EN INEENS IS HET DAN ZOVER……..BOEM, NIKS AAN HOEVEN DOEN!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Er is in Huize O. een nieuwe ontwikkeling gaande en ik moet je eerlijk zeggen dat ik, ondanks dat ik het heus wel van verre heb zien aankomen………. ik niet gedacht had dat het ineens BOEM, zo plotseling ineens zo zou zijn.

Ik moet er eerlijk gezegd eigenlijk best vreselijk om lachen om de hele situatie en vindt het ook absoluut géén enkel probleem hoor, maar het is gewoon zo leuk dat ik er gewoon iets over moét schrijven.
Al is het alleen maar omdat er vast en zeker ook andere geemigreerde ouders met jonge kids zijn die zich, net als ik, afvragen hoe het dan zo gaat in de verdere ontwikkeling.

Wat is er dan aan de hand?

Onze dochter praat bijna alleen nog maar Duits en dan bedoel ik dus óók thuis, als wij gewoon onder mekaar zijn en dat was tot nu toe dus nog niet zo.
Ze had altijd wel al een sterk duits accent, ook als ze Nederlands praat, maar ze sprak in ieder geval nog “normaal” Nederlands met ons.
Het was me ook eerst nog niet eens zo opgevallen, maar ineens, een week of 3 geleden, is ze mij een heel verhaal aan het vertellen en praat ze zó snel dat ik het niet meer volg (en ik luisterde in dit geval écht wel actief!!!! ;-) ) …………… “huh, vertel het nu nog eens een keer, want kreeg het niet zo snel mee”, doet ze het rustig nóg een keer in het Duits en pas tóen viel bij mij het kwartje dat ze niet eens in het nederlands aan het vertellen was….. duhhhh hahahahahaha.
Omdat dit nu al een paar weken aan de gang is, kan ik het ook geen toeval meer noemen, maar is het gewoon een nieuwe ontwikkeling.

Ik had eerder wel eens dat ik in bijvoorbeeld de supermarkt achter me een moeder met haar kind hoorde praten en dat waren dan heel vaak  Russen of Polen (spreken in ieder geval een taal die ik absoluut niet versta ;-) ) en dan sprak de moeder in dit geval haar moedertaal en het kind antwoorde dan in het Duits terug.
Ik vond dat vaak zo komisch om te horen en moest dan inwendig vreselijk lachen, want het klinkt gewoon best bijzonder als je er van een afstandje naar staat te luisteren.
Tja, en nu is bij ons dus precies hetzelfde aan de gang.

Ze had laatst 2 weken stage gelopen bij een bedrijf en was nog een week op schoolreisje naar Berlijn geweest en of het er dan aan gelegen heeft dat ze “ineens” véél meer Duits praat overdag, geen idéé.
Ik hoef het ook niet te verklaren hoor, maar het is wel bijzonder dat het ineens zo is, zoals het is.
Wat ik ook wel heel errug grappig vind, is dat ze 1 nederlandse vriendin heeft die twee  jaar korter dan ons hier woont en zij praten (en appen) inmiddels ook overwegend Duits met elkaar, ook als ze maar met zijn tweeen zijn.

Gisteren was ik met mijn dochter aan het shoppen in Emmen en ook dan praat ze ook bijna alleen maar Duits met mij en moet ik haar wel even influisteren dat, wanneer ze dan wat wil vragen, ze dit wel in het Nederlands mag doen hahahahaha.

Natuurlijk is het hartstikke logisch dat dit gebeurt na 11 jaar Duitsland en ik kan natuurlijk niet in de toekomst kijken, maar ik denk dat ze, zodra ze het huis uitgaat alleen nog maar Duits praat en alleen nog maar Nederlands praat als ze familie treft.
Als ze zelfs met ons al Duits praat……………….. misschien moet ik dan ook maar omschakelen en ook mijn blogjes maar in het Duits gaan schrijven hahahahaha
Nein, dat ga ik dus niet doen, al is het alleen al omdat ik vind dat zij ook haar Nederlands moet blijven “oefenen”.

Maar ja, dan heb je ook nog onze zoon………… nou is dat ook niet zo´n kletskous als zijn zus, eerder het tegenovergestelde, maar die heeft dat dus hélemáál niet.

Kortom, je kunt er ook in dit geval geen pijl op trekken hoe de kids zich ontwikkelen, maar ik vind het allemaal prima en heb er absoluut geen problemen mee.

Trouwens, als afsluiting nog een leuk feitje in het kader van “tja, dan leren we er misschien tóch nog wat van!” ;-p
……………… Uit onderzoek is pas nog gebleken dat kinderen die twee-talig opgevoed worden een zeer goed ontwikkeld brein hebben.

 

ironisch

 

 

“BERGFEST”……… MIJN EEUWIGE STRIJD TEGEN DE KILO`S!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Deze keer een blog met een wel heel persoonlijk verhaal dat ik graag met jullie wil delen en wel met een bijzondere reden, want………

Af en toe zie ik mensen die “ineens”, tenminste zo lijkt het, enorm zijn afgevallen, maar eigenlijk hoor je nooit hóe ze dat dan gedaan hebben.
Vooral, als je ze niet regelmatig spreekt, hoor je nooit het verhaal erachter en dát is dus voor mij wel iets wat me enorm interesseert.
Hoe hebben ze dat toch gedaan?
Hebben ze, net als ik, ook een jarenlange strijd gevoerd ………. en kunnen ze hun nieuwe gewicht ook vasthouden?
Zulke vragen dus……………. zouden anderen die ook hebben?

Komende donderdag ben ik op de helft van, hoe ik het zelf noem, “de grote ummekeer in mijn leven” en alhoewel het misschien nogal mutserig klinkt, zo zie ik het ook écht en ik vier dan ook mijn “Bergfest”. (“de eerste helft” hebben we in ieder geval gered!!).

Het gaat over mijn strijd tegen de kilo´s die ik al zo´n kleine 35 jaar voer en helaas kun je mij wel de “klassieke jojo” noemen.

Achteraf is het gewoon belachelijk dat ik al zó vroeg met mijn gewicht bezig was, maar dat is helaas zo gegaan.
De problemen met mijn gewicht zijn zo vanaf mijn 10e heel langzaamaan groter geworden en ik ben er altijd enorm mee bezig geweest.
Altijd op dieet en mezelf áltijd te dik vinden.
Ja, ik heb ook wel met gedachtes gelopen om over te geven als ik me weer eens zó vol gepropt had dat ik kotsberoerd was, maar altijd was er iets in mijn hoofd dat zei dat het net een stap te ver was om boven de pot te gaan hangen.
Godzijdank is het bij mij dus nooit zover gekomen dat ik anorexia of bolimia ontwikkeld heb.
Wél denk ik dat ik een eetverslaving heb en dat is al erg genoeg om mee om te gaan.

Écht mis is het met mijn gewicht gegaan toen ik op mijn 21e ging samenwonen.
Ik kon, omdat mijn man toen ook al vrachtwagenchauffeur en dus de hele week weg was, doen en laten wat ik wilde, want ik hoefde alleen maar voor mezelf te zorgen.

Boah, ik kon gewoon alles eten wat ik maar wilde en niemand die me in de gaten hield.
Ik ontwikkelde dus in recordtijd een giga slechte eetgewoonte en kon zo ook mijn eetverslaving lekker verder ontwikkelen.

Binnen de kortste keren was ik 15 kilo aangekomen en al vrij snel was ik zelfs boven de 100 kilo.
Uiteindelijk liep dit op tot 120 kilo wat mijn zwaarste gewicht ooit is geweest, écht vreselijk vond ik dat!!!!
Afgelopen jaar woog ik na weer veel schommelingen inmiddels ook alweer 118 kilo.
Ik had totaal geen fut om ook maar iets te doen en na het werk lag ik ´savonds uitgeteld op de bank en deed alleen wat écht nodig was.
Bah, wat voelde ik me slecht en wat zat ik vreselijk ik mijn vel.

Mijn hele dieetgeschiedenis ziet er helaas nogal kleurrijk uit.
Je kunt écht bijna geen dieet noemen en ik heb het wel geprobeert………en geloof me, geen enkel dieet werkt op de lange duur!!!!!!!
Maar weten we dat stiekem niet allemaal al? ;-)

Het begon met Scarsdale dat ik samen met mijn moeder regelmatig volgde en daarna volgden onder andere, dieetklup 80, soepdieet, ziekenhuisdieet, brooddieet, Weight Watchers (2x) (-15 kilo) , 40-punten, 60-punten, Montignac, maaltijd+ (-15 kilo)  en niet te vergeten Sonja Bakker, waar ik uiteindelijk destijds zelfs wel 20 kilo afgevallen was, maar tja………binnen de kortste keren had ik al die kilo´s, of zelfs meer er ook weer bij.
Ook ben ik diverse keren bij de huisarts geweest, heb dietistes en sportscholen bezocht, zonder blijvend resultaat.
Ik kende ook mensen die een maagband of maagverkleining hadden gedaan, maar op een of andere manier vind ik dit eng en ik zie het ook wel als een allerlaatste redmiddel.

Een paar jaar geleden ben ik radikaal met dieten opgehouden, want bijna iedereen met overgewicht weet heus wel waar het aan ligt dat je te zwaar bent.

TEveel eten, TE vet, TEveel suiker, TE weinig gezonde voeding, TE weinig beweging, TE weinig water drinken en die combi maakt dat je uiteindelijk te zwaar wordt.

Maar verander dat verdorie maar eens!!!!!!!……… want het is niet ALLEEN het feit dat je dus gewoon maar teveel naar binnen stouwt, het zit ook nog eens voor minstens 75% tussen de oren, daar ben ik van overtuigd!!!!!

Hoe vaak ik de afgelopen jaren niet voor de spiegel heb gestaan met tranen in mijn ogen en hoe vaak ik mezelf heb uitgescholden om het feit dat IK het weer eens zover heb laten komen en niet in staat ben om mezelf te veranderen.

Dat ik geen karakter, geen doorzettingsvermogen heb en dus een enorme loser ben en niet de moed heb om mezelf aan te pakken en te veranderen, want nee, ik was totaal niet tevreden met mezelf (understatement van de eeuw!!) en ja, ik vond mezelf er (Altijd!!!!) verschrikkelijk uitzien, maakt niet uit wat anderen er van zeiden!!
Om gewoon depressief van te worden….. en dat was ik dan bij tijd en wijle ook.

En dan Foto´s……….. o wat verschrikkelijk!!!

Hoe vaak mijn eigen man me niet verteld heeft dat ik zo ontzettend (!!!) mooi ben en dat ie van me houdt zoals ik ben en dat ie me NOOIT zou willen ruilen voor een ander, écht super lief natuurlijk en ik wéét ook dat ie het écht meent ………….. maar in mijn hoofd zat een heel ander beeld.
En zelfs af en toe ook wel mannen die je een “lekker ding” noemen……….. duhhhhhhh.
En dan mijn lieve, geduldige vriendinnen en schoonzus, hoe vaak ik die wel niet “lastig gevallen” heb met mijn dieetperikelen, ik kan me zo goed voorstellen dat die af en toe écht dachten…………. “pffff, jemig, heb je háár weer, altijd hetzelfde verhaal…….. zet toch gewoon eens door als je wat begonnen bent en loop toch niet zo te zeiken).
Dus ik had op een gegeven moment ook helemaal geen zin meer om het daar over te hebben en al helemáál niet om er nog wat aan te doen.
Je hele eigenwaarde is gewoon weg en je zelfbeeld is alleen maar negatief en je ziet ook geen oplossing meer om er nog iets postiefs van te maken.
En ondertussen moet je naar de buitenwereld maar tonen dat je zo´n zelfverzekerde, sterke vrouw bent, die je niks kunt maken.

En hoe kwam het dan toch tot de ommekeer?

Ik zat dus alweer een hele tijd écht slecht in mijn vel toen mijn baas er op een dag mee kwam dat ie samen met zijn dochter een dieetprogramma wilde gaan volgen via het ziekenhuis.
HIj vertelde me er het een en ander over en ik was eigenlijk meteen behoorlijk enthousiast,……… behalve over de prijs, want het moest nogal behoorlijk wat gaan kosten en de krankenkasse ging dit in mijn geval niet vergoeden.
Ik bleef dus een beetje terughoudend in mijn enthousiastme omdat we dit nooit konden gaan betalen, maar ik heb het thuis toch mijn man verteld over dit programma.

Hij was tot mijn verrassing metéén heel enthousiast en zei dat dit écht wat voor mij was.
Natuurlijk had hij ook dondersgoed door dat er IETS moest gaan gebeuren en ook hij zag dit als een goede kans.
“We gaan hier gewoon voor, vooral als JOU dat helpt om je beter in je vel te laten voelen!!!!!”……………….. was dat niet onvoorstelbaar lief!!!!

Dus sinds 18 augustus 2016 doe ik, samen met nog 7 anderen, mee met een speciaal dieetprogramma via het ziekenhuis.
Hierbij krijg ik niet alleen begeleiding van 3 dietistes, maar ook van 2 sportbegeleiders en een psychologe.
We hebben een hele fijne groep mensen met allemaal hetzelfde probleem en allemaal eenzelfde doel.
“Je beter in je vel gaan voelen door je leefpatroon aan te passen”!!!!

Inmiddels zijn we op de helft en ben ik 25 kilo kwijt en ik kan je niet vertellen hoe onvoorstelbaar goed ik me voel.
We zitten sinds 3 weken in de fase waarbij ik (helaas) niet meer af mag vallen en moet stabiliseren, dit om het jojo-effect tegen te gaan.
Ik ben van 118 kilo naar 93 gegaan en als ik heel eerlijk ben had ik er heel graag nog 5 kilo extra afgehad, zodat ik onder de 90 ben, maar joh…………… dit is toch ook al een geweldige prestatie!
Ik ben in geen 25 jaar op dit gewicht geweest dus wat zeur ik nou over die 5 kilo he….

Maar tussen mijn oren ben ik jammer genoeg nog niet 25 kilo lichter en dus slank en ik geloof ook dat dit gewoon écht wat meer tijd nodig heeft.
Ik schrik soms echt letterlijk als ik mezelf in de spiegel zie en “poeh”, dan moet ik toch toegeven dat ik best wel heel trots ben op wat ik tot nu toe bereikt heb.
Mijn beste vriendin is iedere keer in tranen als ze me na een paar weken weer ziet, dat vind ik toch zo ontzettend lief!!!!
Kijk, een slanke den zal ik écht nooit worden, maar dat is me echt wurst.
Ik eet gezond, voel me gezond, beweeg echt 1000% meer als een half jaar geleden en zit onvoorstelbaar goed in mijn vel, dát is wat het belangrijkste is.

Een mooi topmomentje was in november toen ik voor het eerst nieuwe kleding ging kopen met mijn man.
Ik had altijd maat 48 van broek en 50-52 (XXL) van shirts en ik hoopte met heel mijn hart dat ik nu toch wel minstens maat 44 aan zou moeten kunnen.
Joh, wat was ik zenuwachtig toen we gingen shoppen dat kun je je niet voorstellen.
Dus in de winkel een leuke broek uitgezocht en maat 44 gepakt………hum, slobberde een beetje bij mijn kont, zal wel verkeerd model zijn.
Mijn man geeft mij maat 42 (!!!!) aan …….. “duhh, die ga ik nooit passen joh!!”.
Nou dus écht wel, je weet niet hoe zo´n enorm goed gevoel ik op dat moment had.
Heb in mijn eentje in de paskamer even een vreugdedansje gedaan en had de tranen in mijn ogen.
In een andere winkel nog een paar broeken aangehad en ja hoor, het was geen vergissing, maat 42 past gewoon!!!!
Shirts kon ik ipv XXL een maat L aan en zit nu in maat 44/46 en het allermooiste, IK HOEFDE NIET MEER BIJ DE GROTE MATEN TE KIJKEN!!!!

Nu kan ik dus ook eens voor kleding in “normale” kledingwinkels kijken!!!!

Mijn man had als verrassing nog stiekem een leuke spijkerbroek met maat 40 gekocht en me die thuis kado gegeven en die broek heeft tot half december aan mijn kledingkast gehangen.
Toen ik hem na 6 weken eindelijk aan durfde te passen……zat ie als gegoten!!!!!
Ècht waar, van maat 48 naar maat 40 en dáár kan ik natuurlijk ook wel aan zien dat ik toch écht wel wat gepresteerd heb.
Nu in mijn hoofd nog hahahahaha.

Ik zal nooit zeggen dat ik NOOIT meer te dik ga worden, want ik weet waar ik vandaan kom en wat de gevaren zijn.
Ook ken ik genoeg voorbeelden van mensen die ooit héél veel zijn afgevallen zijn en een paar jaar later helaas weer op hun oude gewicht of zelfs nog meer wegen.
Zó jammer, maar het is de harde werkelijkheid.
Ik wéét hoe zo´n zware strijd het is en ik zit er nu middenin, maar deze strijd is levenslang en als het jaar voorbij is, zal ik het toch zelf moeten doen daar ben ik me ook zeer van bewust.
Ik hou ook iedere week een dagboek bij en heb geprobeerd daarin mijn gevoelens en emoties zo goed mogelijk te beschrijven.
Mocht ik het dan op een slecht tijdstip, die zeker gaat komen, nodig hebben……….dan kan ik deze teruglezen en gebruiken om niet terug te gaan vallen in oude gewoontes.

Ik kan alleen maar heel erg mijn best blijven doen en zorgen dat ik mijn leefpatroon zo aanpas dat het ook vol te houden is en ik geloof echt dat ik op de goede weg ben.

Kijk, als je goed in je vel zit, maakt niet uit of je wel of geen overgewicht hebt, dan is het prima en ben ik ongelooflijk blij voor je………………….. maar voor diegenen die, net als ik, zich daar niet (meer) goed bij voelen, misschien is dit een kleine duw in de goede richting.

ALS IK HET KAN…………… KUNNEN ANDEREN HET ZEKER!!!!!!!!!!!!!!!!

DUITSERS KUNNEN NIET AUTORIJDEN………PUNT!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Zo………… dat is nog eens een statement of niet dan………..ze durft wel!!!

Natuurlijk is dit niet waar, maar omdat ik regelmatig, deze week zelfs nog, door verschillende Duitsers wordt aangesproken op het feit dat”wij, Hollanders” niet zouden kunnen autorijden, wilde ik wel eens even een keer wat “tegengas” geven.

Want wat gewoon wel een feit is ……….. Er zit wel degelijk een behoorlijk verschil in het rijgedrag van beiden.

Ik rijd zo ongeveer  20.000 km per jaar, waarvan het allergrootste gedeelte inmiddels toch wel in Duitsland en dan mag je toch wel spreken van een klein beetje ervaring denk ik.
Het is dan ook vooral mijn eigen ervaring die ik nu opschrijf natuurlijk en tja, daar heb ik er wel een paar van opgedaan zeg maar.

Het grappige is wel, dat een aantal Duitsers die ik ken zichzelf vreselijk goede automobilisten vinden en dat dan ook graag naar anderen uitdragen.
En weet je wat nog véél grappiger is?
Dat deze perfecte coureurs ook nogal geregeld commentaar hebben op “ons, Hollanders” en ons rijgedrag, dat wij `Nur Links” (NL, haha, duhhhh), ons rijbewijs kado hebben gekregen op de bonuspunten, “Nur 120 Km kunnen rijden” und “nur mit Wohnwagen” onderweg zijn en zo zijn er nog wel wat meer van dat soort hilarische op- en aanmerkingen.

Ik zal een paar voorbeelden geven van de ervaringen die ik in de afgelopen jaren zelf ben tegengekomen ennnnnnnn  ik denk dat ze best herkenbaar zijn.

Op de Autobahn mag je bijvoorbeeld zo hard/snel rijden als je wilt en dus razen sommigen je ook werkelijk met méér dan 200 Km voorbij, zodat je zelf het idee hebt dat je met je 140/150 km (wat ik gemiddeld zo rij)  als een slak onderweg bent.
Nu is het natuurlijk wel zo dat de afstanden in Dld behoorlijk groot kunnen zijn en dan is het natuurlijk best fijn dat je hééééél hard kunt rijden. ;-)
Maarrrrrrrrrrrrrrrrr……………………..
Zodra er dan een bordje met bijvoorbeeld 120 km komt gaan ze ook ACCUUT, BOVENOP DE REM en gaan ze stipt 120 km rijden.
Het maakt dan ook niet uit of ze je net hebben ingehaald  of sterker nog, nog aan het inhalen zijn………… BOEM, op de rem!!!!!!!

Ik heb dus al regelmatig gehad dat ik óf óók bovenop de rem moet om niet een frontale botsing te krijgen óf diegene dus kan gaan inhalen, omdat ik gewoon mijn normale tempo door blijf rijden.
Als het nou om de boetes zou gaan………die zijn in tegenstelling tot Nederland  nog best wel te doen en in Dld relatief laag, maar ik denk wél dat dát het is anders zou ik er geen verklaring voor kunnen geven.
Zodra de max. snelheid dan weer wordt opgeheven, komen ze je even later met een noodgang weer voorbij en vaak wordt er dan ook nog een beetje geergerd opzij gekeken, zo van “wat ben jij nou voor idioot!!!!”

Ander voorbeeldje:

Buiten de bebouwde kom mag je 100 km per uur rijden en er binnen 50 km.
Dit is trouwens wel een puntje voor mijn Nederlandse lezers, want als je eens in Duitsland komt……………. Je hoeft geen 80 te rijden, maar mag dus gewoon 100!!!!!! (ook een klein ergernisje van mijn kant hahahahaha).
De bebouwde kom begint met een geel naambord van het desbetreffende dorp.
Men rijdt dus 100 en zodra het gele bord voorbij gereden wordt gaan ze ook dan weer bovenop de rem en wordt er dus………. en dat is dan wel heel netjes, exact 50 gereden.
Ik weet het niet hoor, maar volgens mij heb ik ooit in een ver verleden geleerd dat het beter en vooral zuiniger is om de auto wat uit te laten vieren en je snelheid langzaam terug te laten lopen.
Vaak zie je al van een behoorlijke afstand dat je een dorp inrijdt en dan zou je dus al langzaam iets af kunnen remmen……….. toch????
Maar ik zal er wel geen verstand van hebben denk ik………

Dan het afslaan bij een kruizing/afslag.
Het gros gaat ineens, plotseling bovenop de rem en dan, kort vóór de afslag, écht op het allerlaatste moment, doen ze eindelijk het knipperlicht uit, zodat je dan ook ineens doorhebt waarom zo´n idioot ineens in de ankers gaat en jij er bijna bovenop knalt.
En let op: Ik doe NIET aan bumperkleven, want daar ben ik allergisch voor.
Ik ga ook altijd op de rem staan als er iemand bij mij achterop de bumper zit…………… ik weet het, moet je niet doen ;-)

Dit waren zomaar een paar voorbeeldjes en ik zou er nog wel een paar kunnen noemen, bijv. ivm stoplichten, invoegen op de Autobahn, etc, etc, maar ik laat het geloof ik hier maar even bij hahahahaha.

Inmiddels ben ik wel wat aan de rijkunsten van mijn medeburgers gewend en heb na enig intern overleg besloten dat ik mij DÁÁRIN NIET ga aanpassen…….. die integratie gaat mij toch een beetje te ver en het houdt een kéér op hè!!

Ik vind mijzelf dan natúúrijk ook een gewéldige automobilist en laat mij ook niks anders wijsmaken.

Bis zum Nächsten!!!!!! X

ps: Even voor de duidelijkheid………………. dat laatste was ironie!!!!

10 JAHRE DEUTSCHLAND…… WIE WÄRE ES DAMIT!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Precies vandaag wonen wij 10 jaar in Duitsland………. een mooi moment om eens terug te kijken op wat dat ons gebracht heeft en of onze verwachtingen, als we die al hadden, een beetje uitgekomen zijn.

Wat waren onze verwachtingen eigenlijk?
In eerste instantie was de reden van onze emigratie dezelfde als die van  99% van alle Hollanders die over de grens gaan……….. het goedkope en riante wonen.

Voor mijn man was dit dé belangrijkste reden, maar ik had ook écht nog wel andere redenen om weg te gaan.
In mijn ogen is een mooie woning best leuk hoor, maar als je er doodongelukkig bent in de omgeving waar je woont heb je er toch nóg niks aan?

We wonen in een schattig klein boerendorpje in een prachtig groot (voor Duitse begrippen klein!!!) vrijstaand en vooral nieuw huis op een flink grondstuk dat in Nederland onbetaalbaar zou zijn geweest.
Om een voorbeeldje te noemen:
Waar je in Nederland voor de grondprijs zo rond de 300€ (of misschien zelfs inmiddels meer?) per m2 betaald, zit je hier op een prijs van 12,50€ m2………. en dan heb ik het nog niet eens over de bouw van de woning.
Wij hebben zeer bewust “milieubewust” gebouwd met in het huis oa.een warmtepomp en geen gasaansluiting en na een paar jaar hebben we zonnepanelen op het dak genomen.
Het mooiste zou zijn als we ook nog iets met windenergie zouden kunnen doen en wie weet komt dat er ooit nog van.

Daarbij wonen wij op een schitterende, rustige plek met aan alle kanten bos en weilanden en die paar buren die we dan hebben die nemen we gewoon voor lief, alhoewel ik persoonlijk achteraf zelfs nog wel iets vrijer of wat meer tussen de Duitsers had willen wonen.
Zoals ik al eerder geschreven heb, hebben we vrij veel Nederlandse buren.

Mijn verwachtingen waren ook vooral dat we los zouden komen uit ons oude, hectische bestaan met weinig perspectief naar nieuwe dingen en dat de kinderen in een leuke en respectvolle omgeving groot zouden worden ennnnnn er was sprake van dat mijn man de kans kreeg om werk te gaan doen, waarbij hij dagelijks thuis zou zijn ipv alleen in het weekend …………….. een van de voornemens die uiteindelijk NIET uitgekomen is.

Nu klinkt het misschien een beetje alsof ik doodongelukkig was in mijn vorige “leven”, maar dat was absoluut niet zo…………. noem het onvrede, onrust, zeg het maar.

De integratie:

Wat wij wel meteen anders gedaan hebben dan de meeste hollanders is dat we hebben besloten dat áls we gaan emigreren, we ook volledig gaan integreren en ik kan je vertellen dat dat een van de dingen is die ons toch wel erg goed gelukt is!!!

De kinderen gingen meteen naar een Duitse school en bijvoorbeeld Arjen (toen 6) werd door een klasgenootje vanaf het begin “aan de hand” genomen en ging meteen mee naar de plaatselijke voetbalvereniging en allerlei andere dingen die voor de jeugd georganiseerd werden.
Binnen 3 maanden spraken en verstonden ze allebei al erg goed Duits en ging het erg goed op school…………. dat was toch wel een enorme opluchting kan ik je vertellen.
Uit eigen ervaring blijkt toch dat jonge kinderen erg snel een vreemde taal kunnen leren, want ook Engels, dat ze hier vanaf de 3e klas (8 jaar) krijgen, is geen enkel probleem voor die van ons.

Ikzelf zat in na een jaar meteen in het bestuur van de Kindergarten (blog) van Nina en ook dat helpt natuurlijk bij de integratie.

De taal was voor mij in het begin nog wel een probleempje, want mijn Duits was zéér belabberd, zoals ik in een eerdere blog wel eens beschreven heb.
Maar dan is het leuk als je in een kleine gemeenschap woont, want (bijna) iedereen vindt het super dat je het gewoon probeert en ze begrijpen écht wel wat je wilt zeggen, ookal is het niet altijd even goed wat je zegt.

Ik heb ook wel eens een verschrikkelijke taalblunder gemaakt aan het voetbalveld (iets met de scheidsrechter die op zijn fluit moest blazen en dan woordelijk vertaald ;-) )wat dan toch wel vrij hilarisch is, maar van dat soort fouten leer je héél snel hahahaha………….. was wel erg peinlich.

In het begin deden we ook mee aan alle dorpsfeesten, Schützenfest, kermis, Weihnachtsfeier in de kerk, ouderendagen in het dorpshuis, knutselmiddagen voor de jeugd etc.etc. maar dat soort bijeenkomsten zijn niet echt ons ding, alhoewel de kinderen daar gelukkig meestal wel aan meedoen en dat inmiddels ook zonder dat ma erbij moet zijn.
In Nederland deden we aan zulke dingen ook vaak niet mee, dus waarom daar nu wel aan beginnen?!
Omdat de mensen hier bijna allemaal katholiek zijn en wij niet van het geloof zijn, doen wij aan een groot deel (voor de dorpelingen zeer belangrijk deel!!!) niet mee aan alle kerkelijke activiteiten………….. écht wel een gemiste kans in de integratie hahahaha ;-)

Het Schützenfest is zo´n voorbeeld waar wij écht niet meer heengaan en we hebben het écht geprobeerd hoor.
Dat is gewoon één grote zuippartij en een traditie waar wij niet mee grootgeworden zijn en dus ook absoluut niks mee hebben.
Aangezien mijn man in die tijd niet dronk, iets wat voor de Duitsers al hélemaal niet voor te stellen is, was dat al een rare situatie als hij dan met zijn colaatje tussen de mannen stond.
Onze zoon gaat wel al 10 jaar heen en is zelfs Kinderkönig (blog) geweest en is sinds dit jaar lid van de Schützenverein en de Landjugendverein en dat is ook wel een teken dat ie er écht tussen zit.

De enige van ons gezin die niet volledig is geintegreerd is mijn man, maar die vind dat eigenlijk ook totaal niet belangrijk en ik vind het ook prima.

Terugkijkend op 10 jaar wonen in Duitsland……………….. Hebben wij het in onze ogen best goed gedaan!!!

We zijn als gezin ontzettend gelukkig en hecht en natuurlijk zijn er ook wel eens tijden geweest dat het allemaal niet zo leuk en gezellig was, maar wie heeft dat niet en dat is ook verder helemaal niet interessant.
Op misschien een of twee momenten na, hebben wij nooit spijt gehad dat we hier zijn heengegaan en we zijn ook voorlopig nog lang niet van plan hier weer weg te gaan.
De kinderen hebben heel veel vrienden, doen aan leuke sport en ze doen ook nog erg leuk mee op school.
Alhoewel er in dit  boerengehucht niet altijd even veel loos is, vermaken ze zich meestal erg goed.
Vooral nu onze zoon een motor heeft, kan hij er fijn op uit wanneer en waarheen hij maar wil.
Ik heb sinds 5 jaar ontzettend leuk werk bij een Duitse baas die ook nog eens heel aardig is en die mij met respect behandeld, iets wat hier in Duitsland niet altijd even vanzelfsprekend is tussen werknemer en werkgever.
Manlief heeft sinds een paar jaar zijn eigen bedrijf, sinds een jaar zelfs in Duitsland, en ook dat loopt allemaal zeer voorspoedig.

Het maakt uiteindelijk absoluut niet uit wáár je woont, want mensen zijn gewoon overal hetzelfde…………….. dat bevestigt eigenlijk alleen maar wat ik al wist.
Je hebt overal mensen waar je goed mee kunt en mensen waar je absoluut niet mee door 1 deur kan.
Als je in een totaal vreemde omgeving komt wonen, waar je helemaal niemand kent, helpt het toch wel als je een beetje mensenkennis hebt en wat best heel belangrijk is, is dat je gewoon op je gevoel afgaat.
Ik heb hier een aantal hele lieve mensen leren kennen en sinds een paar jaar ook een zeer goede vriendin en die vriendschap koester ik zeer.
Vreemd idee dat je elkaar nooit ontmoet zou hebben als je hier niet was komen wonen……..
En tja, helaas zijn er ook een aantal mensen die ik nooit meer zie, vooral omdat wij hierheen verhuisd zijn
Dat is helaas niet anders en is dat een zeer vervelende bijkomstigheid, waar ik ook best wel last van gehad heb, maar het weegt niet op tegen alle positieve ervaringen die wij hebben.

Ik zal mijn blogje blijven bijhouden en jullie op de hoogte houden als ik hier weer eens iets “typisch Deutsch” meemaak.
Ik hoop dat jullie het leuk vinden om af een toe eens met ons mee te “leven” ;-)

Liebe Grüße X

SCHOOLONGEVALLETJE, HOEF JE TOCH NIET MEE NAAR DE DOKTER……. OF TOCH???

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Vandaag was mijn vrije dag en ik zou er eindelijk na tijden weer eens lekker van gaan genieten!!!!

De kids moesten tot een uur of 2 naar school dus zou ik tot dan heerlijk het rijk alleen hebben en kon de hele dag thuis lekker een beetje “aanklungelen”.
Ik denk dat er vast wel een aantal van jullie zijn die dit herkennen hahahaha.

Door diverse omstandigheden, waar ik dan weer niet verder over ga vertellen, was het er de laatste (12) weken niet van gekomen en was mijn vrije vrijdag niet écht meer “van mij” zeg maar……..

Dusssss, lekker op tijd eruit en eerst maar eens een dik half uur met de hond gelopen.
Daarbij heb ik heerlijk genoten van de rust en lekkere frisse buitenlucht en ik heb zelfs de eerste ganzen over horen/zien vliegen…… yes, de winter komt er weer aan, heeeeeerlijk!!!!
Daarna thuis op mijn gemakkie eerst eens ff lekker een kop koffie (of 3) genomen, beetje internetten, facebook en nieuws checken en een spelletje candy crush en tegen een uur of 9 maar eens ff spotify op levensgevaarlijk gezet en heerlijk in de woonkamer aan de poets gegaan. (Nee, géén straf!!!)

Ik had net de hele boel op zijn kop staan……….. “eerst chaos, dan orde!!” toen de telefoon ging.
Mijn dochter belde vanaf school, of we misschien toch wel even naar de dokter konden gaan, want ze had toch wel erg last van haar schouder…………….

Wat was er dan gebeurd?

Gisteren bij gym hadden ze basketbal gespeeld en daarbij is ze gestruikeld, op haar onderarm gevallen en daarbij is haar schouder naar achter geschoten…………. met een harde “knak” en toen deed het behoorlijk zeer.
Ik heb haar gisteren dan ook meteen van school gehaald en thuis, na een grondige inspectie en flink koelen leek het allemaal toch wel wat mee te vallen.
Ze kon alles nog redelijk goed bewegen en tja, had wel pijn, maar het ging allemaal best wel ok en omdat wij (hollanders) niet zo snel naar een dokter lopen heb ik het eerst maar eens ff afgewacht.

Koelen, koelen en nog eens koelen en we hadden nog een “schmerzgel” die ik erop gesmeerd heb en dat moest het maar doen.
Vanmorgen heb ik haar ook niet gehoord over dat ze nog veel last had en ze is ook gewoon naar school vertrokken.
Mijn baas zat gister al meteen te “zemelen” dat ik naar de dokter of zelfs het ziekenhuis moest gaan, maar ik heb daar toch een andere mening over en ik zag mezelf alweer 2 uur in de wachtkamer zitten……………. voor niks!!!!

Maar dus, daar zaten we dan, vanmorgen om kwart over 10……. in de wachtkamer van de huisarts.
Het zat er voor de verandering weer eens tjokvol en uiteindelijk was een kwart voor 12 dat we eindelijk aan de beurt waren en ik kan er gewoon niks aan doen, maar je zit je gewoon wéér dood te ergeren aan het tempo en aan dat belachelijk stomme systeem dat je geen afspraak kunt maken bij zo´n huisarts.
Het ergste was nog dat er ook nog een opa en oma met hun 2-jarige kleinzoon zaten en opa blijkt zo vreselijk trots op hem dat ie constant aan iedereen die het maar horen wilden (en ook die het juist niet wilde, zoals ik) luid liep te verkondigen hoe geweldig dit kind wel niet is en wat ie toch allemaal al kan en het dan ook ging demonstreren …………….ken je dat?
Vreselijk zulke mensen en je krijgt meteen een hekel aan dat kind, terwijl het schattige jochie er niks aan kan doen natuurlijk.
Ze waren ook nog nét voor ons aan de beurt zijn, dus die ellende heeft dus die hele 1,5 uur geduurt…………… tja, áls je je dan al ergert, wordt het niet beter he.

Maar goed, wat ik al eens eerder geschreven heb, onze huisarts is wel heel goed en ontzettend aardig en tja, ze neemt gewoon de tijd voor je en wie wil dat nou niet.
Dus waren we eindelijk aan de beurt en wat ik al dacht…………….. het is maar een kneuzing en daar kun je idd toch best wel behoorlijk last van hebben.

“Godzijdank”, dacht ik nog, “we kunnen weer naar huis en eind goed al goed, ik kan nog lekker een hele middag genieten!!!!”
Maar nee hoor……………. niks van dat alles…………….

Omdat het een “schoolongeluk” is, moet het aan de BG (Berufsgenossenschaft) gemeld worden (!!!!????) en hiervoor moeten we eerst nog naar het ziekenhuis, want er moeten tóch voor de zekerheid röntgenfoto´s gemaakt worden en het ziekenhuis doet dan de officiele melding aan de BG.
“Maar”, probeerde ik nog, “het is volgens u toch alleen maar gekneusd!!!, dan is het toch gewoon kwestie van tijd enz.enz.???”

Tja, dat dénk ik idd wel, maar toch, voor de zekerheid………….. Nou, daar ging mijn vrije dag!!!!

Mijn ervaring met de “Notaufnahme” waar we ons zouden moeten melden en waar ik de afgelopen jaren helaas al de nodige keren geweest ben zijn nou niet zo dusdanig positief dat je daar nou 1,2,3 klaar bent, zeg maar, want ook daar hebben we al menig uurtje doorgebracht.

Nina wilde de laatste 2 uur op school graag toch nog wel afmaken (gek kind!!!) en dat kwam mij wel goed uit, want dan had ik toch nog 2 uur om de boel thuis weer een beetje aan kant te maken.
En dus zijn wij uiteindelijk tegen 14.30 uur die kant op gereden en je gelooft het niet, maar we waren zowaar meteen aan de beurt.
Op vrijdagmiddag blijken er weinig spoedgevallen te zijn hahahahaha, hadden wij ook eens geluk.
De chirurg was een of andere rus, die bijna niet te verstaan was en Nina was zo vreselijk onder de indruk van die man dat ze bijna niks durfde te zeggen en dat terwijl ze normaal gesproken absoluut niet op haar mondje gevallen is.

“Waarom we pas vandaag gekomen zijn, terwijl het gister al gebeurd is?”
pfffff, omdat we eerst toch wel ff af wilden wachten en er werden een paar wenkbrauwen opgetrokken, maar verder werd er niks gezegd. (wel gedacht waarschijnlijk ;-) )
De nodige formulieren voor de BG werden ingevuld en er werd ook nog wel gezegd dat de BG waarschijnlijk ook nog wel contact met ons op zou gaan nemen en “dat we toch wel hetzelfde verhaal moesten vertellen als we nu hadden verteld” ?????………….. alsof er iets heel vreemds was gebeurd ofzo.
Toen op naar de röntgenafdeling en daar stonden ze ons al op te wachten…………. onvoorstelbaar, ik wist niet wat ons gebeurde.

Daarna weer terug naar de Eerste Hulp en wat bleek…………. niks aan het handje, alleen wat gekneusd en daar kon ze idd nog wel eventjes last van houden.
Koelen, koelen, koelen en blijven bewegen.

Weer zo´n geval van “eigenlijk moet je toch meer op je gevoel afgaan”, maar je laat je dan toch teveel beinvloeden denk ik en achteraf is het Nina ook zeker weten ingefluisterd dat ze misschien toch maar naar de dokter moest gaan.

De volgende keer……….. maar ik hoop dat die volgende keer nog heel lang op zich laat wachten, want ik ben het inmiddels alweer helemaal zat met die wachtkamers.

 

 

 

 

Motorrad anmelden….. Appeltje, Eitje toch!!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Yeah!!!! ….Onze Arjen is geslaagd voor zijn Rijbewijs A1 en mag dus vanaf nu op een 125 cc motor rijden, hoe cool is dat dan!!!

Omdat hij zo langzamerhand tegen de 2 meter lang is, moest er natuurlijk wel een motor komen waar ie ook nog een beetje leuk op past, want het moet natuurlijk ook nog wel wat lijken he.
En dus was hij al een tijdje online op zoek en kwam uit op een Yamaha YZF, cool ding!

Heel toevallig had ik het er een keer met mijn baas over, dat Arjen op zoek was naar een 125-er motor.
Aangezien hij zelf fervent motorfreak/-rijder is (Benelli, Ducati, Triumph) en volgens eigen zeggen “Benzin im Blut” heeft vroeg ik hem of hij eens zijn ogen en oren open wilde houden voor een 125-er.
O, zegt ie, ik heb zelf nog een 125-er Honda MX in de garage staan die een beetje werkloos staat te wezen, dus als Arjen daar belang bij heeft moest ie hem maar eens komen bekijken en testen ……
Had ie 3 jaar geleden gekocht, maar nooit aangemeld, omdat ie gewoon voor de “leuk” was, beetje op rondcrossen in de bossen en landerijen.

Hmmm, tja, hij had natuurlijk zijn zinnen op zo´n coole Yamaha gezet en eigenlijk totaal niet op een Enduro, waar ook nog eens alles afgebouwd was, soort van “naked bike” zeg maar hahahaha, maar omdat ie toch wel nieuwschierig was en ook graag wilde rijden zijn we op een avond naar mijn baas gereden.
Bij de eerste blik zag ik al dat het hem behoorlijk meeviel wat ie zag en toen ook nog de motor aangezet werd riep ie meteen “wow” gevolgd door  een hele grote grijns en goedkeurend knikje, daarna de proefrit en hij was verkocht.
Later zei hij dat ie dacht dat zo´n motor als een naaimachine klonk, maar dit was toch wel een “lekker geluidje”…………. tja vond ik eigenlijk ook wel ;-)

Nu klinkt het misschien alsof ik er verstand van heb, maar écht, behalve dat ik ooit in een ver verleden mijn motorrijbewijs heb gehaald en zelfs wel wat km´s gereden heb, heb ik géén idee!!!…………. maar ik vrees dat daar snel verandering in gaat komen ;-)
Omdat vader helaas niet altijd thuis is om te helpen bij problemen, zal ik me misschien ook hierin moeten gaan verdiepen, maar goed, da´s voor later zorg.

Nu de motor gekocht was, moest ie nog wel even kompleet opgebouwd worden en door
de TÜV (APK), want die was verlopen, maar dat ging mijn baas allemaal nog regelen.
Dan konden we maandag de motor gaan aanmelden bij de Zulassungsstelle van het Landkreis en dan was Arjen eindelijk vrij om te gaan en te staan waar hij wil, heerlijk!!!!

Dus wij afgelopen maandag eerst naar kantoor om alle papieren op te halen bij mijn baas, die alles netjes bij elkaar in een archiefmap had zitten…… ja, laat dat maar aan mijn baas over, die heeft zijn zaakjes wel voor elkaar.
Dus wij saampjes op weg naar Aschendorf en alvast een kenteken bedacht, Arjen´s initialen en het cijfer 42……… omdat dat een cijfer is die altijd kan (!!??).
Wat hadden we nodig voor de aanmelding?
Het EVB-Nummer voor de verzekering, de Fahrzeugbrief/Betriebserlaubnis, TÜV-Bericht, ID-bewijs van de Fahrzeughalter, in dit geval dus mijzelf en dat was het.

Een nummertje getrokken en och, er waren maar 7 wachtenden voor ons.
3 kwartier later waren we aan de beurt en daar gingen we…….
Alles aan de beste man afgeven en ja hoor, wat bleek, probleem!!! ………… de Betriebserlaubnis bleek een kopie.

Omdat de motor voor het laatst in Osnabrück aangemeld is geweest, belde de man nog naar het Landkreis daar en zij hadden idd nog een kopie van de Betriebserlaubnis, maar ja………. we moesten het origineel hebben.
Nu had ik écht Alle mogelijke papieren bij me, van oude TÜV berichten, afgemeld Fahrzeugsschein tot reparaturrekeningen die op naam stonden van de eerste eigenaar, maar nee hoor, daar konden ze niks mee.
Omdat mijn baas telefonisch niet bereikbaar was grrrrrrrrrrrrr zijn we onverrichte zaken maar weer naar kantoor gereden en we waren op zijn zachtst gezegd………… BOOS!!!
Het zal bij de familie O. toch ook eens zonder problemen in 1x goed gaan, want dit was dus écht niet de eerste keer dat iets dat zo simpel lijkt, toch niet zo eenvoudig is.

Mijn baas ging dinsdags op vakantie en heeft uiteindelijk nog alles in het werk gesteld om de benodigde documenten voor mekaar te krijgen en dan moest ik de rest nog maar even gaan regelen, anders zou het gewoon 2 weken later worden voordat de motor aangemeld zou worden en dat kon je die jongen natuurlijk niet aandoen………….. hij was al zo teleurgesteld!!!
Godzijdank heb ik ook vakantie, maar ik kan me toch wel iets leukers bedenken om mijn vakantiedagen mee door te brengen hoor………..
Hij moest de origniele papieren of/en  koopovereenkomst (Kaufvertrag) regelen van degene waarvan hij hem 3 jaar geleden gekocht had en tja, vind zo iemand dan maar eens als ie niet in het telefoonboek staat.
Uiteindelijk na lang zoeken en bellen is dat hem toch gelukt en diegene had natuurlijk geen originele papieren meer dus alleen een kaufvertrag laten tekenen.
Met dit kaufvertrag had ik eigenlijk naar Osnabrück(!!!) moeten gaan voor een “Unbedenklichkeitsbescheinigung”, oftewel een bewijs dat de motor niet gestolen is en dat de originele papieren verloren zijn.
Gelukkig streken ze in Aschendorf over hun hart en konden zij deze verklaring afgeven en kon ik deze woensdagmorgen ophalen, pfffff, opluchting hoor.

Met deze bescheinigung moest ik dan naar de TÜV om en nieuwe Betriebserlaubnis te krijgen, dus eerst maar eens naar Papenburg gebeld of ik dan zó met alle documenten langs kon komen die ik in bezit had of dat ze de motor, die afgelopen vrijdag net gekeurd was, ook nog moesten zien….
Hm, nou, dat wist ie niet hoor en ik moest dan maar kontakt opnemen met diegene die hem “geprüft” had….. lekker behulpzaam.
Ik de garage (vriend van mijn baas) gebeld waar de motor de TÜV gekregen had en tja, de “Prüfer” was op vakantie en kwam pas over 2 weken terug…… “Nee toch!!!!”.
Hij raadde mij aan met de TÜV in Meppen te bellen en daar het verhaal te doen, maar ook daar had ik een slecht gevoel bij, maar wat denk je…………….. “Ja hoor, kom nu meteen maar langs met uw papieren en dan maken we dat voor mekaar”, och wat was ik blij, dat kun je je gewoon niet voorstellen!!!!!

Om 2 uur was ik daar en een half uurtje later stond ik weer buiten met het begeerde papiertje, dus op naar de Zulassungsstelle!!!!!!
Zijn ze dicht op woensdagmiddag ………… je gelooft het toch niet!!!!!!

Dusssssss, Arjen en ik op donderdagmorgen naar de Zulassungsstelle in Meppen, dit omdat dit dichterbij was om later de motor op te halen.
Tip: Je kunt beter naar Aschendorf gaan, daar is het over het algemeen altijd rustiger.
Het was er nogal druk en we trokken nummertje 761 terwijl nummer 715 net aan de beurt was.
Boah, 46 wachtenden voor ons, niet normaal toch!!!!, maar goed, we weten dat het lang kan duren en we besloten samen heel Zennnnnnn, rustig te gaan zitten en af te wachten.
Ondanks dat je wel weet dat er nu toch niks meer mis kan gaan, ga je ondertussen toch nog allerlei scenario´s bijlangs……….. pfffffff.
Er zat een oudere vrouw (eind 70) tegenover ons en die was bij 720 aan de beurt……… ze loopt bij ons langs en drukt Arjen een ticket in zijn handen zonder ons aan te kijken, helemaal niks…………. is dat nummertje 721!!!!!
Zouden we dan toch nog geluk hebben?
En ja hoor, een kwartier later waren we aan de beurt en …….. een half uur later stonden we met het kenteken in onze hand buiten en konden we eindelijk de motor gaan ophalen.

We zijn nu 3 dagen en dik 500 km verder en Arjen geniet met volle teugen van zijn vrijheid als motorrijder.

En ik………….. ik ga nu maar eens van mijn laaste vakantiedagen genieten!!!!!!

IK RODDEL NOOIT……….DIT ZIJN GEWOON DE FEITEN!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

In 2008 heb ik al eens geschreven over een aantal Nederlandse buren bij ons in het wijkje die op zijn zachtst gezegd, nogal vreemd met elkaar omgaan.
De reden waarom ik er nu nog een keer over schrijf is dat het waarschijnlijk best herkenbaar is, maar ook best triest dat mensen elkaar het leven zo zuur kunnen maken.
Wat voor ons wel weer grappig/treurig is is om te concluderen dat 8 jaar later onze voorspellingen die wij toen deden allemaal uit zijn gekomen ……..

april 2008:
ik wil even eigenlijk wat kwijt over onze buren, daar heb ik het geloof ik nog niet zo vaak over gehad. 

Het maakt volgens mij niet uit wáár je gaat wonen op de wereld, al zouden we in timboektoe bovenop een berg gaan wonen………….. mensen zijn overal hetzelfde of niet dan en helaas kom je de hollanders ook nog overal tegen hahahaha.
Waren wij de eerste Nederlanders die hier een stuk grond kochten………….. helaas zijn ons nog een paar meer gevolgd.

Had ik er in Beilen al een gruwelijke hekel aan, dat eeuwige gelul over mekaar en dat gezeik en gezeur over mensen die elkaar wél en niet mogen, ik hield me daar ook altijd zo ver mogelijk van verwijderd.
Nou zal ik hier écht niet als een heilig boontje gaan zitten verkondigen dat ik nooit roddel, maar áls ik dat doe, dan gaat dat meestal om vrij onschuldige dingen. (hahahaha, vind ik zelf dan ).

Nou is het buurtje waar wij wonen (9 huizen, waarvan 8 hollanders) zoals ik geloof ik al eerder heb verteld, nogal bevolkt door een hoog 55+ gehalte en er zijn er een paar bij die nogal behoorlijk vol van zichzelf zijn, wat een arrogantie blehhhhhh.
Ze kunnen ook slecht luisteren naar anderen en hebben het vooral heel druk met zichzelf en klagen over elkaar. (heeft als grote voordeel dat ze zich dan niet met ONS bemoeien, gelukkig )
Het zijn allemaal gepensioneerden die natuurlijk de hele dag niks anders te doen hebben…….

Omdat ik een gruwelijke hekel heb aan dit soort mensen, heb ik dan ook met de meesten niet veel contact en dat vind IK prima.
Ik heb het ook te druk met andere dingen om me met hen bezig te houden.
Af en toe ontkom ik er niet aan dat je er een treft en dan maak ik natuurlijk wel een praatje en ik weet dat als er wat is, bij welke buren ik wél of niet terecht kan, of beter gezegd WIL.
Maar verder ontloop ik die types zoveel mogelijk. 

Ik ga over ons buurtje niet teveel uitwijden omdat dat verder helemaal niet interessant is en omdat ik dus niet graag roddel hahahaha , maar 1 ding wil ik wel even vertellen, omdat dat gewoon eigenlijk heel ongelooflijk, maar ook heel triest is.

Pal tegenover ons, in 2 identieke huizen, knus naast elkaar zijn vorig jaar (2007) een vriendenstel komen wonen.
Allemaal eind 50 en dus, zou je denken, behoorlijk wat levenservaring en mensenkennis opgedaan……
Kennen elkaar al jáaaaaaaaaaaren en hebben tot 8 jaar geleden ook jáááren bij elkaar in de straat gewoond en nu hebben ze gezellig samen besloten om in Duitsland in de middle of nowhere te gaan wonen……… GEZELLIG SAMEN!!!!
Nu hebben wij (egbert en ik, die er dus mooi de kijk op hebben) direct tegen elkaar gezegd dat dat niet lang goed KÁN gaan, maar goed, waar bemoeien wij ons mee en wat weten wij er nou van!!!!.
Nu sprak ik een paar weken geleden al de man van het ene stel en die vertelde ineens, toen we het over ons buurtje hadden, “ja, wij hebben geen contact meer hè, met de buren”, ik nog heel dom, oh, welke buren dan?????? ……………..
“ooooooooooooooooooooooooooooo, ok”, (toen viel het kwartje) en wilde hij net het hele verhaal gaan doen EN DAT HEB IK MAAR EVEN AFGEKAPT!
“Ik wil er NIKS over weten”, heb ik direct tegen hem gezegd, “wat jullie met elkaar hebben moet je zelluf weten en verder wil ik er niks over horen.” 
Ik heb nog wel even gezegd, dat het me een vrij lastige situatie lijkt, ik zou er niet meer prettig wonen, maar volgens hem hadden ze nergens last van en bleven ze hier met enorm veel plezier wonen ……… nou, hartstikke mooi voor ze, toch!!????? 

Ik zou me iets minder prettig voelen als ik in zo’n situatie zat, maar ja, wie ben ik dan weer he.
Spreek ik afgelopen week het andere stel (absoluut niet mijn types bleeehhh) 
Krijgen we het over wie hun honden uitlaat als zij weg zijn en ik………. in mijn onschuld, ja, ik zag al dat  de buurman ze niet meer uitlaat en dat iemand anders het nu doet?
“O????? hoe weet jij dat, dat wij niet meer met elkaar omgaan????????”
Ze gaat heel uitdagend voor mij staan, zo van, vertel jij me dat maar eens haarfijn hoe jij dat allemaal weet …….
Ik zeg dat ik de buurman gesproken heb en dat die alleen maar gezegd had dat jullie niet meer met elkaar omgaan en meteen daarna óók dat ik ook hem heb gezegd, dat ik absoluut niet wil weten wat er loos is en dat ze dat lekker zelf maar uit moeten zoeken met mekaar. (met als ondertoon dat ik het behoorlijk kinderachtig vindt, maar dat had ze vast niet door hahaha)

“Jaaaaaaaaa, zegt ze, zie je wel, wij vertellen helemaal niemand wat en inmiddels weet iedereen het al”  ………… ja én??????
Als je toch altijd dag en nacht bij elkaar zit en mekaar dan ineens op straat straal voorbij loopt met de hond, dan valt dat toch op of niet dan……….. muts!!!!!!
Ze baalde duidelijk dat ik het er niet verder over wilde hebben en ik kon met een smoes het gesprek afbreken…………. dat was ook de laatste keer dat ik haar gesproken heb.

Ik ben blij dat ik er niks mee te maken heb en ben benieuwd hoe lang het duurt voordat ze ruzie hebben met het stel waar ze nu de deur plat lopen (dit is géén roddelen hoor gewoon het vaststellen van feiten, want dat is écht zo, ze hebben nu een surrogaat gevonden in een stel dat al net zo arrogant is, dus dat wordt nog wat……woehahahahaha, lachen toch, het zijn nét kleine kinderen).

Tja, en nu zijn we 8 jaar verder en wat blijkt………….
Binnen een paar maanden hadden ook zij idd ruzie met elkaar en een van de stellen is uiteindelijk binnen een jaar verhuisd. (hadden er van mij nog wel meer mogen zijn, maar dat mag je niet hardop zeggen he hahahaha)
En nu nóg is er onrust onder de gepensioneerden/bejaarden in de buurt en ik lach me werkelijk slap, stelletje kleuters zijn het.
Het is écht net een soap als je hoort wat er hier af en toe gebeurt, maar daar hou ik me maar stil over, want je weet maar nooit wie dit allemaal leest en ik heb geen zin hierin betrokken te raken hahahahaha
Eigenlijk is het gewoon zo vreselijk triest, want ik kan me voorstellen dat er toch best een paar mensen zijn die hier niet meer met heel veel plezier wonen.

Ik ben gewoon enorm blij dat ik het hartstikke druk heb met mijn eigen leventje en dat wij met hele andere mensen omgaan.
Gelukkig zijn er ook nog een paar hele leuke buren waar ik wél contact mee heb en daar hebben we genoeg aan!!!

Leven en laten leven luitjes!!!!

 

“SPRACHSCHWIERIGKEITEN”?….. IETS MET RARE KRONKEL IM KOPF!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Heel af en toe heb ik zo´n dag dat ik écht totaal niet  uit mijn woorden kom en dan maakt het niet uit of dat nou in het Nederlands of in het Duits is……

Afgelopen week had ik weer eens zo´n dag.

Ik moest werken en het een en ander doorspreken met mijn baas en daar begon het meteen ´smorgens al mee.

Ik moest hem het verloop van een schadegeval uitleggen en dan dus vooral beschrijven hoe het was gebeurt, maar op de een of andere manier kon ik niet de juiste woorden vinden om het hem goed uit te leggen…………… zo stom!!!!!
Hij snapte er deze keer écht hélemaal niks van en dát komt niet zo heel vaak voor (lees, nooit!!!) en heeft uiteindelijk zelf de klant maar gebeld voor uitleg….hoe pijnlijk is dat :-(
Verder leek het een doodgewone werkdag met de gebruikelijke telefoontjes en klanten die binnen kwamen wandelen, maar ook daar was ik tijdens de diverse gesprekken aan het hotteren en stotteren en tussendoor maar bedenken wat en hoe ik nou precies iets moest zeggen pffffffff, Ik zal maar zeggen dat het niet helemaal vlekkeloos verliep.
Een vermoeiende dag en aan het eind van de dag was ik ook bekaf.

Nu moet mijn baas vaak wel erg lachen als ik eens zo´n dag heb, want ik zeg het hem dan ook gewoon dat ik weer zo´n rare “taalkronkel in mijn hoofd heb” en hij snapt het dan ook wel (zegt ie) en zegt er dan altijd als troost nog bij dat mijn Duits dan nog altijd beter is dan zijn Nederlands!!!

´S-avonds kwam mijn vriendin nog bij mij op de koffie en ik was een heel verhaal aan het vertellen en ineens kom ik niet meer op bepaalde woorden in het Nederlands……écht heel idioot en zeer irritant, maar aan de andere kant ook wel iets om vreselijk om te lachen.

Misschien komt het op diegene die tegenover me zit lang niet zo vreselijk over als hoe ik het zelf ervaar hoor, dat weet ik natuurlijk niet, maar ik wordt er gewoon enorm gefrustreerd en vooral ook erg onzeker van.

Ik heb in mijn vorige blogjes wel al vaker geschreven over mijn “haat/liefde verhouding” met de Duitse taal, wat trouwens toch wel écht een prachtige taal is, en alhoewel ik me toch écht zeer goed red in het Duits, blijf ik momenteel wat steken als het gaat om de gramatica en het leren van nieuwe woorden.
Je weet wel, van die woorden die wij er in het Nederlands zo even tussendoor smijten in een zin en de Duitsers hebben natuurlijk óók van die woorden en die wil ik ook leren gebruiken!!!!

Iets met perfectionisme ofzo ?! ;-)

Vooral Duitsers vragen me vaak of ik nou in het Duits of Nederlands denk, maar ik denk dus gewoon áltijd in het Nederlands en in een fractie van een seconde moet je dus het Nederlands omzetten in het Duits.
Natuurlijk wordt dat op een gegeven moment een soort van automatisme en denk je er minder bij na, maar toch is het soms best vermoeiend, de hele dag een andere taal spreken.

De mensen die mij redelijk kennen, weten wel dat ik af en toe wat lang van stof kan zijn en dat ik een zin vaak twee keer zo lang maak als ie in principe zou kúnnen zijn, of daarnaast nog een bijzin er tussendoor gooi, zoals nu hahahaha,  en dit zou ik graag in het Duits ook kunnen.
O,O,O, ik hoor jullie gewoon denken………… muts!!!!!

Er is ook best wel een een hele goede verklaring voor dat ik dit doe hoor………..Joh, ik doe niet zómaar wat!!!!
Soms heb ik het idee dat mensen niet meteen begrijpen wat ik bedoel en dan kan ik het door het gebruik van bepaalde woorden of bijzinnen nog nét wat beter verklaren. ;-)

hahahaha, zijn jullie er allemaal nog??????

Kijk, het verstaan en vooral begrijpen van het Duits is écht absoluut geen probleem meer, alhoewel iemand dan niet met een giga-accent of binnensmonds, waar vooral sommige mannen een handje van hebben, moet gaan spreken, want dan wordt het allemaal ook wat lastig.
Maar dat ligt dan niet aan mij hahaha.

Ik woon nu bijna 10 jaar in Duitsland en ik ben benieuwd of er in de toekomst een moment komt, dat ik niet meer dit soort kronkels heb.
Ik heb mijn kids al voorgesteld om thuis ook maar duits te gaan praten, maar die vonden het niet zo´n goed idee en eerlijk gezegd wil ik dit ook helemaal niet……….joh, het zal toch gebeuren dat ik over een paar jaar helemaal geen Nederlands meer kant/kent/kunt!!!!!!!!!!!!

Tschüß!!!!!

 

bahnhof

IK HEB HET, IK HEB HET, IK HEB HET……….. ZOOOOOO BLIJ!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Op het moment dat ik dit schrijf ben ik weer redelijk op aarde teruggekeerd, want wat heb ik een belachlijk drukke en vooral rare tijd achter de rug.

Zoals een aantal van jullie wel weten werk ik bijna 4 jaar op een (Duits) verzekeringskantoor van de LVM.
De eerste 2 jaar was dit maar voor een uurtje of 12 per week, een beetje administratief werk doen, telefoon aannemen en schades afwerken en heel langzaam werd ik een beetje ingewerkt in het begrip “autoverzekering”, maar verder had ik met de verzekeringen zelf niet zoveel te maken, dat deden mijn baas en onze “stagair”, lekker rustig hoor en dat beviel ook erg goed.

Tot vorig jaar zomer mijn baas me ineens vroeg of ik ook zin had om “de” opleiding te gaan doen tot Versicherungsfachfrau, want ik had ooit in het begin aangegeven dat ik graag bij zou willen leren…………. slik, ja dat was waar.
Onze leerling zou niet blijven en dan zouden we vanaf deze zomer met zijn tweetjes blijven en tja, dan zou het wel fijn zijn als ik hem ook wat werk uit handen kon gaan nemen.
Eh, tja, geen idee, maar ik wist wel meteen dat dit een kans was die ik met beide handen aan moest gaan grijpen.
Een volwaardige en vooral erkende opleiding aangeboden krijgen is natuurlijk niet iets waar je zomaar nee tegen zegt.

Nu heb ik vroeger niet echt de ambitie gehad om “iets in verzekeringen” te gaan doen en ik weet dat het, in ieder geval hier in Duitsland en dat zal in Nederland wel niet anders zijn, een van de minst geliefde beroepen zijn, maar ja, mensen hebben toch verzekeringen nodig én als ik er mijn eigen draai en charme aan kan geven, dan moet dat toch gaan lukken.
Ik heb meteen gezegd dat ik absoluut niet zo´n gladde verkoopster in mantelpakje (zie je het voor je!!!) ga worden en daar was mijn baas het helemaal mee eens hahahahaha
Hij is ook absoluut niet zo`n type dus dat gaat vast helemaal goedkomen ;-) .
Wij hebben bijvoorbeeld ook behoorlijk veel boeren als klant en die komen gewoon met hun trekkers en aanhangers voorgereden en denderen dan op hun kaplaarzen naar binnen, dus tis veel “ouwejongenskrentenbrood” bij ons.

Kortom, vanaf afgelopen 1 maart kon ik met de opleiding beginnen, maar ik moest dan wel 35 uur gaan werken…………. nogmaals slik!!!!
Dus, dat thuis maar eens in de groep gegooid, want tja, dat zou betekenen dat niet alleen mijn man de hele week van huis is, maar ik dus ook iedere dag pas om half 6 thuis ben.
De kids zeiden meteen dat ik deze kans moest aangrijpen en dat het “maar” voor 9 maanden zou zijn en dat we daarna wel weer zouden zien, dusssssss we gingen ervoor!!!!

Hoe ging het er dan uitzien?
Iedere 3 weken moest ik voor 3 dagen naar Bad Iburg in een prachtig hotel middenin het Teutobürger Wald (aanrader voor de vakantiegangers!!!!) met heerlijk eten en modern ingerichte kamers, dus pure luxe, dat dan wel weer.
We hadden een groep van 14 man die uit alle hoeken van Duitsland kwamen en waarvan de jongste 23 en de oudste 56 was.
Stuk voor stuk ontzettend leuke en lieve mensen en de groep is echt ontzettend hecht geworden in de afgelopen 9 maanden, heel bijzonder.
3 dagen lang werden we volgestouwd met iedere keer een nieuw thema (inboedel, woningverzekering, levensverzekering, ziektekosten blablabla etc.etc.), alles wat je als basis van het complete verzekeringswezen moet weten en werd er druk geoefend op het mondeling examen.
Je moest leren om een “Beratungsgespräch” te voeren met een klant en de eerste keren was ik zo ongelooflijk zenuwachtig dat ik me niet kon voorstellen dat me dát ooit ging lukken.
Altijd voor een groep van minstens 7 man spreken, wat een verschrikking!!!!
Maar goed, die oefeningen hebben super goed geholpen en iedere keer ging het beter en beter en mijn grote voordeel, waar ik volgens mijn collega´s ook écht gebruik van moet gaan maken…………………. mijn niedliche nederlandse accent hahahahaa.
Nu héb ik dat accent gewoon en daar kom ik ook niet meer vanaf, dus ik zie dat maar als een voordeeltje ;-) .
Dan naar huis en 3 weken werken en leren en de ochtend voordat we wéér naar Bad Iburg gingen moest je thuis online een examen doen die je moest halen, anders was het einde verhaal en lag je eruit.
Alleen al die spanning en stress die je hebt om deze test te halen is verschrikkelijk en deze cyclus ging dus door tot oktober.
2x kregen we ook nog tussendoor een modulexamen, dat ging dan over 5 thema´s en ook die MOEST je gewoon halen.

Je snapt misschien wel dat de druk behoorlijk groot was en als je dan verder niks te doen hebt gaat dat allemaal misschien nog wel, maar je hebt ook nog je “normale” dagelijkse dingen he, die gewoon doorgaan.
Op een gegeven moment gingen de kids ook wel wat klagen en ging ik het contact met mijn vriendinnen missen, want álles stond op een laag pitje.

Ach….. zonder al teveel te klagen zal ik maar gewoon zeggen dat het best wel veel was.

Nu kan ik wel van mezelf zeggen dat ik wel redelijk stressbestendig ben, maar dat werd behoorlijk op de proef gesteld.
Ik heb vooral de laatste 4 weken voor mijn examen toch wel momenten gehad dat ik serieus gedacht heb dat ik “het niet zo lang meer vol ging houden”, maar ja, wat mot je, je gáát gewoon door, want dat MOET gewoon…..je bent al zo ver gekomen, dan kún je gewoon niet meer opgeven.

En toen had ik de 12e schriftelijk en (vrijdag de) 13e november mondeling examen.
Ik geloof niet dat ik ooit zó ongelooflijk zenuwachtig ben geweest, wat een horror.
Ik heb 3 nachten bijna niet geslapen en ben 2,5 kilo afgevallen, wat dan wel weer een heel positief puntje was.
Maar………………. IK HEB HET GEHAALD!!!

Nu loop ik niet zo snel (lees: nooit!!!) naast mijn schoenen en vind ik mezelf alles, behalve geweldig, maar dit vind ik toch wel een prestatie, waar ik toch wel vreselijk trots op mag zijn dat ik dat gered heb.
Een onvoorstelbaar gevoel was dat toen ik te horen kreeg dat ik gewoon geslaagd was, dat ga ik niet zo snel meer vergeten.

Naast het feit dat ik nu Versicherungskauffrau ben heb ik nóg een voordeel………………..mijn Duits is de afgelopen 9 maanden ook alleen maar meer verbeterd, dus ik heb dubbel profijt gehad van deze toch wel bijzondere tijd.

Als dat geen integreren heet!!!!!!

Liebe Grüße…..

“Er ist wieder da………………. Der schwarze Mann!!!!”

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Ècht iedere keer als ie bij ons aan de deur staat dan zegt ie weer hetzelfde riedeltje…………. “der schwarze Mann ist wieder da”…………. en zo ook weer de afgelopen week.

De herfst is in volle gang en het koude weer komt er weer aan (ik hoop ieder jaar weer op een zeer strenge winter met veel vorst ;-) ) en de tijd dat de Kaminofen, oftewel, de houtkachel weer gaat branden is weer aangebroken, heeeeeeerlijk vind ik dat.
Die relaxte sfeer van een knapperend haardvuur en die heerlijke warmte en geur die er vanaf komt als je het vuurtje lekker brandt.
Lekker in mijn grote luie stoel met een flutromannetje of tijdschrift en een grote mok koffie voor de kachel, het liefste nog met een luie kater op de rugleuning of op schoot (of in ons geval beide) …………. zie je het voor je?

En om die houtkachel te “mogen” opstoken is het hier in Duitsland verplicht om 2x per jaar de schoorsteenveger te laten komen en daar heb je niks over te zeggen, hij komt gewoon langs!!
Iedere schoorsteenveger heeft hier zijn eigen district en zo komt bij ons al 9 jaar lang in het voorjaar én in het najaar dezelfde schoorsteenveger langs of hoe hij zichzelf dus aankondigt “der schwarze Mann”.
Waarom?, omdat onze schoorsteenveger in “ouderwets” kostuum, dus kompleet in het zwart, mét hoge hoed, zwarte leren handschoenen en kogelveer, of hoe dat ding ook mag heten dat ze door de schoorsteen heen smijten werkt en iedere keer moet ik eigenlijk heel hard lachen, want het ziet er best komisch uit………… zo´n ouderwets beeld in deze moderne tijd.

Je zou dan misschien denken dat het een of andere ouwe kerel is die dan bij je aan de deur komt in zijn ouderwetse kloffie, maar niks is minder waar………………. tis een jonge vent van, ik schat zo, half 30 en ook nog eens bijna 2 meter lang dus een vrij imposante verschijning en wat er dan nog als extraatje bijkomt, tis nog een lekker ding om te zien ook nog ……….. tja het oog wil ook wel eens wat he.

schornsteinfeger

Even voor de duidelijkheid ;-) op deze foto staat niet “onze” schoorsteenveger, maar hij draagt wel hetzelfde pak………..

Waar we dan ieder jaar wel weer gigantisch aan moeten wennen als we de kachel voor het eerst aansteken is dat we geen spullen op de kachel laten liggen.
De kachel staat bij ons middenin de kamer en is een soort van “opbergplek” voor bijvoorbeeld de afstandbediening of de telefoon en het is ons dus helaas al eens gebeurt dat onze afstandsbediening gesmolten is doordat we even vergeten waren dat de kachel aan was en dat was niet handig want bedien de t.v. maar eens zonder afstandsbediening.
Kan iedereen gebeuren…………. toch!!!!

Ik ben er pas geleden trouwens nog achter gekomen dat het geluk brengt als je een schoorsteenveger aanraakt, dusssssss dan weet ik wat me te doen staat als ie de volgende keer weer langskomt, want een beetje geluk zo af en toe kan iedereen wel gebruiken toch  ………….. wat een straf hahahaha

Liebe Grüße ………….. ;-)