………..

Waar we dan ieder jaar wel weer gigantisch aan moeten wennen als we de kachel voor het eerst aansteken is dat we geen spullen op de kachel laten liggen.
De kachel staat bij ons middenin de kamer en is een soort van “opbergplek” voor bijvoorbeeld de afstandbediening of de telefoon en het is ons dus helaas al eens gebeurt dat onze afstandsbediening gesmolten is doordat we even vergeten waren dat de kachel aan was en dat was niet handig want bedien de t.v. maar eens zonder afstandsbediening.
Kan iedereen gebeuren…………. toch!!!!

Ik ben er pas geleden trouwens nog achter gekomen dat het geluk brengt als je een schoorsteenveger aanraakt, dusssssss dan weet ik wat me te doen staat als ie de volgende keer weer langskomt, want een beetje geluk zo af en toe kan iedereen wel gebruiken toch  ………….. wat een straf hahahaha

Liebe Grüße ………….. ;-)

Op verzoek van mijn inmiddels puberende dochter…………

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Gister heb ik op facebook de blog geplaatst van 7 jaar geleden, toen mijn lieve dochter nog maar net 6 jaar oud was en ik kreeg me vanmorgen toch een potje de wind van voren………….

Het kwam over alsof ze als peuter alleen maar vervelend en lastig was en ik moest maar eens een zéér postitief verhaal schrijven over mijn lieve puberdochter en wat zij zoal meemaakt……..
Tja, wat doe je dan…………………. natúúrlijk schrijf je dan metéén zo´n stukje voor je schatje ;-) .

Nina, inmiddels dus 13,5 jaar oud, is van een “zeurende, aan mama hangende peuter” uitgegroeid tot een vlotte, leuke en vooral zeer sociale tiener die het onvoorstelbaar naar haar zin heeft op school, waar ze in tegenstelling tot haar moeder vroeger, wél met heel veel plezier heengaat en met haar vriendenclub waar ze heel veel leuke dingen mee doet, zoals shoppen in “de mep” en naar de Kino.

Ze zit in de 8e klas van de Oberschule, waar ze Realschule-niveau (Havo) doet en net voor de zomervakantie van vorig jaar kregen we ineens te horen, dat Nina naar het Gymnasium mocht.
Met Arjen hebben we een paar jaar geleden hetzelfde meegemaakt en toen schreef ik ook al, dat je dat op de dag hoort dat ze de rapporten en vakantie krijgen, zodat je “fijn de tijd krijgt om alles nog rustig te regelen”…………….. niet dus!!!!
Deze keer kregen we het toch een paar dagen van tevoren te horen en tja, wat ga je dan doen?
Nina had samen met haar beste vriendin Dana en nog 5 (!!!) andere kids uit haar klas een empfehlung, maar Nina had meteen zoiets van “ik wil helemaal niet naar het gymnasium, want ik wil in mijn klas, bij mijn vrienden blijven”.
Omdat ze inmiddels heel goed weet wat ze wel of niet wil en ze na de 10e klas altijd nog naar het gymnasium kan, hebben we besloten dat ze lekker blijft waar ze zit en met die beslissing is ze heel gelukkig.

Nu is het nieuwe schooljaar begonnen en ineens is er van alles aan het schoolsysteem verandert.
Het doet me een beetje denken aan de veranderingen die een aantal jaar geleden in Nederland waren toen de Mavo en de Havo afgeschaft werden.

De Oberschule bestaat ook nog niet zo heel lang en het blijkt dat iedere Oberschule in Emsland zijn eigen “onderwijssysteem” moet ontwikkelen, beetje vaag en ik vrees ook dat zoiets totaal niet gaat werken, maar omdat je geen keus hebt naar welke school je kids gaat (ivm vervoer!!!) heb je het maar te pikken he………………………. misschien was de wissel naar het gymnasium toch niet zo´n slecht idee geweest.
Nina kreeg tot vorig jaar nog extra (Forder) les in E-Kurse, dit was om de kids die wat beter in bepaalde vakken zijn wat extra stof te geven en zij zat inmiddels in 4 van deze E-Kurse, maar dat hebben ze voor het gemak maar geschrapt en krijgen nu de kids die iets minder goed mee kunnen komen de extra (bij-)lessen.
Talen liggen Nina ook heel goed en ze heeft, naast natuurlijk Duits ook Frans en Engels.
Engels kreeg ze tot vorig jaar van een top-lerares die in de les ook alleen maar Engels met de kids sprak.
Omdat de Duitsers over het algemeen slecht Engels kunnen/kennen/leren, is dit natuurlijk een supergoeie manier om de taal goed te leren.
Maar……………. helaas helaas, sinds dit jaar hebben ze ineens les van Herr J. die kort voor zijn pensioen staat en (naar blijkt, al 30 jaar) niet zoveel zin heeft om les te geven en zijn tijd gewoon uitzit en totaal geen moeite doet om de kids het Engels bij te brengen.
Je merkt ook al, dat Nina hier helemaal niet blij mee is en ineens niet zoveel zin heeft in de Engelse lessen……………. zó jammer.

Naast Nina zit er nog een Nederlandse jongen bij haar in de klas en laatst kwam ze nogal verontwaardigd thuis met het verhaal dat ze in de klas altijd rekening houden met die ene Nederlandse jongen, maar altijd vergeten dat zij ook Nederlandse is.
Dát noem ik nog eens inburgeren, dat ze niet aan je kunnen horen dat je niet uit Duitsland komt, gewéldig vind ik dat!!

En waar mijn puberdochter nog meer mee bezig is?
Ze rijdt sinds haar 8e jaar 1x per week paard op de manege in Ter Apel, maar helaas is ze een jaar geleden nogal hard van een paard gevallen, waarbij ze haar pols gebroken heeft en omdat ze al niet zo´n grote held is op het paard, kon ze toen bijna weer van voor af aan beginnen met rijden en durft ze bijvoorbeeld nog altijd niet in galop, heel jammer.
2 van haar vriendinnen hebben zelf paarden en daar gaat ze geregeld helpen en meerijden als ze de kans en de tijd heeft.
Natuurlijk is haar grote wens om zelf ook een paard te hebben…………….. wie weet ooit als ze groot is hahahahaha

Ook speelt ze vol passie gitaar, inmiddels al een jaar of 6.
Helaas is er sinds vorig jaar een groep jongere kinderen bij haar in de groep gekomen, die nog niet zo ver zijn als haar en dus staat ze nu al een poosje stil……………..daar baalt ze giga van, want ze wil zo graag verder leren en misschien ook wel richting electrische gitaar.
Wat zo jammer is, is dat er hier in de buurt geen muziekschool meer is en er dus geen verdere mogelijkheid is om ergens anders gitaarles te krijgen.
Dus oefent ze heel veel zelf en ik hoop dat ze bijvoorbeeld via school eens de kans krijgt om verder te komen.
Ook leest ze veel en  is ze begonnen met Fanfictions te schrijven, dat zijn verhalen die gaan over een band waar je Fan van bent.

Omdat ik nu fulltime werk, moet ze ook een aantal taken in het huishouden doen en in tegenstelling tot haar broer, doet zij zelfs af en toe (natuurlijk niet zo heel vaak, want tja, het is en blijft wel een puber!!!!) zelfs spontaan uit zichzelf iets in het huishouden, waar ik dan weer helemaal blij van wordt.
Zélfs haar kamer, waar het meestal een zwijnenstal is, is de laatste tijd meestal “begaanbaar”.
Top vind ik dat!!!!!!

Nina gaat gelukkig heel graag naar onze familie in Beilen, want familie vind ze heel belangrijk en vooral het samenzijn vind ze ongelooflijk gezellig.
Ze heeft ook altijd heel veel lol met haar nicht die een half jaar jonger is en als die twee samen zijn is het lachen, gieren, brullen…………. ze gaan later ook samen in Londen wonen als ze groot zijn, ben benieuwd hihihi.
Nina is echt een ongelooflijk gezelligheidsdier en heel erg sociaal en ookal kan ik haar nog steeds wel af en toe achter het behang plakken………… ze is nog steeds die dikke scheet waar ik in mijn eerste blog al over schreef………………….

Als we haar pubertijd zo op deze voet een beetje doorkomen, dan hoor je mij niet klagen.

Ganz liebe Grüße!!!

 

 

GEEN 18 GEEN BIER???……. NOU, NIET HIER!!!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Gisteren heb ik weer 1 ding over mezelf ontdekt en daar ben ik héél erg blij om…………….. ik ben géén ontaarde moeder!!!!!

Arjen is in januari 15 geworden en sindsdien geht es hier Los!!!!! …….en dan met de nodige feestjes en helaas ook het “daarbij horende” alcoholgebruik, want als ze hier in het Emsland iets vernünftig lernen, dan is het wel drinken en of ik daar nou zo blij mee ben……..
Ik ben altijd nogal uitgesproken geweest over het gebruik (misbruik) van alcohol en vooral op jonge leeftijd en geloof me, daar heb ik ook een duidelijke en hele goede reden voor, maar ik moet nu toch toegeven dat mijn standvastigheid toch wel wankelt.

Nu Arjen 15 geworden is, komt ineens, als donderslag bij heldere hemel, het thema alcohol om de hoek kijken.
Twee weken voor zijn 15e verjaardag, met oud en nieuw had ie voor het eerst bij zijn beste vriend een “Alster” gedronken, dat is net zoiets als Radler.
Op zich ook niet écht een probleem hoor, maar toen ik hem de dag erop op kwam halen kreeg ik van de moeder van zijn vriend te horen dat dit nog maar “het begin van een zeer bewogen jaar” gaat worden……………………. hoezo?????

“Onze” jongens zijn in januari beide 15 jaar geworden, maar hun “klicke” (vriendengroep) bestaat uit een groot aantal heren die dit jaar 16 (of zelfs ouder) worden en 16 is een heel bijzondere leeftijd, die groots gevierd wordt.
Daar komt nog bij, dat onze zoon sinds februari bij de “Landjugend” is en daarbij ook officieel ingewijd is met de nodige schnapps en biertjes. (Hij was daarna ook wel een beetje ziek geweest……………… gelukkig!!!!)
De “Landjugend” is de plattelandsvereniging voor jongeren uit het dorp van 15 tot en met 25 jaar en die organiseren zo door het hele jaar allemaal feestjes en evenementen en ze hebben ook een eigen “jeugdhonk”, harstikke leuk allemaal.

Natúúrlijk heb ik wel “een goed gesprek” met mijn zoon gehad en hebben we de nodige afspraken gemaakt.
Het gaat gewoon over vertrouwen en ook wel een beetje over “loslaten” en ik moet je eerlijk zeggen dat me dat best zwaar valt………… maar dat is toch ook niet zo vreemd, toch!!!!!

Hier in Duitsland vieren ze bijna álles maar bij de verjaardagen begint het als je 16 wordt en dan komt 18, 20, 25, 30 en dan iedere 10 jaar, dus je snapt het wel, dát is al genoeg reden tot feestvieren!!!!

Hoe ziet zo´n 16-party er dan uit?
Ik moest het Arjen navragen hoor, want ik wist tot voor kort natuurlijk ook niet hoe dat allemaal ging.
Ook handig voor als hij 16 wordt he, dan weet ik wat ons te wachten staat.

Je wordt door de jarige uitgenodigd op de avond voordat diegene 16 wordt, dat kan dus ook op een normale doordeweekse avond zijn.
Je snapt waarschijnlijk wel dat ik daar, op zijn zachtst gezegd, ook al helemaal niet blij mee ben, aangezien wij iedere dag om 6.15 op moeten en ik dan meestal zo rond half 11 echt op bed moet liggen………………. als ik hem dan op moet halen, is het niet eerder dan een uur of 1 dat je erin ligt.
Er is genoeg te eten en vooral ook te drinken en daarbij horen niet alleen Alster en Bier, maar ook de nodige sterke drank (hellup!!!!).
De “klicke” van diegene maakt een Schild met “16″ en die komt in de voortuin te staan.
Soms staan er wel 2 of 3 borden in de tuin, ieder van een andere vriendengroep.
Mijn zoon heeft bijvoorbeeld een vriendengroep van zijn oude lagere school, maar ook van de voetbal én dan ook nog zó een bijeengeraapt clubje vrienden.
Om een uur of half 9 begint het feestje en als het dan 12 uur is, krijgt de jarige een bierdouche en wordt er natuurlijk nog een laatste borrel (of 2) op gedronken.
Daarna is het Schluß en gaat iedereen naar huis.

We hebben nu een aantal van deze feestjes meegemaakt en ik moet toegeven dat onze zoon zich tot nu toe goed gedragen heeft.
Hij verteld me bijvoorbeeld wel dat er toch wel (oudere, 16 / 17) zijn die écht dronken zijn en zegt er dan tegelijkertijd bij dat hij dat écht niet gaat doen!!!!!
tja………………. buikpijn krijg ik ervan……………….. maar voorlopig maar het voordeel van de twijfel he ;-)

Gisteravond (zondagavond) had Arjen wéér zo´n feestje en deze keer hoefde ik gelukkig niet te rijden.
Hij zou om 1 uur thuisgebracht worden, maar omdat wij er al om 6 uur uit moesten hebben we voor het eerst gezegd, dat wij dus alvast naar bed gingen.
Ik ben zo´n type die, als ze het kussen aanraakt, meteen slaapt en ik voelde me eerlijk gezegd niet helemaal lekker bij het idee dat ik hem misschien wel helemaal niet zou horen als hij thuiskwam.
Kén je dat, van vroeger, als je dan op stap was geweest dat je altijd even bij je moeder “aanging” om te zeggen dat je er weer was?
Nou……… dat gevoel had ik, dat ik een ontaarde moeder zou zijn, als ik niet eens zou merken of ie wel of niet thuiskomt en ik vond dat we dat eigenlijk even af hadden moeten spreken.
Mijn man moest daar vreselijk om lachen en vond dat ik maar gewoon rustig moest gaan slapen en me niet zo druk moest maken.

Om 11 uur lagen we op bed en wat denk je…………….. ik heb werkelijk geen oog dichtgedaan.
Eindelijk, om 1 uur kwam er een auto de dam oprijden en onze zoon hoorde ik daarna de trap oplopen en naar zijn kamer gaan.

En ik…………………. ik ben daarna als een blok in slaap gevallen.

Vanmorgen heb ik wel even met beide kids besproken dat, als ze “later” op stap gaan en zoals Arjen gisteravond laat thuiskomen en wij al slapen…………. dat ze dan even bij mij komen zeggen dat ze er wéér zijn.
Ik kon aan hun ogen zien wat ze dachten…………..maar ze zeiden allebei in koor:

“Is goed hoor mam!!!”.

 

16

CHAUFFEURSVROUW ZIJN……….. ÉCHT NIET ERG HOOR!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Na zo`n titel zou je misschien een klagerig en negatief stukje verwachten van een depresieve, negatieve vrouw, maar juist het tegendeel is waar, tenminste ………..ik vind mezelf eigenlijk een zeer postief ingestelde en (meestal ;-) ) zéér energieke jonge vrouw.

Waarom dan zo´n titel?….. Omdat ik vorige week weer eens in “zo`n gesprek” met iemand terecht kwam, waarbij ik mezelf onze “leefsituatie” weer hoorde uitleggen en dan hoor je jezelf wéér eens zeggen dat “het helemáál niet zo erg is om chauffeursvrouw te zijn hoor.”

“Hoezo, wéér eens“, en “Hoezo MOETEN“, hoor ik je nu denken………..
Nee, dat MOET natuurlijk ook niet, maar ik maak toch echt wel regelmatig mee dat mensen aan mij vragen hoe ik dat toch allemaal doe, hier zo helemaal alleen in dat Duitsland met onze beide kids etc.etc.
Tja en dan voel ik mij toch wel enigszins verplicht om daar toch een enigszins normaal antwoord op te geven hihihihi.

Ik snap die vraag ook wel hoor en vaak zijn de mensen die dat vragen ook wel oprecht geinteresseerd (niet altijd, maar dat merk je gauw genoeg) en dan wil ik daar ook heus wel op ingaan.

Zolang mijn man en ik bij elkaar zijn, dik 24 jaar, is hij internationaal chauffeur en is altijd doordeweeks en met enige regelmaat ook in de weekenden weg.
Ik ben dus al vanaf het begin van onze relatie voor een heel groot deel op mezelf aangewezen en niet anders gewend.
Dat heeft in de ogen van heel veel mensen veel nadelen, maar geloof me, het heeft ook écht wel een aantal héle gróte voordelen.
Het is natuurlijk zo, dat je heel veel alleen bent en er ook vaak alleen voorstaat als er iets bijzonders is.
En dan bedoel ik niet alleen de leuke dingen, maar ook als er bijvoorbeeld ziekte of andere vervelende dingen aan de hand zijn en dát is natuurlijk nooit leuk en dan baal ook ik (en mijn man natuurlijk nóg veel meer!!) enorm van de situatie.
Helaas hebben we dit ook al een aantal keren meegemaakt en reken maar dat je dan vreselijk baalt.
Maar ja, het is een keuze die je maakt en als zich dan eens een situatie voordoet dat het niet zo handig is, dat je er wéér eens alleen voorstaat dan moet je daar een oplossing voor zoeken en ga je gewoon doorrrrrrrrr ….. klinkt misschien heel nuchter en simpel maar zo gaat dat!!!!

Meestal moet je alleen naar feestjes, partijen, uitjes, schoolbijeenkomsten, wedstrijden van de kids, of andere bijzondere gelegenheden, zoals zelfs crematies.
Afspreken met vrienden is ook vaak een ding wat op een laag pitje staat, omdat je nooit iets definitief af kunt spreken en natuurlijk is dat niet altijd even leuk.
Tja, je bent héél veel alleen thuis en staat dus ook overal alleen voor wat betreft de dagelijkse zorg en aandacht voor de kids en de beestenboel, alles wat in en om het huis te doen is, boodschappen doen, afspraken met instaties, artsen, orthodontist, voetbalwedstrijden, training 2x per week, paardrijden, taxi rijden naar vrienden en vriendinnen, want iedereen woont ver weg, feestjes en shopafspraken en werk van de kids en dan nog alle onvoorziene zaken die er zo nog eventjes tussendoor komen………….. oja en dan werk ik tegenwoordig ook nog 35 uur per week én doe er, tot eind november, nog een studie bij die best pittig is.

Hmmmm, ok ik moet het toegeven………. het klinkt als je het zo terugleest, toch wel vrij klagerig en negatief en toch ….. als je mij de keuze zou geven, zou ik niet anders willen. (alhoewel een paar extra uurtjes in de dag niet verkeerd zou zijn en ik ook blij ben als ik in november mijn examen achter de rug heb ;-) )

Weet je, een échte chauffeur moet je niet thuis willen houden en een rondje om de kerk laten rijden, want dan wordt ie depressief en héél chagerijnig en dát wil ik absoluut vermijden. (Ik weet ook hoe dát is en geloof me…………… dat is niet erg grappig)
Chauffeurs zijn een bepaald slag volk en ik ben toevallig met een van hen getrouwd en weet gelukkig inmiddels hoe je ermee om moet gaan hahahaha.

Het hele grote voordeel voor mij persoonlijk is dat ik er toevallig héél erg goed tegen kan om veel alleen te zijn en ik kan daar vaak ook echt van genieten.
En dat is wat ik dus heel vaak hoor, dat anderen er niet aan moeten denken om zoveel alleen te zijn en vooral om alleen te moeten slapen…………….. is toch héérlijk om het hele bed voor jezelf te hebben hahahahaha.

Toen wij hier in Duitsland gingen wonen, zou het werk van mijn man eigenlijk veranderen en hadden we besproken dat mijn man dan meer thuis zou zijn.
Helaas liep dat toch anders dan gepland en dus bleef de situatie zoals ie was.
In het begin vond ik dat natuurlijk toch niet erg grappig, vooral omdat ik toen ineens extra op mezelf aangewezen was met 2 kleine kinderen van 4 en 6 in een vreemd dorp, met een vreemde taal en waar je hélemaal niemand kent.
Inmiddels zijn we bijna 9 jaar verder en is mijn man nu als zelfstandig transportondernemer onderweg, waardoor hij eigenlijk nog veel méér weg is. (en ik er óók nog de complete administratie bij heb gekregen).
En ik?…………… Ik ben vrij flexibel en kan me gelukkig altijd zeer snel aan bepaalde situaties aanpassen plus het feit dat ik makkelijk contact maak met andere mensen.
Ik heb gezorgd dat ik heel snel de taal leerde (HEEL BELANGRIJK!!!!) en natuurlijk scheelde het dat de kinderen hier naar school en sport gaan, zodat de contacten eigenlijk wel vanzelf gingen.

Wat zijn de grootste pluspunten ???…….. volgens mij dan hè:

- Heel veel (dagelijkse) beslissingen moet je zelf maken en problemen ook zelf oplossen, alhoewel je tegenwoordig natuurlijk ook heel veel samen kunt bespreken. (Lang leve de mobiele telefoon en Facetime).
- Je bent heel zelfstandig (moet wel!!!) en dat geeft weer enorm veel zelfvertrouwen.
- Je kunt tegen een stootje en bent zéér flexibel, want dat moet je gewoon zijn als chauffeursvrouw …………. iets van tevoren plannen is er absoluut niet bij, want dat loopt toch áltijd anders dan je van tevoren bedacht had.
- Ik vind het heerlijk om alleen te zijn en mijn eigen ding te kunnen doen………… maar als ie dan weer thuis is, is dat ook héél erg fijn!!!!! (Ik slaap stiekem natuurlijk ook het liefst samen).
- Heel veel aangewezen zijn op jezelf, waardoor je jezelf erg goed leert kennen.
- Doordeweeks alle tijd voor je vriendinnen en dan ook geen man die in de weg zit of stiekem  mee zit te luisteren, dus je kunt in alle rust alles bespreken wat je wilt.

Wat trouwens wel apart is, is dat mijn man het er vaak moeilijker mee heeft om zoveel weg te zijn dan ik, vooral als er wat bijzonders aan de hand is.
Als het allemaal maar loopt thuis, dan is hij ook rustig en ontspannen en tja….. dat is toch wel logisch.

Wij, chauffeursvrouwen, zullen ook wel een apart slag vrouw zijn, …….. maar ik voel me er prima bij en red me wel hoor!!!

En wie weet dat ik zelf ooit nog wel mijn rijbewijs ga halen, want dat lijkt me ook nog wel wat ;-)

truckerswife

 

 

WOLVEN ZIJN ZELDZAAM………. MAAR IK HEB ER TOCH ÉCHT EEN GEZIEN!!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Dit stond gister in de krant:

“Schon wieder ist ein Wolf aufgetaucht – und diesmal mitten in einem beschaulichen Wohngebiet!

Sonntagnachmittag, es ist genau 17.32 Uhr, als der Kripobeamte Reinhold Abeln (61) am östlichen Stadtrand von Wildeshausen mit dem Auto von der Harpstedter in die Kettelerstraße einbiegt: „Ich weiß das so genau, weil ich gerade nach Hause fuhr, um das Spiel Werder gegen Wolfsburg im Fernsehen zu gucken.“ Doch statt der Fußball-“Wölfe“ sah er ein echtes Tier: „Ein Schatten huschte über die Hauptstraße, und als ich abbog, sah ich plötzlich dieses Tier vor mir. Es wirkte aufgeregt, sah sich dauernd um. Mir ist sein buschiger Schwanz aufgefallen.“ “

Er is weer een wolf gezien en deze keer in een woonwijk en het afgelopen jaar is het nu al een paar keer eerder voorgekomen dat in “onze” omgeving (Emsland) een wolf gesignaleerd is, zelfs hier dichtbij in Haren en de omgeving van Meppen en Nordhorn.
Hierdoor krijg ik steeds meer de bevestiging dat ik een jaar geleden toch óók écht een wolf gezien heb.

Vorig jaar juli, op een doodgewone doordeweekse woensdagmiddag, reed ik vanaf het werk naar huis.
Heel plotseling zag ik aan de rechterkant, in de berm, een héle grote hond staan, dus ik nam meteen gas terug en daarna stopte ik om het beest eens goed te bekijken.
Eigenlijk had ik metéén het gevoel dat het geen gewone hond was, maar dat het wel eens een wolf kon zijn.
Eerst stopte ik vóór hem en het viel me meteen op dat het dier zo vreselijk mager was en ik nu heb ik niet zo heel veel verstand van wolven, maar ik had het gevoel dat het dier ziek was.
Wat me  meteen opviel was die mooie borstelige staart, zoals de man in het krantenbericht hierboven ook beschreef.
Ik besloot tóch langzaam door te rijden en dacht dat het beest er dan wel vandoor zou gaan, maar toen ik aan hem voorbij reed bleef hij gewoon dom staan en ook bleef mij maar aanstaren …………………. ik ben toen weer gestopt, want ik MOEST natuurlijk dan foto´s maken.

 

IMG_0566

IMG_0565

 

Eerst wilde ik nog uitstappen, maar ik durfde dat niet zo goed en ik dénk dat dat ook niet zo heel verstandig zou zijn geweest.
Ik heb toen nog een hele poos naar dat prachtige, maar ó zo magere beest staan kijken en toen ben ik naar huis gereden…………….

Thuis aangekomen ben ik op internet meteen op zoek gegaan naar foto´s van wolven en ik heb een wolfexpert in Berlijn een email geschreven en beschreven wat ik gezien had.
Het blijkt dus dat het wordt bijgehouden waar wolven gespot worden.
Hij reageerde vrij snel op mijn mail en zei dat hij niet met 100 procent zekerheid kon zeggen dat het een wolf was, maar hij kon ook niet zeggen dat het er geen was.
Ik moest mij maar bij een andere instantie melden, maar heb het er eigenlijk tot nu toe maar bij gelaten.
Mijn baas zei ook nog, dat ik de Jagtpächter (de buurman) de foto´s eens moest laten zien, want die zou het wel weten of het een wolf is geweest………….. maar ook dat heb ik tot nu toe nog niet gedaan…………. ik denk dat de twijfel te groot was dat het er écht 1 was.

Nu zag ik dus gister dit bericht + foto´s voorbij komen en eigenlijk weet ik het gewoon zeker…………………….. Ik heb gewoon een hele échte wolf gezien!!!!!!

Wat is het toch prachtig hè, om zo dicht bij de natuur te wonen…………….. maar ik weet niet wat ik zou doen als ik er binnenkort 1 in het bos tegen zou komen.

Die kans zal trouwens niet zo groot zijn, want ik hoorde wel dat het vrij zeldzaam is dat je een wolf tegenkomt………….. en tja……….. ik héb er al eens 1 gezien  ;-)

IMG_0564

 

8 JAAR WONEN IN DUITSLAND…….. EVEN TERUGBLIKKEN!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Deze maand is het alweer 8 jaar geleden dat wij naar Duitsland verhuisd zijn en ik heb er een traditie van gemaakt om ieder jaar even terug te kijken naar wat wij in die tijd toch allemaal hebben meegemaakt en vooral of ik nog altijd geen spijt heb van de keuze die wij 9 jaar geleden hebben gemaakt………….

……… En de conclusie is, tot nu toe, ieder jaar weer NEE!!!!!

Natúúrlijk heb ik ook wel eens mijn moeilijke momenten en twijfels gehad, maar spijt? Nee, absoluut niet!!!!

Moeilijk heb ik het vooral in de eerste 2 jaar gehad, maar ja, ik denk dat dat ook wel logisch is als je helemaal opnieuw ergens moet beginnen in een vreemd land, in een piepklein dorpje met een vreemde en best moeilijke taal en vooral hun eigen gewoontes en tradities.
Wat in het algemeen ook moeilijke momenten zijn is, wanneer iets niet helemaal lekker loopt, bijvoorbeeld op het vlak van gezondheid, de kids of werk ofzo, maar ja, wie zit er dan wél goed in zijn vel, dat heeft natuurlijk absoluut niks te maken met de plek waar je woont.

Waar ik het bijvoorbeeld erg moeilijk mee had, was toen mijn moeder na een half jaar (opnieuw) ernstig ziek werd en uiteindelijk overleed en die tijd was voor mij vooral emotioneel heel erg heftig en zwaar.
In de tijd dat mijn moeder ziek was ging ik zo vaak mogelijk (soms zelfs iedere dag) naar “huis” en ondanks dat we natuurlijk ook per telefoon heel veel contact hadden, was voor mij de fysieke afstand en het gereis heen en weer best een hele zware opgave.

Maar goed, dat merk je pas achteraf, want op dat moment doe je dat natuurlijk gewoon en denk je daar helemaal niet bij na.
Uiteindelijk is het maar 3 kwartier rijden en dat valt natuurlijk best mee, we zijn niet de wereld uit.
Het is voor ons inmiddels maar een klein stukje rijden, want hier in Duitsland ligt bijna álles ver uit elkaar, maar in het begin was dat wel vreselijk wennen en heb ik daar ook wel met enige regelmaat over geklaagd.

Wat mij in het eerste jaar trouwens ook pijnlijk duidelijk werd, was wat het voor sommige van onze vrienden blijkbaar betekent dat je zo vréselijk ver weg bent gaan wonen.
Ik merkte ook dat het voor hun blijkbaar verder reizen was om hierheen te komen, dan andersom en ineens hadden we bijna geen aanloop meer, wat ik wel heel erg gewend was.
Ik moet je heel eerlijk toegeven, dat ik het daar in het begin best wel moeilijk mee heb gehad, want ik, vreselijk sociaal gezelligheidsdier, vond het altijd wel erg gezellig, de aanloop en vele contacten die ik altijd had.

Maar ja, wij hebben natuurlijk de keuze gemaakt om weg te gaan en “dan moet je ook niet zeuren hè”, daar ben ik me ook heel goed van bewust hoor, dus ik zeur daar ook verder niet over.

Inmiddels maakt het me ook écht niet meer uit hoor, ik ben daar overheen en vind het prima zo :-) .
Degenen die belangrijk voor me zijn weten gelukkig de weg naar ons toe heel goed te vinden en komen dan ook regelmatig onze kant op en wij gaan ook met enige regelmaat naar ons oude dorp, alhoewel ik merk dat dat door tijdgebrek toch wel steeds minder wordt.
En weet je wat wel weer “grappig” is?……………….dit is ook wel een hele goede manier om je vrienden te leren kennen hahahahaha.

Als ik dan zo terugkijk, zijn we in de afgelopen 8 jaar met ons gezin behoorlijk ingeburgerd en hebben we een hele goede balans gevonden in het “meedoen” in het dorp en het lekker onze eigen gang gaan.

Als je er hier echt “bij wilt horen” zul je daar wel je best voor moeten doen en dat betekent overal aan meedoen en eigenlijk hebben wij daar lang niet altijd zin in ;-) .
We merken ook wel dat er bepaalde mensen zijn die daar een uitgesproken mening over hebben (en die denken dat wij dat niet doorhebben), maar dat is ons “Egal” oftewel, interesseert ons niks hahahaha.

De kids gaan hier naar school en zoals ik al vaker heb geschreven in diverse blogjes, gaat dat gelukkig prima.
Ze spreken inmiddels 4 talen, waarvan 2 vloeiend en het is wel heel bijzonder hoe natuurlijk dat gegaan is, want ik heb eigenlijk helemaal geen extra energie gestoken in het bijbrengen van bijvoorbeeld het Nederlands.
Nederlands schrijven doen ze beiden niet foutloos, maar ik vind het ook veel belangrijker dat ze de Duitse taal goed beheersen en dat ze Nederlands kunnen spreken.
Het schrijven oefenen we spelenderwijs en dat komt ook écht nog wel goed.
Ze zijn inmiddels 12 en 14  en gaan ook steeds meer met vrienden op stap, wat ik geweldig vind en ook bij de voetbal en met paardrijden zijn ze helemaal op hun plek.

Ook ik ben inmiddels behoorlijk ingeburgerd, al zeg ik het zelf.
Ik heb hier ook een paar erg leuke en gezellige vriendinnen die ik regelmatig spreek en dat vind ik erg fijn.
En wat ik toch voor mezelf wel een persoonlijk hoogtepunt van mijn inburgering vind, is dat ik sinds 2,5 jaar bij de plaatselijke verzekeringsman op kantoor werk.

Ons kantoor heeft vooral veel klanten uit onze gemeente die bestaat uit 7 dorpen en dat betekent dus, dat veel mensen hier in de omgeving precies weten wie ik ben.
Nu was dat volgens mij zowieso wel al het geval, want hoe gaat dat in zo´n klein dorpje als er nieuwe (Nederlandse) mensen komen wonen?…………………. daar wordt natúúrlijk over gepraat, wees niet bang ;-)

Ik was in het begin dat ik daar op kantoor werkte nogal onzeker en maakte me nogal druk of de (meestal conservatieve) klanten wel zo blij waren met die “Holländerin” bij de LVM, maar ik krijg gelukkig regelmatig van mijn baas te horen, dat de mensen mij zo “Nett” vinden en dat geeft je toch wel wat meer zelfvertrouwen hè.
Wij hebben ook vrij veel Nederlandse klanten en die spreken niet altijd even goed Duits.
Ondanks dat mijn baas redelijk goed Nederlands kan verstaan, is hij het toch erg blij dat ik er ben, want vooral in het geval van schades vinden de mensen het toch wel erg fijn als ze het in hun eigen taal uit kunnen leggen.
Mijn Duits is in 8 jaar ook aanzienlijk verbeterd (zeg maar met 95% hahaha), hoewel ik vind dat het altijd nog beter kan.
Maar mijn Duits is blijkbaar zó goed, dat ik over een paar weken via het werk met een serieus échte opleiding mag gaan beginnen……………………. jahaaaaaaa in het Duits!!!, Wie had dát ooit kunnen bedenken…………… IKKE ÉCHT NIET!!!!
Ik vind het super spannend en heb er ongelooflijk veel zin in en voor mij persoonlijk is dit toch wel een bevestiging van het feit, dat wij het best goed doen hier.

Mijn conclusie na 8 jaar wonen in Duitsland is, dat ik vind, dat wij een hele goede keuze hebben gemaakt om in deze mooie rustige omgeving, aan het bos, te gaan wonen.
Wij hebben het hier met zijn vieren ongelooflijk naar onze zin en zijn als gezin ook heel hecht.
Wat ik al vaker geschreven heb, is dat ik nooit zal zeggen dat we nooit meer terug of weg gaan, maar voorlopig blijven we hier nog wel een aantal jaren wonen met hopelijk heel veel plezier en vooral ongelooflijk veel geluk …………….. maar wie wil dat nou niet!!!!!!

Liebe Grüße Inge.

 

KLEINE MEISJES WORDEN GROOT………..IETS MET LOSLATEN ENZO!!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Nina is 12………. bijna 13 in haar opinie  (wat nog 8 maanden duurt!!!) en is inmiddels volop in de pubertijd en dat levert natuurlijk de nodige hilarische, maar ook minder grappige scènes op.

We zitten nog steeds heerlijk midden in de Sommerferien, die gelukkig nog 1,5 week duurt en Nina is daarvan 2 weken van huis weggeweest.
1 week naar opa en oma en 1 week met papa mee op de vrachtwagen, wat ook wel eens leuk is, een week ALLEEN met papa onderweg, zonder zeurende moeder.
En iedere keer als wij elkaar weerzagen, waren we binnen 5 (!!!) minuten in een of andere, vaak totaal zinloze, discussie verwikkelt.

Mijn man moet er alleen maar vreselijk om lachen en ik zou dat misschien ook wat meer moeten doen, maar soms is het ook wel erg irritant, want dan gaat het écht hélemaal nergens over.
Heel vaak gaat het zo, dat je zonder dat je het wilt, ineens middenin een discussie zit, waarvan je je afvraagt hoe je hier in vredesnaam in verzeild bent geraakt en ook vooral, wie deze begonnen is en 9 van de 10 x loopt dochterlief op een gegeven moment met een hoofd als een oorwurm rond, omdat ze niet het door haar gewenste antwoord krijgt. (lees: haar zin!!!!)

Af en toe, als mijn man erbij is, probeer ik hem in de discussie te trekken, om hem het maar op te laten lossen en wat denk je…………….. in no-time is de discussie dan ook zo voorbij en NIKS “hoofd als oorwurm of chagerijnige dochter”, onbegrijpelijk!!!!

Een leuk voorbeeld hiervan gebeurde een maand of 2 geleden…….
Nina is nogal van het shoppen en vooral de drogisterijketen DM en de kledingzaak Tally Weijl zijn een van haar favoriete shops.
Ze is hélemaal van de haar- en verzorgingsprodukten en natuurlijk ook van de make-up (van wie ze dát toch heeft???) en ze kijkt haar ogen uit in zo´n enorme drogist, want die winkels van DM zijn ook wel ietsje groter als bijv. het kruidvat of de trekpleister.
Ik moet eerlijk zeggen, dat het voor mij ook wel heeeeeeel leuk is om er rond te struinen en de prijzen voor drogisterij artikelen zijn in Duitsland ook véél lager dan in Nederland (scheelt soms écht Euro´s), dus dat maakt het shoppen nóg leuker natuurlijk hahaha.

Maar goed, ik dwaal af.
Nina wilde samen met haar beste vriendin gaan shoppen in Meppen (35 km hiervandaan) in de “Mepp” en of ze dan alsjeblieft !!!!!!! wel met de trein heen mochten.
uhhhh…..Nou, nee, sorry, mijn reaktie was gelijk dat ik met de trein niet zo´n heel goed idee vond, vooral omdat ze daar nog maar 1x mee gereist heeft en dan die twee dametjes alleen??? Neeeeeeeeeeeee!
Toevallig moesten wij die dag voor Arjen nog nieuwe kleding hebben, dussssssss, pffffffff, dát probleem opgelost, we gaan gewoon gezellig met zijn allen.

Nina en vriendin meegenomen naar de “Mepp” en die mochten samen op pad gaan en wij zijn met zijn drieeen aan het shoppen gegaan.
Gelukkig is de “Mepp” nog wel vrij overzichtelijk, dus voor een eerste keer was dit (voor mij) goed te doen.
Wel even gecheckt of de mobiele telefoons het wel deden, want we zouden elkaar bellen als we naar huis wilden.
Ik ben dan ondertussen in tegenstelling tot mijn man wel bezig met het feit dat twee 12-jarige meiden voor het eerst alleen in de “grote” stad onderweg zijn en “waar zijn ze, wat doen ze en vooral, geven ze niet teveel geld uit aan onnodige dingen!!!”
Gelukkig kwamen we ze af en toe tegen en was ik stiekem toch wel heel blij om ze te zien, maar de dames in kwestie deden net of ze ons niet zagen, want het is natuurlijk absoluut UNCOOL om je ouders (en vooral ook je broer) spontaan te begroeten waar anderen je kunnen zien, duuuuhhhhhhhh.
Maar goed, na iets meer dan 2 uur waren wij er wel een beetje klaar mee en wilden de mannen wel naar huis en dus belde ik onze dochter…………………….. geen gehoor.
Dan vriendin maar even gebeld……………… geen gehoor.
Grrrrrr, waar zitten ze nou weer!!!!!!!
Ok, na 5x geprobeert te hebben,gelukkig  tóch de dames kunnen bereiken en tot mijn verrassing, waren zij ook wel klaar met winkelen en nog goed geslaagd ook. (En ook best nog wel leuke dingen gekocht ;-) )
Het was een geslaagde middag en iedereen was blij, maar ja…………………….. nu hebben de dames natuurlijk de smaak te pakken.

En toen kwam dus vorige week weer de vraag of ze dan nu toch wel écht met zijn tweetjes MET DE TREIN naar Meppen mogen om weer eens te gaan shoppen, want het was alweer zó lang geleden en werd toch wel weer tijd!!!!!
Ik moet je heel eerlijk zeggen dat ik er wel een beetje buikpijn van krijg, maar mijn man heeft zoiets van, laat maar gaan en die twee redden zich heus wel.
Het station is vlakbij het winkelcentrum en ze zijn allebei mondig genoeg en lopen ook écht niet in 7 sloten tegelijk.

Ik geloof dat ik daar maar op moet vertrouwen, maar ik denk stiekem dat ik nog maar even met de moeder van vriendin moet overleggen, kijken wat zij ervan vindt.

Iets met loslaten heet dat geloof ik hè?

HOE ZIT DAT NOU EIGENLIJK…….. MET DAT DUITSE ONDERWIJS????

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Het is nu half augustus en ook onze kids zijn eindelijk sinds een dikke week aan het genieten van een welverdiende zomervakantie.
Ze zijn allebei over naar klas 9 van het Gymnasium en klas 7 van de Oberschule en daar zijn we supertrots op!!!!!
Mán wat duurde het dit jaar lang voordat die vakantie kwam en het schooljaar begon al begin september, dus dat was een erg lang schooljaar en als je ziet wat ze die laatste 4 weken doen? …………….. NIKS!!!!

Omdat onze kids, in tegenstelling tot wat veel Nederlanders doen, wél in Duitsland op school zitten, krijg ik nogal eens de vraag hoe dat dan zit met het Duitse schoolsysteem.

Toen wij hier in 2006 kwamen wonen wist ik daar hélemaal niks vanaf en ik heb mij toen alleen beziggehouden met waar onze kids naartoe moesten, dat was al meer dan genoeg info.
Het enige wat ik wist is dat het Duitse onderwijs, qua niveau, best goed aangeschreven staat, maar ja, wat zegt dat verder…….ze zullen tóch naar school moeten ;-)

Nina zou naar de Kindergarten gaan, dat is een soort van mix tussen peuterspeelzaal en kleuterschool en daar gaan ze tot hun 6e jaar naartoe.
Arjen begon in klas 1 van de Grundschule en daar vielen we meteen met onze neus in de boter, want als kinderen naar de Grundschule gaan, hebben ze een officiele “Einschulung” en dat mag je wel zien als een soort van heel bijzondere feestdag.
Het begin van een nieuwe fase in je leven, je bent geen kleuter meer, maar een écht Grundschulekind en dat moet natuurlijk gevierd worden.
Zo´n Einschulung is altijd op de zaterdagmorgen vóór de eerste schooldag van de Grundschule kinderen.
Wat misschien nog wel interessant is om te vertellen is, dat de schoolvakanties bij ons altijd op woensdag beginnen en dan moeten ze 6 weken later op de donderdag weer naar school.
Er is mij ooit verteld dat dit is, omdat de oudere kinderen wat moeten voorbereiden voor de Einschulung, maar ik weet niet zeker of dit klopt, er kan ook best een andere reden voor zijn………………. handig vind ik het in ieder geval NIET!!!

De kids gaan op deze bijzondere dag gekleed in hun “zondagse pak” (ja, dat bestaat nog!!) en gewapend met “Schultüte” (Grote omgekeerde, selbstgebastelte versierde puntmuts, met allemaal kleine kadootjes erin) eerst naar de kerk voor een speciale kerkdienst en daarna worden ze officieel welkom geheten op school, waarna er nog wat mooie foto´s gemaakt worden van kind, familie en klas.
Daarna gaat iedereen thuis met opa´s, oma´s, peetooms en -tantes en verdere familie vieren dat het kind “Eingeschult” is met kadootjes en uitgebreid eten.

Kortom, een heel festijn is het dus, dat Einschulen.

Op de Grundschule krijgen ze vanaf dag 1 huiswerk en ik vind dit een heel goed systeem, want ze leren daar dan meteen mee om te gaan.
Om 7.15 stappen de kids in de bus en de school begint om 8 uur tot 13.00 en sinds 5 jaar hebben ze 2 dagen in de week “Ganztagschule” en dan zijn ze tot 15.30 op school.
Die middagen zijn op de Grundschule voor extra lessen en dan worden vooral creatieve vakken aangeboden, zoals muziekles, sport, koken, dansen, vissen etc.etc.
Op het voortgezet onderwijs kunnen deze extra uren ook gebruikt worden om extra “forder (bijles) of förder (hoger niveau) te krijgen”, maar ook wordt er een creatief programma aangeboden, dus keuze genoeg.
De Grundschule duurt 4 jaar en daarna gaan de kinderen óf naar de Oberschule (Hauptschule/ Realschule), wat een mix is van wat vroeger in Nederland de LTS/Huishoudschool en MAVO/HAVO was of naar het Gymnasium.
Onze dochter gaat nu naar klas 7 van de Realschule en doet in een aantal vakken de E-Kurz, wat betekend dat ze daarin moeilijkere stof krijgt om het niveau wat te verhogen.
Wat ik dan weer geweldig vind is dat ze dus ook in de E-Kurz van Deutsch zit, en dat als Nederlandse!!!!, daar mag ik toch best een beetje extra trots op zijn.

Onze zoon is in klas 5 begonnen op de Realschule en toen hij halverwege de 6e klas zat is hij overgegaan naar het Gymnasium.
Dat ging ook heel raar trouwens.

Je krijgt hier 2x per jaar een rapport (Zeugnis), eind januari en nét voor de grote vakantie.
Eind januari hebben ze dan ook 2 dagen extra vrij, Zeugnisferien,  en op de dag dat Arjen zijn rapport kreeg, kregen we ook (pas) te horen dat hij dus een Gymnasiumaanbeveling had.
De school gaat dan officieel op vrijdagmorgen 11.00 uur dicht tot en met dinsdag……
Ik had dus géén idee wat dit betekende, dus meteen maar de klassenlerares gebeld in de hoop dat ze nog op school was en gelukkig was dit nog zo ……
Tja, dit betekende dus, dat hij vanaf de eerstvolgende schooldag naar de andere school kon en als hij dat wilde, moest ik direct het Gymnasium maar even bellen……. daar waren ze er gelukkig ook nog pfffff.
Goed, dus ik in een tijdsbestek van een half uur geregeld dat zoonlief naar een heel andere school in een heel ander dorp ging, héél vreemd!!!!!
Deze overgang verliep verder allemaal heel soepel hoor, want die scholen weten natuurlijk ook niet beter, maar voor mij was het allemaal wel een beetje vreemd en vooral…………………… nogal snel en onverwachts ;-)
Wij hadden trouwens ook kunnen beslissen dat hij niet naar het Gymnasium ging hoor, het is niet zo, dat je met een aanbeveling dat ook MOET opvolgen, maar in het geval van Arjen was het duidelijk dat hij dit wél ging doen. (Het kwam hem nogal aanwaaien op de Realschule en nu moet ie er duidelijk harder voor werken, wat in onze ogen beter is)
Hij kwam ook nog weer bij zijn beste vriend in de klas, dus dat was hélemaal prima.

Hoe gaat het dan nu verder?
Nina heeft in de 10e klas examens en Arjen in de 12e, wat in ons geval betekent dat ze allebei tegelijk examen doen als het zo doorgaat, dat wordt dus nog een spannende tijd hahaha.
Daarna weet ik het nog niet en aangezien het nog 4 jaar duurt, hebben we gelukkig nog wat tijd om ons daarin te verdiepen.

Tegen die tijd kan ik jullie vast meer vertellen over het “hogere” onderwijs in Duitsland.

Bis zum nächsten Mal!!!!
Liebe Grüße Inge

 

 

 

ONDANKS 8 JAAR DUITSLAND………….. WE BLIJVEN HOLLANDERS!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

We zijn nu een dikke week na de ramp met het vliegtuig MH-17 en ik ben al vanaf de eerste minuut dat ik ervan hoorde, diep onder de indruk van alles wat er sinds die donderdag de 17e juli gebeurt in Nederland en dan vooral hoe ineens weer blijkt dat “ons” kleine landje groots kan uitblinken in het saamhorigheids en “wij”-gevoel.

Natuurlijk hebben “wij Hollanders” dat gevoel ook als bijvoorbeeld onze sporters gigantische prestaties leveren, zoals alweer bleek tijdens bijvoorbeeld het WK voetbal in Brazilie, een etappewinst bij de Tour de France of bij de schaatsers op de olympische Spelen, maar eigenlijk is zelfs dat nog niet vergelijkbaar met wat hier gebeurt is………… kippevel!!!!!!

Zóveel respect en medeleven voor wat er met onze medelanders gebeurt is en dan merk je ook dat ons landje zo vreselijk klein is, want veel mensen kennen wel iemand of kennen wel iemand, die weer iemand kent, die in dat vliegtuig zat.

Ik moet je eerlijk zeggen, dat ik er behoorlijk mee bezig ben geweest de afgelopen week en misschien wel een beetje té veel, maar zo zit ik ook wel een beetje in elkaar……… Aard van het beestje ;-)
Alle nieuwsprogramma´s, berichten van journalisten, de speech van minister Timmermans (wauw, over kippevel gesproken!!!!), álles absorbeer ik.
Ik slok alles op wat er gezegd en geschreven wordt en heb het gevoel dat ik op die manier zelf het beste kan verwerken wat er gebeurt is en vooral, waarom de mensen op de manier reageren, zoals ze reageren.

En zo ook de woensdag, de dag van Nationale rouw, die heeft ook zeer diepe indruk op mij gemaakt, zoals waarschijnlijk op heel veel mensen.

Ik stond bijvoorbeeld met mijn kids op het moment dat “the last post” werd geblazen op een heel drukke parkeerplaats in Papenburg.
We kwamen bij de orthodontist vandaan en omdat het zo bloedheet was die dag, had ik de kids een ijsje beloofd.
Op de parkeerplaats bleven we voor de minuut stilte in de auto zitten en tijdens die minuut zag ik om ons heen al die mensen, al pratend en lachend en druk doende met hun boodschappen en andere zaken, gewoon doorgaan met waar ze mee bezig waren.
Geen benul hebbende van wat er op dat moment in Nederland en bij ons in de auto aan de gang was en natúúrlijk is dat ook heel normaal, want dat zou ons andersom natuurlijk nét zo vergaan, maar het moment vond ik gewoon heel appart en bijzonder.

Ik vertelde dit de volgende dag ook aan mijn baas, die trouwens op zijn manier, ook wel erg meeleeft, want het is natuurlijk ook verschrikkelijk wat er gebeurt is en dat vind natuurlijk iedereen!
Maar ja, je merkt ook wel, dat we het er eventjes over hebben en dan gaat ook hij weer zijn gewone dagelijkse gang en tja……………. er is zóveel leed op de wereld, dit is toevallig dan in Nederland, maar, zei hij nog, wat dacht je van wat er nu speelt in de Gaza-strook………….. tja……………………Hij heeft wel gelijk hè.

Hij had ook woensdagavond op het nieuws gezien hoe de vliegtuigen aangekomen waren en de rouwstoet die van Eindhoven naar Hilversum gereden is, met al die duizenden mensen langs de weg om hun respekt te tonen en vond dat enorm Beeindruckend.
Hij zei ook nog wel, dat hij zich ook niet kan voorstellen dat zoiets in Duitsland snel zal gebeuren, omdat het land natuurlijk zóveel groter is dan ons kikkerlandje en tja er wonen ook bijna 82 miljoen inwoners.
Maar ja, aan de andere kant………………… Duitsland is wel Weltmeister geworden en dat bracht ook een enorm saamhorigheidsgevoel teweeg.

Ik weet niet of het écht zo is hoor en misschien is het gewoon MIJN gevoel, maar ik heb de indruk dat ik, nu ik zelf niet meer in Nederland woon, veel meer waarde hecht aan wat er afgelopen week in Nederland is gebeurt.
Als je er van een afstandje naar kijkt is het misschien toch anders als wanneer je er middenin zit, maar ja, dat weten we niet he, we wonen niet meer in Nederland.
1 van de grote redenen dat wij uit Nederland weggegaan zijn, is namelijk dat wij vonden dat Nederland zo individualistisch en hard werd (dit was in de tijd, kort na de moord op Fortuyn en Theo van Gogh) en dat dit geen omgeving was, waarin wij onze kinderen wilden laten opgroeien.
Natuurlijk moet de toekomst gaan uitwijzen of wij ons gelijk hebben gekregen, maar na 8 jaar staan wij nog steeds achter onze keuze.

Maar, na afgelopen week ben ik toch nog weer extra trots op het feit dat we Nederlander zijn en ookal woon ik nog 50 jaar hier………………. we bennen en blijven Hollanders!!!!!!

Liebe Grüße,
Inge

 

VROUWENDINGETJE………… ALS JE (HOLLANDSE) HAAR MAAR GOED ZIT!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Tja mannen………………
Bij deze blog zullen jullie meteen in deze allereerste zin wel afhaken, want ik ga het deze keer over iets hebben wat voor jullie mannen totáál NIET interessant is……………………. de kapper en dan vooral, de kapper in Duitsland.

Omdat de kapper voor mij persoonlijk toch wel een belangrijk ding is, ga ik er stiekem van uit dat het grootste deel van jullie, vrouwen, het wel met me eens moet zijn, want geef toe, de kapper is toch wel een heel belangrijk persoon in ons bestaan…………. toch!!!!! ;-)

Toen ik nog in Nederland woonde had ik de laatste jaren altijd dezelfde kapper die errug goed beviel en dat is wel erg fijn als je dat hebt, want zij weet tenminste wat je wilt en vooral………….. wat je NIET wilt met je haar.
Ik vind het altijd wel vrij belangrijk hoe mijn haar zit, hoewel zélfs ik ook wel eens (regelmatig) een vreselijkde “bad-hairday” heb hahahaha.
Maar ik ben er inmiddels wel achter gekomen dat helaas niet iedere kapper goed kan knippen en mijn ervaring met Duitse kappers is helaas niet om over naar huis te schrijven.
Er is me de afgelopen jaren regelmatig gezegd dat het wel “wat raar” geknipt was, nou dan wist ik wel weer genoeg!!!!!

Het was voor mij nogal een behoorlijk probleem om een goede kapper te vinden toen wij hier kwamen wonen, maar omdat mijn instelling toen was: “We integreren, DUSSSS we gaan óók naar een andere kapper!!!!!” ben ik meteen maar op zoek gegaan naar een Duitse kapsalon die me beviel.

Ik heb eerst 3 verschillende kapsalons in Duitsland geprobeerd, waarbij ik iedere keer écht vreselijk teleurgesteld vandaan kwam, wat een drama!!!!
En eerlijk waar, ik heb ze écht een kans gegeven hoor, want ging er zowieso 2x heen voordat ik mijn conclusie trok.
Toen heb ik uiteindelijk mijn haar uit pure frustratie maar lang laten groeien, zodat er zo weinig mogelijk aan verknipt kon worden en met kleur kun je ook wel wat leuks doen en dat kleuren dat deed ik zelf wel, want een pakje haarverf van een goed merk kost hier zo rond de €6,– dus daar kon ik me geen buil aan vallen.
Toen, op een familiefeestje, een jaar of 6 geleden,  zei een nicht van mij die kapster is, tegen me dat ze dolgraag een metamorfose bij mij wilde doen als ik ooit van plan zou zijn om mijn lange haar eraf te halen en jaaaaaaa, die afspraak was toen natuurlijk  gauw gemaakt en……………. wauw………….. dát was meteen goed en wát een heerlijk kapsel, maar 1 groot nadeel, het was heel kort en dus moet je zo´n model goed bijhouden.
Omdat zij helaas ook weer verder weg woont, probeerde ik toch weer bij een aantal kappers of ze dit model erin konden houden.
Nou, die illusie heb ik op een gegeven moment maar aan de kant gezet, want binnen de kortste keren kon ik weer helemaal niks met mijn haar, vreselijk gewoon.
Het énige voordeel van een Duitse kapper dat ik heb kunnen ontdekken de laatste jaren  is dat ze lekker goedkoop zijn en tja, dan zou je óók kunnen denken “wat kun je voor €13,– verwachten!!!!”.

Na weer lang zoeken heb ik uiteindelijk in Ter Apel een kapster gevonden die gewoon écht goed was en daar heb ik het toch nog twee jaar volgehouden, maar wat denk je……………….. door de crisis moest het filiaal sluiten en ging “mijn” kapster naar Stadskanaal en omdat ik geen zin had om daar achteraan te reizen ben ik nog naar een andere kapster in Ter Apel gegaan, maar die was het toch weer nét niet…………………. het bleef dus lastig.

Goed……………….. om een alweer veel te lang verhaal toch iets in te korten, kan ik je bij deze vertellen hoe het er nu, na bijna 8 jaar, voorstaat.
Ik ben sinds drie weken weer terug bij mijn oude kapster vlakbij mijn oude woonplaats en ik ben ontzettend blij dat ik erheen gegaan ben!!!!!!
Mijn beste vriendin gaat daar al tijden heen en die vroeg iedere keer al, waarom ik toch niet gewoon weer naar haar toe zou gaan.
Na lang nadenken ben ik toch maar overstag gegaan……………. en daar ben ik nu wel blij om.
Dan moet ik maar even iets langer rijden en misschien ook iets meer betalen, MAAR MIJN HAAR ZIT GELUKKIG WEL WEER ZOALS IK HET GRAAG HEB!!!!

Tja, soms heeft wonen in Duitsland ook wel een nadeel!!!!!!! :-P