JE KUNT OVERAL OVER ZEIKEN……….. MAAR HET HOEFT NIET!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Wat een idiote en rare tijd is het geweest de afgelopen maanden, vind je ook niet!
Het is misschien wel een inkoppertje dat ik hier nu over schrijf, maar omdat mij écht veel mensen vaak vragen “of het in Duitsland net zo gaat als in Nederland” wilde ik er toch iets over schrijven……………. een kort antwoord?
Corona kent geen grenzen en met uitzondering van bijv. de mondkapjes denk ik dat de verschillen tussen “ons” niet zo groot waren/zijn.

Hoe vaak ik de afgelopen maanden niet gedacht heb hoeveel geluk wij hier op het platteland wel niet hebben gehad dat wij zoveel ruimte en dus vrijheid hebben, want heel eerlijk?
Behalve dat ik het natuurlijk heel vervelend vond, dat ik met familie en vrienden geen persoonlijk contact kon hebben, heb ik persoonlijk niet zo heel veel “last” gehad van alle beperkingen die opgelegd werden.
Mijn man heeft al die maanden gelukkig gewoon door kunnen werken, want vooral voor zelfstandigen zoals wij, was het ook een onzekere tijd en we hopen maar dat het voorlopig zo goed blijft gaan……….. iets waar je ook weer geen invloed op hebt hè.
Buiten deze spanning vond Ik het eerlijk gezegd wel relaxed en lekker rustig om geen afspraken of verplichtingen te hebben en het was overal zo heerlijk rustig……….. dat vond ik wel een groot voordeel hoor!!!

Ik moet zeggen dat ik dan ook nu op dit moment, na bijna 4 maanden corona, heel dubbel sta in wat er nu allemaal gebeurt ivm alle “Lockerungen” en waar ik ook best wel veel moeite mee heb zijn de vele negatieve meningen van veel mensen, vooral op social media, over de 1,5 meter die we voorlopig toch nog zouden moeten houden, maar ook andere ergernissen die steeds heftiger lijken te worden……………. ligt dat ook aan deze rare tijden?, geen idee.
Ikzelf heb nogal een probleem met de mondkapjes die we hier in Duitsland in alle openbare ruimtes moeten dragen, maar dat is vooral een praktisch bezwaar omdat ik het spaans benauwd krijg als ik zo´n ding draag én mijn bril beslaat iedere keer als ik zo´n ding opzet……… heul vervelend, maar ja, waar klaag je dan toch in vredesnaam over!!!

Wat ik nu persoonlijk écht wél een dilemma vind, is dat wij inmiddels alweer een paar keer uitgenodigd zijn voor feestjes, waarvan ik weet dat daar meerdere mensen bij elkaar komen en tja, eerlijk is eerlijk, als het gezellig is en vooral als er alcohol bij komt kijken, dan is de 1,5 meter regel toch ook snel vergeten……………. tenminste, dat verwacht ik dan.
Bij 1 feestje kon ik om een andere reden niet, wat mijn “probleem” dan ook weer opgelost heeft, maar ik heb dus ivm corona een ander feestje afgezegd, vooral omdat ik best moeite heb met het idee dat er zoveel mensen bij elkaar zijn.
Is dat stom, ben ik te voorzichtig, ben ik dan zo´n zeikerd?………… ik weet het zelf niet, maar eerlijk gezegd boeit het me niet zoveel wat een ander daarvan zegt, want mijn motto is als het niet goed voelt, niet doen!!!
Heus, ik snap heel goed dat heel veel mensen het (misschien al héél lang) hartstikke zat zijn en dat het allemaal niet snel genoeg “normaal” kan worden, maar bij mij overheerst toch de angst dat het toch allemaal te snel gaat en waarom dan toch niet nog even wat voorzichtiger doen waar het nog niet écht nodig is en niet zo zeuren over wat nog altijd niet mag.

Natúúrlijk ben ook ik écht hartstikke blij dat veel dingen weer gewoon mogen en kunnen en ik ben blij dat heel veel bedrijven, winkels en vooral de horeca allemaal weer aan het werk zijn/kunnen, want het is verschrikkelijk dat heel veel mensen door die verrekte tijd financieel in zwaar weer terecht zijn gekomen.

Wat ik PERSOONLIJK wel heel jammer vind, maar nogmaals, dat vind IK hè, is dat het overal weer zo gigantisch druk wordt en het lijkt  in mijn ogen wel of iedereen het niet zo nauw meer neemt met die 1,5 meter, vooral in de verschillende winkels.
Ik probeer al op iets minder gangbare tijden naar de winkel te gaan als dat kan, maar ja, dat lukt helaas niet altijd hè.

Een hutje op de hei zou voor mij misschien toch niet zo verkeerd zijn……………..

Tot de volgende X

 

ergeren

ANGST OVERWINNEN LASTIG……..SOMS TOCH WEL NOODZAKELIJK!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Eigenlijk ben ik over het algemeen eigenlijk absoluut niet angstig aangelegd eerder nuchter en stabiel, zeg maar.
Ik loop gerust in het aardedonker alleen buiten, met of zonder hond en zelfs in het bos zonder dat ik schrik van alle geluiden die je daar hoort.
Ook heb ik totaal geen angst als ik ergens “iets voel” wat er niet hoort te zijn en vooral nu in deze tijd van corona overheerst bij mij ook niet de angst of onzekerheid, maar meer de gelatenheid over wat er nog staat te gebeuren…………….. “je hebt het toch niet in de hand en dus heeft het geen nut om bang te zijn.”

Ondanks dat, heb ik dan wel weer drie gróte angsten of eigenlijk mag je wel zeggen fobieen en omdat ik zeker weet dat er onder mijn lezers meer mensen zijn die deze hebben, hoef ik vast niet uit te leggen dat dat al heftig genoeg is.

Mijn eerste angst is dat ik ontzettend, maar dan ook extreem enorm gigantisch (!!) bang ben  voor spinnen (in álle grotes)  en die angst is zó groot dat ik het er zelfs hier nu verder niet over ga hebben, want dan droom ik er vannacht écht van. :-(

Mijn tweede enorme angst is examenvrees en ja ik weet het, daar is écht niemand fan van, maar als je al aan de “kalmeringstabletten” moet, nachtenlang niet slaapt van de buikpijn en een enorme huilbui (van opluchting) hebt zodra het examen achter de rug is, geslaagd of niet……… is dat normaal????
Aangezien ik er het afgelopen half jaar zo´n 4 achter elkaar achter de rug heb, kun je nagaan dat ik hier iedere keer wel behoorlijk van moest bijkomen en neeeeeeeeeeeeee, de angst wordt (helaas) niet minder van, als je vaker examen doet, tenminste niet bij mij.
Ik hoop er dan ook voorlopig geen meer te hebben, maar ik weet inmiddels ook…….. zeg nooit nooit!! ;-)

Over mijn derde angst, dat wil ik vandaag wel even met jullie delen.
Deze moet ik namelijk gewoon gaan overwinnen anders krijg ik toch wel problemen met mijn werk als vrachtwagenchauffeur.
Ik heb namelijk HOOGTEVREES en niet zo´n klein beetje ook.
Wij rijden met een silo (bulkwagen) en daar bovenop zitten deksels die open moeten als je auto geladen wordt.
Deze is 4 meter hoog en dat is voor iemand met hoogtevrees een heul eind kan ik je rustig zeggen.
Omdat wij, mijn man en ik, tot nu toe met zijn tweeen rijden, deed hij het hogere klimwerk, zeg maar, maar ja, er gaat natuurlijk wel een keer een moment komen dat ik er ook aan moet geloven en dat had ik tot nu toe vakkundig uitgesteld.
Maar ja,  uiteindelijk is het wel de bedoeling dat ik ook alleen op pad kan en tja, dan moet ik er toch aan gaan geloven hè.
Je snapt misschien wel dat dát al wel reden was voor buikpijn.

Sinds ik eind januari mijn rijbewijs heb gehaald ben ik nu in totaal 4 weken meegeweest en het loopt (ehhh rijdt ;-) ) gelukkig hartstikke goed verder.

De eerste keer dat ik met hem mee was, moesten we in Antwerpen laden en het “laadperron” is op 5 meter hoogte….. slik.
Ik moest natuurlijk leren hoe dat gaat en moest dus natuurlijk ook mee naar boven.
Je kon “gewoon” met een trap en leuningen omhoog, maar in de metalen bodem van de trap en de laadplek zaten allemaal gaten, zodat je daardoor naar beneden kon kijken en dit is niet bevorderlijk voor iemand met hoogtevrees.
Ik kwam dus al met de nodige moeite boven, want ik vond het al hoog zat, maar toen ik daar stond was ik ineens “bevroren” en durfde bijna geen stap meer te verzetten………..jemig wat een drama joh.
Mijn man had in eerste instantie niet zoveel in de gaten en deed gewoon wat ie moest doen en sjouwde van de ene naar de andere kant alsof er niks aan de hand was………. heel irritant is dat ;-)
Uiteindelijk heb ik mezelf maar eens behoorlijk vermanend toegesproken, dat ik me verdorie niet zo vreselijk moest aanstellen en daarna ging het ook wel weer en de volgende keren dat we daar waren, ging het ook al stukken beter………….. dus dat helpt op de een of andere manier wel.

Ging mijn man de eerste tijd bij het laden en het cleanen nog op en in de silo…….nu wordt het toch écht wel zo langzaamaan tijd dat ik dat ook maar eens ga doen.  (jaaaa, ik ben een verwend “beginnend chauffeur” ik weet!!!!)
Oja, cleanen is ook best wel een dingetje, want zo´n silo moet met enige regelmaat ook van binnen gereinigd of uitgeveegd worden, dus ik mag blij zijn dat ik géén klaustrofobie heb want ja, je moet IN zo´n silo mét maanpak,stofmasker en veiligheidsbril  hahahahaha.

Ik liep, met mijn hoogtevrees, al wekenlang tegen het moment aan te hangen dat ik er toch maar aanmoet, of eigenlijk erop moet en omdat we vanavond weer gaan vertrekken heb ik vanmorgen maar bedacht dat ik dan toch maar even moest “oefenen”, voordat ik ergens dat ding op moet waar jan en alleman bijstaat.

Dus daar ging ik dan……………….
Je hebt dus alleen een wankel trapje omhoog en áls je dan bovenop de trailer staat heb je een soort van “balustrade”, nou ja, een ijzeren stang waar je je aan vast kunt houden.
Voor iemand zonder hoogtevrees, zoals mijn man, appeltje eitje en die snapt totaal niet waar ik me nou zo druk om maak, maar ik ben dus met trillende handjes en benen naar boven geklommen en heb mijn blik alleen maar op de bovenkant/ de deksels van de trailer gericht en deze geopend en daarna weer gesloten, want tja, dat had ik dus ook nog niet gedaan en tja daarna……………… toen moest ik weer naar beneden.

De gedachte van “komop zeur niet zo, iedereen zie je gewoon op en neer naar boven en naar beneden klauteren en dusssssssssssssssss MOET jij dat ook kunnen!!!!” heeft me wel geholpen ff door te zetten en die mindset moet ik dan ook maar ff aanhouden.
Ik geloof wel dat ze mijn hartslag in keulen nog konden horen donderen, want jemig…………. nóg harder trillend ben ik achteruit weer naar beneden geklommen en pfffffff, wat was ik blij toen ik weer beneden stond en vaste grond onder mijn voeten had.
En wat denk je…….. ja, ik geef het dan ook maar gewoon toe………..ook hier tranen van opluchting en ook wel enorm blij dat ik het nu eindelijk gedaan had.

Ik weet nu wat het is en hoe het aanvoelt en heb besloten dat ik de komende week gewoon, iedere keer tegen mijn angst in, omhoog ga en ik hoop echt dat ik er op deze manier vanaf kom.
Ach en zo zie je maar weer dat je nooit te oud bent om te leren en om tegen je angsten in te gaan………………. maar spinnen???? NEEEEEEEEEEEEE!!!!!!!

Tot de volgende blog en blijf gezond!!

 

DE WERELD IN DE FIK…………. MAAR HIER VALT HET BLIJKBAAR NOG WEL WAT MEE!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Eigenlijk was ik nu eens niet van plan om meteen een blog de wereld in te slingeren.

Dit vooral omdat er al zo verschrikkelijk veel over de “huidige situatie” geschreven en gezegd wordt en omdat ik nou niet het gevoel heb iets “nieuws of origineels” toe te kunnen voegen.
Ik hield het de laatste tijd vooral bij het absorberen van al het nieuws (tja, zo ben ik nou eenmaal) over Corona en dan vooral natuurlijk wat er hier in Duitsland en in Nederland gebeurt.
Ik ben het ook helemaal eens met alle maatregelen die er van bovenaf genomen worden, hoe “lastig en onhandig” die misschien ook mogen zijn.

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik heb ook écht het gevoel dat deze hele situatie nog wel eens hele ernstige vormen aan kan gaan nemen en dat we nog maar aan het begin staan van………………………………. zeg het maar…………
En dan zijn er blijkbaar toch nog verschrikkelijk veel mensen zijn die dat nog niet helemaal (willen) beseffen :-(

Maar……………. waarom dan nu wel een blog?………….. nou precies dát!!!!!

Sinds deze week zijn mijn kids natuurlijk ook thuis en ook mijn baas heeft besloten dat hij het kantoor voorlopig sluit voor klanten en zelf alles via telefoon en homeofice thuis doet…………… en dus ben ik ook vrij.
Mijn man moet, als zelfstandig trucker, wel gewoon (zo lang mogelijk) doorwerken en ik hoop natuurlijk dat dat allemaal zonder (gezondheids/financiele) problemen gaat blijven lukken……………. dat zijn best grote zorgen en daar staan wij niet alleen in.

Dusssss, zitten wij nu voor, nog maar, de 3e dag thuis en ik moet zeggen dat ik me totaal niet verveel en heerlijk op mijn gemakkie wat klusjes in huis doe (want nog best wel genoeg te doen) en dat ik het nu nog best fijn vind om zo thuis te zijn.

Maar helaas zal je er toch af en toe ff uit moeten om boodschappen te doen.
Er gaat namelijk toch ineens wel behoorlijk wat door als je met zijn drieeen de hele dag thuis bent, dus toch maar eens ff wat brood, verse groente en fruit, toetjes etc. halen.

Ik opperde vanmorgen dat ik toch wel ff naar de winkel wilde en onze dochter sprong een gat in de lucht……………. Yessss, ik ga ff gezellig mee!!!!!
Zij verveelt zich dus ondanks dat ze voor school nog genoeg te doen heeft, nu al kapot, dus dat gaat nog wat worden de komende weken….. :-(
Ik zei al tegen haar, dat het in het dorp waarschijnlijk ontzettend rustig en saai zou zijn, omdat alleen de supermarkten open zijn, verder geen andere winkels, tenminste ………………deze maatregel werd toch eergister “Deutschlandweit” bekend gemaakt volgens mij?

Maar ze wilde toch graag “ff eruit” en wij dus naar het dorp, waar we altijd onze wekelijkse boodschappen doen.
We reden eerst langs de boekenwinkel, die gewoon open bleek te zijn en omdat ik wilde proberen of ik toch nog ergens een postzegel kon kopen, wilde ik toch ff kijken of het postkantoor open was, die in het gebouw van de plaatselijke bouwmarkt en huishoudzaak (soort Blokker zeg maar ;-) ) zit.
Deze bleken tot mijn enorme verbazing toch gewoon open te zijn en het was er zelfs redelijk druk.
De supermarkten waren natuurlijk gewoon open, zoals bekend, maar ook de drogist Rossmann.

Ik had, ondanks alle berichtgeving, nog het naieve idee dat het hier met dat “hamsteren” heus nog wel wat mee zou vallen, maar wat bleek inderdaad, het wc papier, (desinfecterende)  handzeep, zakdoekjes, afbakbroodjes, nudeln en meel zijn bijna allemaal op.
Gelukkig had ik dat allemaal niet op mijn lijstje staan en was er nog wel genoeg “vers” te krijgen, dus voor ons vandaag nog geen kreuk.

Wat mij ook erg opviel en waar ik écht niet bij kan is dat ik ontzettend veel ouderen (als in 65+) in de supermarkt zag rondlopen en niet alleen daar, maar dus ook in het dorp en die 2 winkels waar wij dan ook nog waren en dat terwijl toch vooral die doelgroep écht met klem afgeraden wordt erop uit te gaan als je er niet persé uit hoeft.
Natuurlijk moeten zij ook boodschappen hebben, maar het was gewoon écht heel druk…………….. en het risico dat ze toch écht lopen…………….. ik snap het niet of ben ik nou gek.
Wij hebben zelf ook al een aantal oude buren en bijv. mijn schoonvader aangeboden om voor ze naar de winkel te gaan………….. dat kunnen toch meer mensen doen??Goed, mijn mening………………

Wij wilden nog ff naar het bakkertje om lekkere broodjes te halen en die verkoopster vertelde dat zij juist erg weinig klanten en vooral bijna geen mensen kwamen “Frühstücken”  en ja, dat snap ik dan natuurlijk wel weer.
Naast die bakker werkt mijn vriendin in de duitse “Action”, zeg maar.
En wat schetst mijn grote verbazing…………… die is óók gewoon open en omdat ik zag dat zij “gewoon” aan het werk was, wilde ik eens ff horen “hoezo”????

Tja, waarom ze überhaupt open zijn?……….. dat snappen ze zelf ook niet (want, lekker belangrijk voor de dagelijkse nood!!) maar ja, als er dan van bovenaf beslist wordt tóch open te blijven…………… wat mot je dan??
Ook zij begrijpt er niks van en het is net of de ernst van de hele situatie nog niet helemaal doordringt in de hoofden van vele mensen.
Als ik dan van haar hoor hoeveel mensen er nog gewoon komen winkelen, dat blijkt dus nog behoorlijk veel te zijn.
Overal in de winkels staan trouwens wel bordjes met “Abstand halten” en versperringen bij de kassa´s om 1,5 meter afstand te houden, maar die 1,5 meter afstand blijkt in de praktijk voor veel mensen toch nog wel een probleem te zijn.

Wij zijn, na over en weer onze verbijstering gedeeld te hebben, héél snel weer vertrokken en fijn weer richting huis gegaan, waar we voorlopig in onze vrijwillige quarantaine blijven en vooral geen groepen mensen meer gaan opzoeken.

Misschien ligt het gewoon aan mij hoor, ik weet het niet.
Aan de ene kant ben ik super nuchter en kan heul goed relativeren, maar in dit geval denk ik niet aan mezelf, maar vooral aan alle mensen die als “risikogroep” aangeduid worden.
Je wilt toch niet diegene zijn die iemand aansteekt…………… met alle (onzekere) gevolgen van dien?

De hele wereld lijkt in brand te staan en IEDEREEN wordt aangeraden ZIJN EIGEN VERANTWOORDELIJKHEID EN MAATREGELEN te nemen en op te volgen en bij de eerste de beste gelegenheid waar ik dan zélf mee te maken krijg blijkt dat het lijkt alsof er totaal niks aan de hand is…………………… leg het mij maar uit.

Ik kan in dit geval alleen maar mijn eigen steentje bijdragen en probeer me er maar aan te houden zover dat gaat en we gaan zien waar het de komende weken/maanden naartoe gaat…………………………

Blijf gezond en gebruik vooral je (gezond) verstand!!!!!!

hamster

EERSTE RIJ-ERVARINGEN………. HOE GAAT HET MET “ONZE TRUCKERBABE”!!!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Er zijn inmiddels zo´n 3 maanden verstreken na mijn laatste, bizarre, relaas en gelukkig kan ik jullie vertellen dat de rust in huis is teruggekeerd.
NIET dankzij anderen hoor, maar omdat we zelf iedere vrije minuut keihard gewerkt hebben om van dit bouwval een bewoonbaar thuis te maken en ik kan jullie zeggen dat het ons best goed gelukt is.
Natuurlijk zijn er nog wel wat dingetjes die gedaan moeten worden, maar we wonen er fijn en wij gaan het hier nog wel een tijdje uithouden……….. keine Sorgen ;-)

En toen zat ze ineens 3 weken geleden achter het stuur van onze 40-tonner!!!

Yessss, ik heb, vanaf dat ik in september met de opleiding begon, alle papieren en rijbewijzen in 1x gehaald en ik heb gehoord dat ik daar best trots op mag zijn hahahaha…… ben ik ook en dus had ik eind januari alles in de pocket.

De zaterdagen erop meteen een “rondje om de kerk” gedaan met mijn man om “het gevoel” te krijgen en al die moderne snufjes, die ik op mijn lesauto niet had, te leren kennen.
Je moet helaas alleen nog zelf sturen hahaha , want jeutje, wat een gemak en een goed gevoel geeft dat dat de auto heel veel zekerheden en gemak ingebouwd heeft.
Natuurlijk zijn het allemaal hulpmiddelen, maar het maakt het wel heel prettig hoor, zo rijden.

Het enige (best grote) probleem dat ik heb is dat ik nog veel moeite heb met het achteruit rijden, maar met veel oefenen moet dat toch écht  gaan lukken is me verteld.
Ik heb les gehad met een combi en dat stuurt achteruit heel anders dan een truck met aanhanger, dus wat dát betreft kan ik nog niks en ik kan je vertellen dat je je dan heel lullig en onzeker voelt hoor.
Tja, vooruit rijden kan iedreen wel hè, maar ik heb een goede mentor dus ook dat ga ik wel redden.

Onze zoon kwam begin februari voor een maand thuis van de universiteit, want had  4 weken Semester-Ferien en daardoor kon ik meteen 3 weken met mijn man mee ondeweg om ervaring op te doen.

De zondag voordat we vertrokken was die enorme storm “Ciara” en de dagen, nou ja, zeg maar 2 weken, erna was het ook nog behoorlijk slecht op de weg met enorm veel wind en heul veul regen, dus ik werd meteen behoorlijk voor de leeuwen gegooid.
1x reed ik, in mijn 2e week, op de snelweg waar geen enkele beschutting was en er kwam zo´n enorme windvlaag dat zelfs mijn man het gevoel had dat we écht omver geblazen werden , dát was enorm eng, maar ook dat hebben we overleefd en daar leer je van.

De eerste dag durfde ik dan ook nog niet zo goed en ik moest er eerlijk gezegd ook nog wel een beetje inkomen, maar dinsdags werd ik gewoon voor het blok gezet en ging het gebeuren en daar zat ze dan…….. en ze vond het leuk!!!!!

We rijden met een bulkwagen (silo), waarbij we voornamelijk cement, klei en zand vervoeren en het lossen gebeurt via slangen, onder druk, waarbij de silo volledig omhoog gekiept wordt.
Ook dit was met die enorme windvlagen af en toe nog wel een dingetje, vooral voor mijn gevoel, maar op de een of andere manier wen je daar ook aan.
Je staat dus in weer en wind te laden en te lossen en een paar keer flink nat geregend, want jemig, wat een pokkeweer is het de laatste tijd toch hè…………..  maar met een goeie regenjas lukt dat ook en we zijn ook niet van suiker hahaha.

Bij het laden en lossen heb ik wel gemerkt dat daar nog wel problemen voor mij opduiken en die hebben dan vooral met spierkracht te maken.
Het los en vastmaken van de slangen en het slepen van die slangen, daar is nogal wat kracht voor nodig en ik heb al een paar situaties gehad, waarbij ik dat dus niet alleen voor mekaar kreeg.
Ook de deksels bovenop de trailer (4 meter) losmaken is met mijn hoogtevrees nogal een probleem, dus voorlopig zal ik waarschijnlijk nog niet alleen op pad gaan/kunnen,

Het rijden ging prima en werd met de dag beter.
Het enige waar ik nog wel moeite mee heb is, als het heel druk is op de weg om goed overzicht op al het verkeer te houden en tegelijkertijd goed op te letten waar je heen moet.
Inmidels heb ik in de Ruhr, de Randstad en in steden als bijv. Antwerpen, Hamburg, Duisburg gereden en achteraf is het dan ook best te doen, met af en toe wat klamme handjes hahahahaha…………… gaat ook over hoor!!!
Gelukkig hebben we een goede navi aan boord, maar dan nog………….. een afslag is zo gemist als je ff niet oplet.
Ik heb ook de neiging om in lastige situaties het gas los te laten en dan werd me wel even door mijn man duidelijk gemaakt dat de chauffeurs die achter mij  zitten daar toch, op zijn zachtst gezegd, niet écht blij mee zijn en hoogstwaarschijnlijk verschrikkelijk zitten te schelden achter het stuur.
Ik kan me dat ook wel voorstellen hoor en ook dat zal ik ook wel snel afleren denk ik.

Ik weet ook, uit de ervaring van mijn man, die inmiddels 33 jaar op de weg zit, dat de “sfeer” tussen de collega-chauffeurs er ook niet echt beter op geworden is en dan hoef je als beginnend chauffeur niet te rekenen op enig medeleven hoor.
Klein voorbeeldje…………ik reed in de eerste week bij “Joost” op de grens met Belgie weg (kun je lekker eten en goed/schoon douchen) en dan heb je een aantal rotondes te gaan voordat je de snelweg oprijdt.
Het was mijn 2e dag en ik nam die rotondes nogal voorzichtig, want tja, met 40 ton een rotonde nemen is in het begin ook wel een dingetje, en ik reed netjes 60 (waar je 50!!! mocht).
Toen we “eindelijk” de snelweg op waren kwam mij een vrachtwagen (nederlander) voorbij ,die vanaf “Joost” achter mij had gezeten, en die stak zijn middelvinger naar mij op…………..en ik had geen idee wat ik hier nou fout had gedaan.
Heb mijn duim maar opgestoken om zo´n achterlijk gebaar en zat echt met een enorm vraagteken boven mijn hoofd.
Waarschijnlijk had ik idd die rotondes te langzaam genomen en dat zal hem wel geirriteerd hebben ofzo.
Mijn man kan zich behoorlijk opwinden over zulk gedrag, vooral omdat dit steeds vaker voorkomt, maar ik had echt zoiets van, tja, zulke dingen zal ik nog wel veel vaker meemaken en dan komt er ook nog bij dat, als ze zien dat er ook nog een vrouw achter het stuur zit…………… pffffffffff, hun probleem, niet de mijne!!!!!

Ik ga het echt wel leren en heb ongelooflijk veel lol aan het rijden en het onderweg zijn.
Ook het samen rijden is ons super bevallen, want ook daar kreeg ik best nogal wat opmerkingen (vooral van mannen) over, dat “men” er niet aan moet denken, maar als je al bijna 30 jaar een ontzettend goed team bent, weet je wel waar je aan begint.

Helaas kan ik om verschillende redenen nog niet echt regelmatig mee, maar iedere minuut die we kunnen ga ik mee en we zien wel hoe het zich gaat ontwikkelen.
Ondertussen heeft mijn oude baas van het verzekeringskantoor me gevraagd om de dagen die ik dan thuis ben, bij hem te komen “helpen” en dat doe ik dan ook, want de hele dag thuiszitten dat is niks voor mij.

Bis zum nächsten Blog!!!

ps; Waarom Truckerbabe????…………….. op de ZDF is een programma dat zo heet en daar worden een aantal vrouwlijke “truckers” gevolgd bij hun dagelijkse werk. Erg leuk programma, wat een leuk inkijkje geeft en volgens mij ook in nederland (terug) te zien ;-)

HANDWERKER……….OVER ERGERNISSEN, MACHTELOOS STAAN EN GEBREK AAN RESPEKT!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

ècht serieus…. Ik weet even niet zo heel goed hoe ik ga beginnen, maar zoals altijd ga ik maar tikken en ik zie wel wat er uit gaat komen.

Wat hier de laatste tijd gaande is, neemt zulke absurde vormen aan, dat ik er nu gewoon over MOET schrijven.
Ik moet natuurlijk niks, maar omdat ik jullie in al die jaren natuurlijk al van het een en ander op de hoogte heb gebracht en ik best veel lezers heb die meeleven én……. tja eerljk is eerlijk, het is ook best wel ff fijn om (vooral dit) van je af te schrijven.

Ik denk trouwens niet eens dat dit iets typisch “Duits” is, alhoewel…, maar werkelijk waar, je zou er gewoon een soap van kunnen maken en ik zou er niet raar van opkijken als ik er ook nog succes mee zou krijgen ook.
Niet dat ik dat van plan ben hoor, wees niet bang, daar zijn wij de types absoluut niet naar hahahaha.

Er zijn de afgelopen maanden nogal heel wat veranderingen geweest in Huize O. en 1 ervan is dat wij ons huis verkocht hebben.
Ondanks dat we 13 jaar lang met ontzettend veel plezier op “ons mooie plekkie ” gewoond hebben, hebben wij besloten een volgende stap te wagen.
We zijn er erg lang mee bezig geweest om, in hetzelfde dorp waar we nu wonen, een mooi stuk grond aan het bos te kopen, waar we met ons bedrijf heen willen en begin dit jaar lukte het ons om dit rond te krijgen.
Nu moesten we natuurlijk ons eigen huis ook nog verkopen en dan heb je in ons geval het grote voordeel in een klein dorp te wonen waar “de scepter” ;-)   wordt gezwaaid door de “burgemeester” die nogal wat contacten heeft zo hier en daar.
Ieder dorpje hier, hoe klein ook, heeft een burgemeester en dat is een soort van “erefunktie” voor iemand in het dorp die hiervoor wordt gekozen en hij is dan aanspreekpunt en regelneef voor vele zaken, onder andere dus het woon- en bouwbeleid.
Hier ga ik verder niet teveel  over uitwijden, want dat is 1, nu niet interessant en 2. dan kom ik helemáál niet meer “to the point”.

Via deze man hebben wij dus de grond van de gemeente aangekocht en toen het bijna rond was, wist hij nog wel een heel leuk, jong stel, dat dolgraag in ons mooie dorpje wilde gaan wonen.
En daar hebben we dus, zonder makelaar en zonder problemen ons huis aan verkocht en komende week gaan we dan einderlijk de sleutel afgeven.
Diezelfde burgemeester wist óók nog wel een mooi plekje voor ons, om tijdelijk (een paar jaar) te gaan wonen zolang ons huis nog niet klaar is.
So far, so good, zou je zeggen……………

en daar begint eigenlijk mijn verhaal.

Het huis waar we in zouden gaan wonen is een voormalige boerderij dat in de jaren 60 gebouwd is en er woonde nog een oud vrouwtje alleen in, die het huis nu aan de gemeente verkocht heeft.
Deze vrouw is 5 weken geleden verhuisd en toen konden wij ook voor de eerste keer het huis bezichtigen.
Onze zoon had al van vrienden gehoord dat het erg oud en vervallen zou zijn en dat er geen verwarming in zou zitten en die vond het idee al hélemaal niks om daar te gaan wonen.
Wij hadden nog zoiets van “niet zo zeuren, het wordt ons aangeboden en het zal toch echt niet zo vreselijk zijn!!” Likje verf en wat schoonmaken en dan kun je er vast wel een poosje fijn in wonen.
Dus wij gingen, vol gemotiveerd, naar de eerste kennismaking met ons “nieuwe” huis.

Ehhhm en het viel toch niet écht mee.
Eerst dan toch maar het positieve nieuws …….. Een groot huis met veel ruimte, veel kamers (8), aparte keuken en badkamer beneden op een mooie plek middenin het dorp tegenover de kerk (wat trouwens een minpuntje is, want waarom om 7.00 smorgens die klokken zo lang moeten luiden!!!!!)  en als je er ff doorheen prikt kun je er best nog wel wat leuks van maken, ook van de tuin wat nu een zootje is, maar het plekkie is leuk.

Ok, en dan nu het negatieve, hou je vast….
Iedere kamer had behang uit de jaren 70, dus met enorme bloemen, motieven en felle kleuren en de vloerbedekking was verschrikkelijk vies en oud en moest er overal uit.
Het hele huis stonk ook naar iets heel onbestemds.
Boven in 3 van de 4 slaapkamers geen verwarming.
In iedere kamer 1 lichtschakelaar en 1 stopcontact (en leg dat je kinderen maar eens uit!!!), het electrisch bestaat nog voor een groot deel uit ouderwetse stoppenkasten, waarvan er 1 niet eens funktioneert en daar loopt toevallig dan ook nog het “washok” op. (Ik was nu, om en om, met 2 verlengsnoeren waarop ik de ene keer de wasmaschine en, als deze klaar is, mijn droger op aansluit, ja ik weet………. niet echt heel veilig lijkt me.).
De keuken is zo enorm goor, vet, stinkt  en zwart (van de kaminofen) dat ie er compleet uit moest en toen wisten we nog niet eens wat we achter de kastjes aan gingen treffen. (zum kotzen).
De badkamer idemdito……… vies, goor, oud en ook alles moet eruit.
“als dit bewoonbaar is, dan weet ik het niet meer”

Dusssss, de burgemeester er eerst maar eens ff bijgeroepen.

Ok, hij schrok toch ook wel een beetje van de algehele toestand van het huis en wij hebben afgesproken dat we een nieuwe keuken en nieuwe badkamer kunnen laten inbouwen.
Hij zou onmiddelijk in gang zetten dat de electricien en de badkamerinstallateur zouden komen en die zouden zich dan bij ons melden…….. also läuft doch!!!

Mijn man had zich 4 weken vrij genomen, wat al heel wat is als zelfstandige, maar er was zó ontzettend veel te doen en we hadden verder helaas niet veel hulp, dat het gewoon niet anders ging.

Daarbij kwam nog dat ik eind september met de opleiding voor vrachtwagenchauffeur ben begonnen (ja, ook dat nog) en dus 4 dagen per week naar school moest.
Gelukkig had onze dochter nog een week herfstvakantie en heeft zij een paar vriendinnen opgetrommeld om een dag te komen helpen met behang en vloerbedekking eruit trekken en ik heb uiteindelijk ook nog een dag of 3 kunnen spijbelen.
Mijn man heeft in zijn eentje (de bikkel, ik ben zó trots!!!) de keuken en de badkamer uitgebroken, de keuken weer opgebouwd en ook nog het meeste saus- en verfwerk, behang geplakt en vloerbedekking gelegd en je kunt je voorstellen dat ie het na die weken ook wel spuugzat was.
Godzijdank hadden we toch ook nog een dag hulp van mijn broer en schoonzus en de ouders, waarbij in ieder geval de muren mooi op tijd afkwamen.

De “Handwerkers”, zoals de installateur, electricien, schilder etc. etc. hier worden genoemd, waren in geen velden of wegen te bekennen en ondanks een aantal keer navragen en natuurlijk de belofte dat ze zouden komen…………… niks.

Na 2,5 week, een paar dagen voordat we wilden verhuizen en dus op het punt dat al het grote werk klaar was heb ik dan voor de zoveelste keer aangedrongen dat er toch wel wat moest gaan gebeuren, want we hadden geen normale, schone wc´s, geen badkamer en niet genoeg stroom.

Toen kwam toch eindelijk de electricien voor de eerste keer langs, om 7 uur ´savonds……………..”ik ben vanmorgen pas voor het eerst gebeld” zei hij en tja, dat is toch best lullig om te horen.
Hij schrok zich ook een hoedje van de stand van het huis en hij beloofde zsm te komen om de ergste nood (tja, wassen en drogen is best handig als dat lukt) op te lossen.
Hij begon wel al over het frezen van leidingen etc. dus wij waren al behoorlijk pissig, omdat de muren en vloeren net allemaal klaar waren.

De volgende dag kwam toch ook de badkamerinstallateur kijken en ook zij beloofden zsm te komen om de boel te installeren.

3 dagen later zijn wij verhuisd en vanaf dat moment ben ik bijna dagelijks bezig geweest om uit te vinden wanneer die mannen de tijd konden vinden om ons te helpen.
Gelukkig hadden we ons oude huis nog (2 straten verderop), waar we nog kunnen douchen, maar ideaal is het natuurlijk niet he.

Vorige week, dus bijna 1,5 weken later, is de installateur 1 dag geweest om de verwarmingselementen te plaatsen, wat ook wel nodig was, want onze dochter verkleumde nogal op haar kamer.
De dag erop kwam er ineens niemand en deed dus ook de verwarming het niet…………… toen toch maar weer eens gebeld.
“morgen komen we om het af te maken” en ja, vrijdag waren ze er weer…………….. tot 13.00, want langer werken ze niet op vrijdag.
Godzijdank deed de verwarming het maar de beloofde nieuwe, SCHONE wc, was toch nog niet geplaatst…………… stond wel in de hoek van de badkamer, ons aan te staren.
Weet je, dat je dán pas gaat waarderen hoe het is om een fijne, schone, normale wc te hebben!!!!!!

Afgelopen maandag was ik de hele dag thuis, omdat ik in de examenvoorbereiding ben voor mijn code 95 (komende maandag 25.11 heb ik examen!!!!) en ik zat dus al met smart te wachten, maar al wie er kwamen…………………… nobody en natuurlijk de electricien ook nog niet he, hoewel ik vanaf vrijdag al te horen had gekregen dat ie “nu toch echt langs ging komen” en “ook wat ging doen”.
Toen was ik het zat en heb ik de burgemeester maar weer ingeschakeld, want die heeft dan toch misschien ietsje meer in te brengen.

Sorry, het wordt een beetje langdradig allemaal he………………Goed, om het nu dan (hopelijk) kort te maken.
Vandaag (Dus donderdag) is de installateur weer geweest en heeft nu álles geinstalleerd, YEAH WE HEBBEN NORMALE WC´S!!!!
Ok  behalve de douche en de douchewand, dus douchen zit er nog niet in en de tijd gaat nu wel een beetje dringen dus de buikpijn wordt er niet minder op.

Ik heb nog een héééééle kleine hoop dat ze morgenvroeg nog gaan komen om dat af te maken, maar heel eerlijk …………

De electricien was er dan toch uiteindelijk gisteravond.
De burgemeester had hem de hele dag letterlijk gestalkt en jawel, hij zou om half 5 komen.
“Of ik dan toch wel een beetje aardig tegen hem wilde doen” schrijft ie me nog via whatsapp……….. Hij had ook dondersgoed door dat ik verschrikkelijk pissed was en trouwens nog altijd ben.
Ik heb hem beloofd dat ik me in zou houden en braaf zou zijn ;-)
De electricien beloofde dus om half 5 te komen en toen ik om kwart voor 7 dreigde dat ik om 7 uur weg was, stond ie ineens 5 minuten later voor de deur  en wát een ouwehoer is dat zeg…….. als ie nou net zoveel zou werken als ie ouwehoerd, dan was het bij ons allang klaar geweest.
Hij heeft me nu BELOOFD, jaja, dat ie morgen komt en dan zowieso de stroom in het washok en bij de kids gaat aanpassen én zorgt dat we buiten licht krijgen, want het is aardedonker om het huis.

Kortom…………………. je kunt er geen zak van op aan en ik ben het zo verschrikkelijk zat allemaal, maar het is nog niet klaar allemaal en we moeten dus nog even doorbijten.
Boos worden helpt geen ene moer en dat stadium ben ik trouwens al voorbij.

Allemaal loze beloftes en veel blablabla en het toont zo vreselijk van GEEN RESPEKT en HOEZO, KLANTVRIENDELIJKHEID.
In dit geval sta je machteloos en je hebt het er verdomme maar mee te doen he en iedereen die nu tegen me gaat zeggen dat ie anders gereageerd zou hebben………….. ga zelf maar in zo´n situatie zitten.
Er is zo´n tekort aan Handwerker, dat ze gewoon niet weten wat ze eerst en wat ze laatst moeten doen en daar maken ze grof misbruik van……………….. en tja, wie zijn hier dan nu de dupe van!!

Het is toch best wel een beetje een lange Geschichte geworden he, sorry daarvoor en dat ik nou kan zeggen, dat ik “lekker van me af heb geschreven”…………….. misschien komt dat gevoel nog.

Bis zum nächsten………… hopelijk met leukere berichten.

ABITUR EN REALSCHULEABSCHLUSS…….EN WAT NU???!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Je zou toch denken dat ik inmiddels wel weet hoe alles hier reilt en zeilt, maar er zijn toch altijd dingen waarvan ik écht (nog) niet weet hoe het werkt.

Het stomme is, dat ik steeds vaker van die momenten heb dat ik én niet meer goed weet hoe de dingen in Nederland ook alweer werken én absoluut géén idee hoe het hier allemaal in elkaar zit en dan voel je je soms echt ontzettend dom.
Onbewust blijf je toch af en toe nog dingen vergelijken met “hoe het in Nederland is”, maar dat werkt natuurlijk lang niet altijd……… en het stomme is dat je dat ook zelf wel weet.

Daar komt dan nu zo langzamerhand bij dat je steeds vaker op de kinderen moet vertrouwen, omdat zij tegenwoordig vaak veel beter weten hoe bepaalde zaken hier geregeld worden dan ik.
Ik moet toegeven dat ik dat best wel een behoorlijk lastig dingetje vind zo af en toe.
Niet dat ik ze niet vertrouw, integendeel, maar het feit dat ik het dan gewoon zelluf niet weet en dat vaak zo stom vind.

Wat nu op dit moment heel aktueel is, is dat het er dan nu vooral over gaat hoe het er in de toekomst voor de kids uit moet gaan zien en dan vooral ivm studie, opleidingen en werk.

Ik heb wel eens eerder geschreven dat ik, alles wat met school etc. te maken had, “step by step” deed en regelde, en iedere keer wel ging zien hoe het in elkaar zit.
Maar eigenlijk vliegt de tijd zo snel voorbij en zijn ze ineens 18 en 16 en dan zal ik/we ons nu toch maar eens moesten gaan verdiepen in “hoe het nu verder moet” hè.

Onze beide kids zitten nu op dit moment middenin hun eindexamens, wat best een spannende tijd is, alhoewel de kids er vrij relaxed onder zijn, dus ik spreek hier vooral voor mezelf ;-)
Onze zoon doet zijn “Abitur” op het gymnasium en onze dochter haar “Schulabschluss” op de Realschule en wat dannnn???………………..tja, dat was nog wel een zoektocht om dat allemaal uit te zoeken en gelukkig is het inmiddels allemaal geregeld en is vooral die Mutti weer rustig.

Onze zoon wil een opleiding doen in het transport (Speditionskaufmann), wat niet echt een grote verrassing is natuurlijk, aangezien het transport hem natuurlijk met de paplepel ingegoten is.
Om een “Ausbildungsplatz” (leer/werkplek) te krijgen mag je hier wel al een jaar van tevoren gaan solliciteren en daar is ie dus ook vorig jaar augustus ook mee begonnen.
Ik vond die stress destijds nogal overdreven, maar gaandeweg hoorde ik wel via via, dat het verkrijgen van een goede Ausbildungsplatz écht niet zo simpel is.
Na een flink aantal brieven, waar hij in de meeste gevallen niet eens een reaktie op kreeg hadden we na de kerst toch wel zoiets van “dat het toch wel eens tijd werd dat ie wat kreeg” en wát gaan we doen als ie helemaal geen werkplek kan vinden?
Nu moet ik je zeggen, dat ik hier zenuwachtiger van werd dan mijn altijd coole en relaxte zoon (en vader), want die maak je de pis écht niet lauw.
Dus, na nog weer eens een zoektocht op het internet langs verschillende transportbedrijven heeft ie er begin februari nog maar weer eens een paar brieven uitgedaan en tot mijn grote opluchting kreeg ie een uitnodiging voor een gesprek.
Hm, tja, wel een beetje ver weg, maar goed, dat zien we dán wel weer en wauw, wonder boven wonder kreeg hij in dezelfde week nóg een uitnodiging voor een gesprek bij een bedrijf dat iets dichterbij, in Meppen zit.

Het eerste gesprek was heel erg positief en het tweede iets minder (was puur zakelijk), maar afgelopen week kregen we het bericht dat ie bij beide bedrijven aangenomen is!!!!!
Tja, toen het luxeprobleem wat ie nou moet gaan doen, maar daar was ie zelf heel snel over uit.
“Waarbij het gevoel het beste was” en dat was tóch het eerste bedrijf, waar hij ook nog 2 dagen op proef gewerkt heeft en wat goed beviel en dat is hem nu dus geworden.
Het is dan wel wat verder weg, maar ik denk ook dat je op je gevoel moet afgaan en je weet pas als je er werkt of het wat is he………. ik geef hem dus groot gelijk!
De school, waar hij 2 dagen per week naartoe gaat zit in Meppen, dus dat is allemaal wel goed te doen.
Er moet nu wel een auto komen, want met het openbaar vervoer heeft ie helaas niet echt een goede aansluiting, maar dat vindt hij niet zo heel erg hoor ;-) .

Onze dochter heeft het ietsje makkelijker in haar keuze gehad want die wil later dierenarts worden en dan nu als vervolgopleiding naar het Gymnasium waarna zij wil gaan studeren.
Daarbij had ze de keuze tussen het “algemene Gymnasium” in Haren (waar onze zoon op zit) en  het beroepsgymnasium in Meppen, waar de focus wat meer op het latere beroepsleven ligt en zij heeft gekozen voor het laatste en daar is ze dan nu gelukkig ook aangenomen

Wat ik wel erg jammer vond, is dat bijvoorbeeld het gymnasium van mijn zoon heel erg weinig aan de begeleiding van studiekeuze en loopbaanplanning doet, omdat ze er daar in beginsel vanuitgaan dat er na het gymnasium gestudeerd gaat worden, wat in het geval van de “Jahrgang” van mijn zoon bijna helemaal geen sprake is.
Bijna iedereen gaat eerst een beroepsopleiding doen, waarbij ze daarna wel zien of er ooit nog verder gestudeert gaat worden.
Die instelling “dan heb ik in ieder geval een opeiding afgerond” vind ik dan niet eens zo slecht bedacht, want hoeveel studenten studeren uiteindelijk écht af als ze van de Uni komen?

Nu moeten beide kids alleen nog eventjes slagen voor hun eindexamens…………….. maar als ik ze mag geloven gaat dat geen probeem worden!!!!

 

azubi kaffee

 

STEKKER UIT FACEBOOK…….. ENNNNNN ER WEER IN!!!!!

Afbeelding

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

twee weken geleden was ik er zó klaar mee, dat ik besloten heb de stekker uit facebook te trekken…………. waarna ik na een week toch maar weer met hangende pootjes mijn account geactiveerd heb.

“Zo hééé, lekker standvastig” hoor ik je zeggen en inderdaad………. nee, niet dus!!!!!!
Dit was niet eens de eerste keer dat ik ermee wilde stoppen want dat heb ik al vaker geprobeerd.
Ik heb een soort van haat-liefde verhouding met eigenlijk alles wat met social media te maken heeft en iets in mij wil zich er ervan afsluiten, maar tja dan ben je toch “bang dat je iets mist” en dan blijf je toch maar weer….. ken je dat gevoel?
Snapchat en Instagram heb ik ook wel een poosje gehad hoor, maar daar ben ik mee gestopt, omdat mij daarvan “het nut” totaal ontgaat.

Dat gevoel van “bang om iets te missen” had ik vroeger ook vaak als ik een keer in het weekend niet uit kon naar de disco of de kroeg en vaak was het dan ook nog zo, dat als je wél ging er in de meeste gevallen niks aan was en je dus ook niks gemist had als je niet gegaan was………
Of, wat nu heel vaak gebeurt en waar ik ook al eens een keer een hele discussie met een vriendin van mij over gehad heb.
Dan ga je gezellig uit eten of samen iets anders leuk doen en dan heeft iedereen ongemerkt 100.000x die mobiele telefoon in zijn hand, omdat de whatsapp steeds afgaat of er weer zo´n rood 1-tje bij je facebook icoon staat en je dus wel eens een belangrijk berichtje zou kunnen missen…………….. herkenbaar???

Ik kan me daar écht kapot aan ergeren, vooral als je dan eindelijk weer eens gezellig samen zit bij te kletsen, maar aan de andere kant…. ik doe er zelf net zo hard aan mee en waarom??????
Heel vaak roep ik ook……….. “HOE DEDEN WE DAT VROEGER TOEN ER NOG GEEN MOBIELE TELEFOONS WAREN!!!!!”, maar ja, dan ben je weer een oud wijf hè……te zeuren!!!! ;-)

Ooit in een ver verleden ben ik eens voor de gein begonnen met ICQ, dat was volgens mij zo´n beetje het begin van het chatten en zo had ik ineens een vriendin in Amerika…. goh wat bijzonder was dat!!!

Daarna kwam hyves en ineens kon je contact maken met mensen die je járen niet gesproken had, oude klasgenoten of vrienden die verder weg wonen, wat gewéldig!!!!
Daar ben ik ook met mijn eerste weblog begonnen en ik kreeg daar zoveel leuke reacties op dat ik dit ben blijven doen en inmiddels dus zo 15 jaar aan blogjes verder ben.
Ook een reden om door te gaan omdat ik het gewoon veels te leuk vind om te schrijven en om “gelezen te worden”.

En tja, toen ging ik naar Duitsland verhuizen en bleek dat de social media toch wel dé manier is om contacten te blijven onderhouden en dat is voor mij nu toch wel dé grote reden om dus facebook en whatsapp aan te houden.
Het is in mijn geval gewoon een feit dat, als ik geen facebook had gehad, ik met minstens driekwart van mijn facebookvrienden en familie nooit meer contact gehad had.
En dan kún je, zoals mijn man doet, wel zeggen “dat dat niet belangrijk is en dat zulke vriendschappen dan niet belangrijk genoeg zijn van beide kanten” en dat is misschien ook allemaal wel zo, maar ik, als sociaal dier,  geloof dat ik dat toch anders zie……

Als ik alleen al naar mezelf kijk, hoe weinig tijd ik naast mijn werk en gezin heb om bijvoorbeeld met mijn beste vriendinnen het contact te onderhouden………daar blijft soms barre weinig tijd over.
En hoe zit dat dan met die vrienden en vooral familie die je niet zo vaak spreekt en ziet en waarvan ik het in ieder geval heel erg jammer vind als ik daar nooit meer iets van zou horen/zien.
En tja, in mijn geval is het dan ook nog zo dat Duitsland natuurlijk ook nog vreselijk ver weg is!!!!!

Kijk…… dán is facebook, ondanks dat je daar ook zo langzamerhand heel veel flauwekul en vooral reclames voorbij ziet komen, wel een mooi medium om nog een beetje op de hoogte te blijven van wat iedereen zo doet.
Het is natuurlijk wel relatief, want bijna iedereen (ik in ieder geval wel) zet er alleen maar positieve en leuke dingen op die ze meemaken, maar goed, dat maakt allemaal niks uit.
Je loopt zowieso niet met je ellende te koop en dan al helemáál niet op social media!!!
Er is toch nog wel iets wat privé blijft hahahahaha.

Hoewel ik erover klaag, vind ik Whatsapp toch écht wel een heel handig medium, want bellen doet toch ook bijna niemand meer. ;-)
Ik heb welgeteld nog 2 vriendinnen en oja, mijn schoonmoeder (omdat zij geen mobiele telefoon of computer heeft) waar ik regelmatig mee bel, maar voor de rest gaat alles via whatsapp, facetime of skype.
Ook op mijn werk merk ik steeds vaker dat whatsapp wel heel handig is ivm het doorgeven van schades en schadefoto´s etc

Tot slot……….neem ik toch aan dat je wel snapt wat voor punt ik hier wil maken.
Nee, ik wil niet dat de mobiele telefoons en de  social media verdwijnt, maar ik zou willen dat de invloed die het op MIJN dagelijks bestaan heeft eens wat minder zou worden en tja, ik weet ook heus wel, dat ik daar zelf bij ben en daar dus zelf invloed op heb.
Maar, zeg nou eerlijk……  ik ben toch niet de enige die hiermee worstelt of ben ik gewoon zo´n enorme muts die weer eens wat te zeuren moet hebben?

Ik kan me dat eigenlijk niet voorstellen!!!!!

Fijne 2e paasdag en jullie zijn dus (helaas) nog niet van me af……….. XXX

 

faceb

 

DE LANDJUGEND VERMAAKT ZICH WEL….. EINS, ZWEI, DREI, SAUFEN!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Ok, eerlijk is eerlijk………..

Zo prachtig mooi als ik het leven op het zo heerlijk rustige platteland hier ook vind, natuurlijk zitten er ook wel een paar nadeeltjes aan.

En het allergrootste nadeel is toch wel, dat er voor de kinderen, kortgezegd, geen ene moer te doen is en tja, dan moeten ze er zelf wat van maken he.

Toen ze klein waren, in ons geval waren er vroeger hier ook maar weinig kinderen van dezelfde leeftijd die in de buurt woonden.
En tja, als het dan ook al niet zo klikt met diegene die juist wél heel dichtbij wonen dan wordt het al vrij lastig.
Ach, zolang ze klein zijn gaat het vaak nog wel, maar vanaf een bepaalde leeftijd wordt het toch iets moeilijker en gaan ze zich toch echt vervelen.
En ik ben dan ook niet zo´n moeder die haar kinderen de hele dag bezig houdt omdat ze zich vervelen.
Ze vonden vroeger het bos nog wel interessant en een beetje door het mais banjeren en in de buurt wat rondfietsen en skeeleren, maar als je dat heel vaak alleen moet doen gaat dat ook snel vervelen he.
Je kunt natuurlijk ook wel met vriendjes afspreken, maar bent dan altijd afhankellijk van je moeder en tja die heeft ook niet altijd tijd (en zin….) om iedere keer maar weer van hot naar her te rijden.

Kortom, zolang je nog afhankelijk bent van anderen (lees: je moeder) kan het soms heel saai en vervelend zijn in zo´n dorp.
Dus de t.v., nintendo DS, gitaar, playstation en niet te vergeten, mobiele telefoon, hebben hier overuren gedraaid zeg maar.

En nu zijn de kids 16 en 18 en ziet het er allemaal een stuk anders uit, wat niet alleen de kids, maar ook moeders errug fijn vindt.
Alhoewel de jongste nog altijd afhankelijk is van anderen wordt het wel een stuk makkelijker.
Gelukkig heeft zij, maar ook haar vriendin, een broer met een rijbewijs, die maar wát graag de taxichauffeur speelt (nóg wel!!) en haar dus overal heenbrengt en daaarna wel weer vandaan plukt.

Zoonlief gaat inmiddels, zodra hij de autosleutels te pakken heeft, met de auto overal en nergens heen en reist ook met enige regelmaat zijn voetbalkluppie “Meppen” achterna met de trein door half duitsland.

Ik snap nu ook heel goed waarom de jeugd hier (bijna) allemaal, zodra ze 18 zijn een eigen auto hebben/krijgen, want er gaat gewoon een wereld voor ze open en het is toch wel heel makkelijk.
Onze zoon heeft er nog geen, maar ik vrees dat hij er voor zijn opleiding straks wel aan moet geloven………… dus er wordt druk gespaard ;-)

Ik vond dat in het begin vreselijk overdreven en vond de jeugd hier maar verwend.
Maar, hoewel ik het zwaar vind om toe te geven…… zelfs ik zit wel eens mis met mijn (voor-) oordeel en ben er in dit geval wel op teruggekomen.
Niet alleen voor de leuke dingen is het erg handig om een auto te hebben, maar als ze een opleiding gaan doen of gaan werken zijn ze vaak aangewezen op een auto omdat het openbaar vervoer op veel punten erg slecht geregeld is hier.

Vanaf een jaar of 15 gaat de jeugd in zo´n beetje ieder dorp hier bij de “Landjugendverein” en dat is een leuke verbetering/aanvulling op hun sociale leven (buiten de sociale media dan natuurlijk, maar daar hebben we het even niet over).
Ze organiseren ontzettend veel leuke feesten en komen regelmatig “gewoon” bij elkaar om wat te hangen en te chillen.
Ook bij de diverse tradities wordt door de landjugend een eigen evenement geregeld en dan is er natuurlijk 1x per jaar de knaller…………….. de Six pack Party!!!!
Dit is een jaarlijks terugkerende evenement bij ons in het dorp en het is écht een megaparty.
Er staat een enorme feesttent middenin het dorp en vanuit heel emsland komt de jeugd vanavond feesten, wel 500 man, als het niet er niet meer zijn.

Dit jaar mag onze dochter voor het eerst naar deze megaparty en omdat wij natuurlijk “in het dorp” wonen is er besloten dat er bij ons vanavond “Vorsaufen” is.
Ik geloof dat ik deze term niet uit hoef te leggen en na mijn blog “geen 18, geen bier………. nou niet hier!!!!” ( http://verhuisdnaarduitsland.nl/?p=530  ) snap je ook dat hier geen houden aan is, ook al is het spul nog lang geen 18.

Je kunt hier een hele discussie over gaan voeren, maar daar heb ik helemaal geen zin in en daar gaat het nu ook niet over.

De voorbereidingen zijn al 2 weken in volle gang en ik krijg het gevoel dat het “Vorsaufen” belangrijker is dan de daadwerkelijke party hahahaha.
Banken met tafels moeten geregeld worden en een heater, omdat het in de garage nog steeds wat frisjes is ookal is die enorme (oeh, wat fijne!!!) vorst weer weg.
(tja, je denk toch zeker niet dat ik dat hele spul in huis wil hebben??!!)
Natuurlijk moet er ook drank en chips en pizza´s gehaald worden en nu zijn we geloof ik startklaar voor wat er komen gaat.

Geweldig toch allemaal en ik vind het allemaal prima.
Ik vind het alleen maar ontzettend leuk om te zien dat de vriendengroepen zich steeds meer uitbreiden en hoe ontzettend gezellig ze het met elkaar hebben.

Heel egoistisch misschien, maar ik ben nog steeds van mening dat we hier een supergoeie plek hebben uitgezocht om te wonen en je ziet dat de kids wel een weg vinden om zichzelf te vermaken

En ik……………… kan lekker blijven genieten!!!!!

NA DANN ………. NACH 11,5 JAHREN MAL EINEN BLOG IN DEUTSCH!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Tja, und dann nach 11,5 Jahre in Deutschland, wird es mal Zeit um zu versuchen einen Blog in deutsch zu schreiben und ich befürchte, dass es eine einmalige Geschichte wird :-)

Worüber kann ich dann besser schreiben, als über meine Erfahrungen mit der deutschen Sprache………… und nein, das ist nicht langweilig ;-)
Als wir vor 11,5 Jahre nach Deutschland kamen habe ich kaum ein Wort deutsch verstanden und habe mich auch kaum getraut deutsch zu Reden, aber tja, wenn man A sagt muss man auch B sagen und so wurde ich ins kalte Wasser geschmissen und habe am Ende doch noch schwimmen gelernt.
Ein Gespräch zu Führen war am Anfang ein Horror für mich, aber ich habe mich durchgesetzt und ich muss sagen, dass ich auch niemals negative Erfahrungen gemacht habe.
Was die hinter mein Rücken gedacht und gesagt haben weiß ich natürlich nicht, aber die Leute sind immer nett zu mir gewesen und sind es auch immer noch.

Mir wurde ganz schnell klar, dass ich mit meinem “Steinkohlendeutsch” nicht viel erreichen würde und so habe ich mir sofort zwei Wörterbücher gekauft und einen Deutschkurs besucht und in den ersten vier Jahren lagen die Wörterbücher bei uns auf dem Tisch.
Bei jedem Brief, Gespräch, Lied (Rammstein!!!!), Buch, Zeitung, Fernsehsendung, Radioprogramm, usw., habe ich die schwierige Wörter nachgeschlagen, die ich nicht verstand.
Wir haben uns angewöhnt deutsche Fernsehsender zu gucken, wo zum Beispiel Tatort ein guter Lernmeister war, obwohl ich jetzt wohl genug Tatort gesehen habe…………

In 2008 habe ich angefangen für eine niederländische Firma ein paar deutsche Webshops zu betreiben und dazu musste ich auch alle Texte schreiben.
Zum Glück habe ich ein paar liebe deutsche Freundinnen gefunden die meine Texte kontrollierten und so hat es (glaube ich jedenfalls) super geklappt.
Nach zwei Jahren hat das leider aufgehört und ich musste mir einen neuen Job suchen.
In 2012 habe ich durch Zufall und Glück einen tollen Job gefunden bei einer Versicherungsagentur wo ich jetzt genau sechs Jahre arbeite.

In diesen sechs Jahren habe ich die Sprache echt richtig gut gelernt und ich kann wohl sagen, dass mein deutsch sich, im Vergleich zu vor 11.5 Jahren, 1000% verbessert hat.
Ich habe meinem Chef sofort gesagt, dass er mich verbessern soll wenn ich Fehler in der Sprache mache und diese mache ich noch jeden Tag.
Ein Nachteil ist, dass ich mich mittlerweile ärger wenn er mich verbessert, weil ich weiß, dass ich da etwas Falsches sage, aber nicht weiß wie ich es richtig sagen oder schreiben soll.
Das hat alles mit der Grammatik zu tun und ich weiß auch, dass 75% der Deutschen damit Schwierigkeiten hat, also brauche ich mich eigentlich nicht schämen……………….. Oder???!!!!

Mein Problem ist, dass ich perfekt sein möchte, weil mein niederländisch auch (fast) immer sehr gut war.
Jetzt bemerke ich, dass ich mittlerweile in der niederländischen Sprache auch ganz oft Fehler mache (d und dt) aber das habe ich losgelassen, weil man sonst verrückt wird hahahahaha.

Ok, ich habe meinen “niedlichen” niederländischen Accent und ich spreche und schreibe nicht fehlerlos deutsch, aber ich verstehe mittlerweile alles und, ganz wichtig, …………. die Leute wissen was ich meine und sonst ist es mir Wurst was die anderen davon halten.

Fazit:
Also, nachdem meine Kinder diesen Blog gelesen haben, waren sie der Meinung, dass da doch ziemlich viele Rechtschreib- und Grammatikfehler gemacht wurden und so hat meine liebe liebe Tochter geholfen, diesen Blog zu überarbeiten.
So sieht man, dass man auch noch nach 11,5 Jahren vieles lernen muss.

Ganz liebe Grüße, von meiner Tochter und mir.

P.s.: Volgende keer, tog weer in het nederlands…….. (schreef mijn dochter!!! ;-) )

 

streichholz korn

WEEMOED……… MOET AF EN TOE KUNNEN, TOCH!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Een van de vooroordelen die Duitsers over Nederlanders hebben is, behalve dat we allemaal fietsen, een caravan hebben, erbij lopen als “Frau Antje” en niet te vergeten……..  wiet roken is, dat “wij Hollanders” zo vaak in ons leven verhuizen.

Die opmerking heb ik al vrij vaak te horen gekregen en het blijkt dat de meeste Duitsers hooguit 1 of 2 keer in hun leven verhuizen.

Nu moet je al die vooroordelen natuurlijk met een vreselijke korrel zout nemen, maar in het laatste geval zit er voor mij wel een kern van waarheid in.
Inmiddels ben ik in mijn leven 9 keer verhuisd, waarvan ik er tot mijn 14e al 5 verschillende woonplaatsen op had zitten.
Geboren Drent, een van de eerste bewoners van Lelystad, toen naar het Groningerland, daarna Den Helder en uiteindelijk naar Anna Paulowna.
Tja, vroeger ging dat zo, dat je ging wonen waar je werkte en aangezien mijn vader nogal eens van “Standort” moest veranderen gingen wij als gezin gewoon mee.

Op mijn 6e kwamen we dus terecht in de kop van Noord-Holland en hier heb ik mijn lagere schooltijd en brugklas doorgebracht, wat voor mij een hele leuke en gelukkige tijd was.
Toen we op mijn 14e terug naar Drenthe gingen verhuizen was dat voor mij heel dubbel, want aan de ene kant was het helemáál niet leuk omdat ik al mijn vrienden kwijt ging raken (in die tijd had je nog geen social media, dus behalve brieven schrijven met een paar goeie vriendinnen had je met niemand contact meer en die zag je dus ook NOOIT meer!!), maar aan de andere kant, woonde mijn hele familie in Drenthe en “joh, jij maakt toch wel weer nieuwe vrienden!!!!!”

Inderdaad, die nieuwe vrienden kwamen er uiteindelijk heus wel, mede door school en sport en ik heb me, ondanks dat ik de eerste jaren vaak heimwee had en riep dat “ik later, als ik groot ben natúúrlijk weer terug ging”, ook wel meteen thuisgevoeld.
Maar wát een opmerkingen heb ik in het begin gehad omdat ik zo “Amsterdams” praatte (een belediging voor de Westfriezen!!) en vooral het maken van nieuwe vrienden op een plek waar je gewoon hélemaal niemand kent is in het begin helemaal niet zo gemakkelijk als het lijkt.

Ik raakte mijn westfrieze accent kwijt en ging de drentse taal verstaan en zelfs wat “meeknauwen” wat me dan weer commentaar opleverde van mijn vrienden in Noord-Holland dat ik zo “boers-praatte”!!!
Ik kreeg veel vrienden en bekenden en vond mijn grote liefde waar ik nog altijd heel gelukkig mee ben en 20 jaar later besloten wij samen dat we naar Duitsland gingen verhuizen.
Deze keer was het onze eigen keuze en zoals ik al vaker beschreven heb, hebben we ook absoluut geen spijt en gaan we (voorlopig) ook niet meer terug naar Nederland.
De kinderen waren nog zo klein dat ze niet tegen dezelfde problemen aanliepen als ik en dus moest het gaan lukken!!!!………………. en dat deed het ook.

Het enige wat voor mij weer hetzelfde was, was dat je weer helemaal opnieuw mensen moet leren kennen en je écht helemaal niemand kent van vroeger en dát is wat mij af en toe wat weemoedig maakt.

Waarom nu ineens?
Mijn lagere school is vorige week definitief gesloten en wordt afgebroken.
Ik zag dat op (lang leve!!!!)  Facebook voorbij komen en ik kan het niet verklaren, maar werd daar ineens zo weemoedig van……….

Een paar maanden geleden had ik een reunie van mijn klas van de lagere school en had de meeste oud-klasgenoten 32 jaar niet meer gezien.
Nu hadden we een klas met 5 meiden en 14 jongens, waarvan volgens mij allemaal rauwdauwers en we stonden bekend als “nogal lastig”.
Mijn persoonlijke herinnering is, dat ikzelf met iedereen van die klas goed overweg kon en dat ik vooral een hele leuke schooltijd heb gehad.
Ik vond het dan ook heel bijzonder om de mensen waar je je vroegste jeugd hebt doorgebracht naar zo lange tijd weer terug te zien.
Een beetje een gevoel van “eigen”, terwijl je elkaar eigenlijk helemaal niet meer kent omdat iedereen zijn eigen weg is gegaan.

En wat me dan zo weemoedig maakt is dat je dat gevoel van “eigen” hier, waar we nu wonen dus nooit zult gaan krijgen……..
Ach ja, zucht ……………

Dan ga je weer relativeren, waar ik eigenlijk toch veel beter in ben en dan is dat gevoel ook wel weer weg.
Joh, wat is nou “eigen” en wat was er gebeurt als…………….  dat heeft helemaal geen zin en dat is ook helemaal niet iets waar ik benieuwd naar ben.
Ik heb inmiddels ook hier een paar hele lieve vriendinnen en goeie bekenden en een leuke job, dus wat zeur je nou!!!!

Maar af en toe even terugkijken en “mijmeren” ………………. zal ook wel meer iets met leeftijd te maken hebben vrees ik ;-)

Hollandse