DE WERELD IN DE FIK…………. MAAR HIER VALT HET BLIJKBAAR NOG WEL WAT MEE!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Eigenlijk was ik nu eens niet van plan om meteen een blog de wereld in te slingeren.

Dit vooral omdat er al zo verschrikkelijk veel over de “huidige situatie” geschreven en gezegd wordt en omdat ik nou niet het gevoel heb iets “nieuws of origineels” toe te kunnen voegen.
Ik hield het de laatste tijd vooral bij het absorberen van al het nieuws (tja, zo ben ik nou eenmaal) over Corona en dan vooral natuurlijk wat er hier in Duitsland en in Nederland gebeurt.
Ik ben het ook helemaal eens met alle maatregelen die er van bovenaf genomen worden, hoe “lastig en onhandig” die misschien ook mogen zijn.

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik heb ook écht het gevoel dat deze hele situatie nog wel eens hele ernstige vormen aan kan gaan nemen en dat we nog maar aan het begin staan van………………………………. zeg het maar…………
En dan zijn er blijkbaar toch nog verschrikkelijk veel mensen zijn die dat nog niet helemaal (willen) beseffen :-(

Maar……………. waarom dan nu wel een blog?………….. nou precies dát!!!!!

Sinds deze week zijn mijn kids natuurlijk ook thuis en ook mijn baas heeft besloten dat hij het kantoor voorlopig sluit voor klanten en zelf alles via telefoon en homeofice thuis doet…………… en dus ben ik ook vrij.
Mijn man moet, als zelfstandig trucker, wel gewoon (zo lang mogelijk) doorwerken en ik hoop natuurlijk dat dat allemaal zonder (gezondheids/financiele) problemen gaat blijven lukken……………. dat zijn best grote zorgen en daar staan wij niet alleen in.

Dusssss, zitten wij nu voor, nog maar, de 3e dag thuis en ik moet zeggen dat ik me totaal niet verveel en heerlijk op mijn gemakkie wat klusjes in huis doe (want nog best wel genoeg te doen) en dat ik het nu nog best fijn vind om zo thuis te zijn.

Maar helaas zal je er toch af en toe ff uit moeten om boodschappen te doen.
Er gaat namelijk toch ineens wel behoorlijk wat door als je met zijn drieeen de hele dag thuis bent, dus toch maar eens ff wat brood, verse groente en fruit, toetjes etc. halen.

Ik opperde vanmorgen dat ik toch wel ff naar de winkel wilde en onze dochter sprong een gat in de lucht……………. Yessss, ik ga ff gezellig mee!!!!!
Zij verveelt zich dus ondanks dat ze voor school nog genoeg te doen heeft, nu al kapot, dus dat gaat nog wat worden de komende weken….. :-(
Ik zei al tegen haar, dat het in het dorp waarschijnlijk ontzettend rustig en saai zou zijn, omdat alleen de supermarkten open zijn, verder geen andere winkels, tenminste ………………deze maatregel werd toch eergister “Deutschlandweit” bekend gemaakt volgens mij?

Maar ze wilde toch graag “ff eruit” en wij dus naar het dorp, waar we altijd onze wekelijkse boodschappen doen.
We reden eerst langs de boekenwinkel, die gewoon open bleek te zijn en omdat ik wilde proberen of ik toch nog ergens een postzegel kon kopen, wilde ik toch ff kijken of het postkantoor open was, die in het gebouw van de plaatselijke bouwmarkt en huishoudzaak (soort Blokker zeg maar ;-) ) zit.
Deze bleken tot mijn enorme verbazing toch gewoon open te zijn en het was er zelfs redelijk druk.
De supermarkten waren natuurlijk gewoon open, zoals bekend, maar ook de drogist Rossmann.

Ik had, ondanks alle berichtgeving, nog het naieve idee dat het hier met dat “hamsteren” heus nog wel wat mee zou vallen, maar wat bleek inderdaad, het wc papier, (desinfecterende)  handzeep, zakdoekjes, afbakbroodjes, nudeln en meel zijn bijna allemaal op.
Gelukkig had ik dat allemaal niet op mijn lijstje staan en was er nog wel genoeg “vers” te krijgen, dus voor ons vandaag nog geen kreuk.

Wat mij ook erg opviel en waar ik écht niet bij kan is dat ik ontzettend veel ouderen (als in 65+) in de supermarkt zag rondlopen en niet alleen daar, maar dus ook in het dorp en die 2 winkels waar wij dan ook nog waren en dat terwijl toch vooral die doelgroep écht met klem afgeraden wordt erop uit te gaan als je er niet persé uit hoeft.
Natuurlijk moeten zij ook boodschappen hebben, maar het was gewoon écht heel druk…………….. en het risico dat ze toch écht lopen…………….. ik snap het niet of ben ik nou gek.
Wij hebben zelf ook al een aantal oude buren en bijv. mijn schoonvader aangeboden om voor ze naar de winkel te gaan………….. dat kunnen toch meer mensen doen??Goed, mijn mening………………

Wij wilden nog ff naar het bakkertje om lekkere broodjes te halen en die verkoopster vertelde dat zij juist erg weinig klanten en vooral bijna geen mensen kwamen “Frühstücken”  en ja, dat snap ik dan natuurlijk wel weer.
Naast die bakker werkt mijn vriendin in de duitse “Action”, zeg maar.
En wat schetst mijn grote verbazing…………… die is óók gewoon open en omdat ik zag dat zij “gewoon” aan het werk was, wilde ik eens ff horen “hoezo”????

Tja, waarom ze überhaupt open zijn?……….. dat snappen ze zelf ook niet (want, lekker belangrijk voor de dagelijkse nood!!) maar ja, als er dan van bovenaf beslist wordt tóch open te blijven…………… wat mot je dan??
Ook zij begrijpt er niks van en het is net of de ernst van de hele situatie nog niet helemaal doordringt in de hoofden van vele mensen.
Als ik dan van haar hoor hoeveel mensen er nog gewoon komen winkelen, dat blijkt dus nog behoorlijk veel te zijn.
Overal in de winkels staan trouwens wel bordjes met “Abstand halten” en versperringen bij de kassa´s om 1,5 meter afstand te houden, maar die 1,5 meter afstand blijkt in de praktijk voor veel mensen toch nog wel een probleem te zijn.

Wij zijn, na over en weer onze verbijstering gedeeld te hebben, héél snel weer vertrokken en fijn weer richting huis gegaan, waar we voorlopig in onze vrijwillige quarantaine blijven en vooral geen groepen mensen meer gaan opzoeken.

Misschien ligt het gewoon aan mij hoor, ik weet het niet.
Aan de ene kant ben ik super nuchter en kan heul goed relativeren, maar in dit geval denk ik niet aan mezelf, maar vooral aan alle mensen die als “risikogroep” aangeduid worden.
Je wilt toch niet diegene zijn die iemand aansteekt…………… met alle (onzekere) gevolgen van dien?

De hele wereld lijkt in brand te staan en IEDEREEN wordt aangeraden ZIJN EIGEN VERANTWOORDELIJKHEID EN MAATREGELEN te nemen en op te volgen en bij de eerste de beste gelegenheid waar ik dan zélf mee te maken krijg blijkt dat het lijkt alsof er totaal niks aan de hand is…………………… leg het mij maar uit.

Ik kan in dit geval alleen maar mijn eigen steentje bijdragen en probeer me er maar aan te houden zover dat gaat en we gaan zien waar het de komende weken/maanden naartoe gaat…………………………

Blijf gezond en gebruik vooral je (gezond) verstand!!!!!!

hamster

“BERGFEST”……… MIJN EEUWIGE STRIJD TEGEN DE KILO`S!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Deze keer een blog met een wel heel persoonlijk verhaal dat ik graag met jullie wil delen en wel met een bijzondere reden, want………

Af en toe zie ik mensen die “ineens”, tenminste zo lijkt het, enorm zijn afgevallen, maar eigenlijk hoor je nooit hóe ze dat dan gedaan hebben.
Vooral, als je ze niet regelmatig spreekt, hoor je nooit het verhaal erachter en dát is dus voor mij wel iets wat me enorm interesseert.
Hoe hebben ze dat toch gedaan?
Hebben ze, net als ik, ook een jarenlange strijd gevoerd ………. en kunnen ze hun nieuwe gewicht ook vasthouden?
Zulke vragen dus……………. zouden anderen die ook hebben?

Komende donderdag ben ik op de helft van, hoe ik het zelf noem, “de grote ummekeer in mijn leven” en alhoewel het misschien nogal mutserig klinkt, zo zie ik het ook écht en ik vier dan ook mijn “Bergfest”. (“de eerste helft” hebben we in ieder geval gered!!).

Het gaat over mijn strijd tegen de kilo´s die ik al zo´n kleine 35 jaar voer en helaas kun je mij wel de “klassieke jojo” noemen.

Achteraf is het gewoon belachelijk dat ik al zó vroeg met mijn gewicht bezig was, maar dat is helaas zo gegaan.
De problemen met mijn gewicht zijn zo vanaf mijn 10e heel langzaamaan groter geworden en ik ben er altijd enorm mee bezig geweest.
Altijd op dieet en mezelf áltijd te dik vinden.
Ja, ik heb ook wel met gedachtes gelopen om over te geven als ik me weer eens zó vol gepropt had dat ik kotsberoerd was, maar altijd was er iets in mijn hoofd dat zei dat het net een stap te ver was om boven de pot te gaan hangen.
Godzijdank is het bij mij dus nooit zover gekomen dat ik anorexia of bolimia ontwikkeld heb.
Wél denk ik dat ik een eetverslaving heb en dat is al erg genoeg om mee om te gaan.

Écht mis is het met mijn gewicht gegaan toen ik op mijn 21e ging samenwonen.
Ik kon, omdat mijn man toen ook al vrachtwagenchauffeur en dus de hele week weg was, doen en laten wat ik wilde, want ik hoefde alleen maar voor mezelf te zorgen.

Boah, ik kon gewoon alles eten wat ik maar wilde en niemand die me in de gaten hield.
Ik ontwikkelde dus in recordtijd een giga slechte eetgewoonte en kon zo ook mijn eetverslaving lekker verder ontwikkelen.

Binnen de kortste keren was ik 15 kilo aangekomen en al vrij snel was ik zelfs boven de 100 kilo.
Uiteindelijk liep dit op tot 120 kilo wat mijn zwaarste gewicht ooit is geweest, écht vreselijk vond ik dat!!!!
Afgelopen jaar woog ik na weer veel schommelingen inmiddels ook alweer 118 kilo.
Ik had totaal geen fut om ook maar iets te doen en na het werk lag ik ´savonds uitgeteld op de bank en deed alleen wat écht nodig was.
Bah, wat voelde ik me slecht en wat zat ik vreselijk ik mijn vel.

Mijn hele dieetgeschiedenis ziet er helaas nogal kleurrijk uit.
Je kunt écht bijna geen dieet noemen en ik heb het wel geprobeert………en geloof me, geen enkel dieet werkt op de lange duur!!!!!!!
Maar weten we dat stiekem niet allemaal al? ;-)

Het begon met Scarsdale dat ik samen met mijn moeder regelmatig volgde en daarna volgden onder andere, dieetklup 80, soepdieet, ziekenhuisdieet, brooddieet, Weight Watchers (2x) (-15 kilo) , 40-punten, 60-punten, Montignac, maaltijd+ (-15 kilo)  en niet te vergeten Sonja Bakker, waar ik uiteindelijk destijds zelfs wel 20 kilo afgevallen was, maar tja………binnen de kortste keren had ik al die kilo´s, of zelfs meer er ook weer bij.
Ook ben ik diverse keren bij de huisarts geweest, heb dietistes en sportscholen bezocht, zonder blijvend resultaat.
Ik kende ook mensen die een maagband of maagverkleining hadden gedaan, maar op een of andere manier vind ik dit eng en ik zie het ook wel als een allerlaatste redmiddel.

Een paar jaar geleden ben ik radikaal met dieten opgehouden, want bijna iedereen met overgewicht weet heus wel waar het aan ligt dat je te zwaar bent.

TEveel eten, TE vet, TEveel suiker, TE weinig gezonde voeding, TE weinig beweging, TE weinig water drinken en die combi maakt dat je uiteindelijk te zwaar wordt.

Maar verander dat verdorie maar eens!!!!!!!……… want het is niet ALLEEN het feit dat je dus gewoon maar teveel naar binnen stouwt, het zit ook nog eens voor minstens 75% tussen de oren, daar ben ik van overtuigd!!!!!

Hoe vaak ik de afgelopen jaren niet voor de spiegel heb gestaan met tranen in mijn ogen en hoe vaak ik mezelf heb uitgescholden om het feit dat IK het weer eens zover heb laten komen en niet in staat ben om mezelf te veranderen.

Dat ik geen karakter, geen doorzettingsvermogen heb en dus een enorme loser ben en niet de moed heb om mezelf aan te pakken en te veranderen, want nee, ik was totaal niet tevreden met mezelf (understatement van de eeuw!!) en ja, ik vond mezelf er (Altijd!!!!) verschrikkelijk uitzien, maakt niet uit wat anderen er van zeiden!!
Om gewoon depressief van te worden….. en dat was ik dan bij tijd en wijle ook.

En dan Foto´s……….. o wat verschrikkelijk!!!

Hoe vaak mijn eigen man me niet verteld heeft dat ik zo ontzettend (!!!) mooi ben en dat ie van me houdt zoals ik ben en dat ie me NOOIT zou willen ruilen voor een ander, écht super lief natuurlijk en ik wéét ook dat ie het écht meent ………….. maar in mijn hoofd zat een heel ander beeld.
En zelfs af en toe ook wel mannen die je een “lekker ding” noemen……….. duhhhhhhh.
En dan mijn lieve, geduldige vriendinnen en schoonzus, hoe vaak ik die wel niet “lastig gevallen” heb met mijn dieetperikelen, ik kan me zo goed voorstellen dat die af en toe écht dachten…………. “pffff, jemig, heb je háár weer, altijd hetzelfde verhaal…….. zet toch gewoon eens door als je wat begonnen bent en loop toch niet zo te zeiken).
Dus ik had op een gegeven moment ook helemaal geen zin meer om het daar over te hebben en al helemáál niet om er nog wat aan te doen.
Je hele eigenwaarde is gewoon weg en je zelfbeeld is alleen maar negatief en je ziet ook geen oplossing meer om er nog iets postiefs van te maken.
En ondertussen moet je naar de buitenwereld maar tonen dat je zo´n zelfverzekerde, sterke vrouw bent, die je niks kunt maken.

En hoe kwam het dan toch tot de ommekeer?

Ik zat dus alweer een hele tijd écht slecht in mijn vel toen mijn baas er op een dag mee kwam dat ie samen met zijn dochter een dieetprogramma wilde gaan volgen via het ziekenhuis.
HIj vertelde me er het een en ander over en ik was eigenlijk meteen behoorlijk enthousiast,……… behalve over de prijs, want het moest nogal behoorlijk wat gaan kosten en de krankenkasse ging dit in mijn geval niet vergoeden.
Ik bleef dus een beetje terughoudend in mijn enthousiastme omdat we dit nooit konden gaan betalen, maar ik heb het thuis toch mijn man verteld over dit programma.

Hij was tot mijn verrassing metéén heel enthousiast en zei dat dit écht wat voor mij was.
Natuurlijk had hij ook dondersgoed door dat er IETS moest gaan gebeuren en ook hij zag dit als een goede kans.
“We gaan hier gewoon voor, vooral als JOU dat helpt om je beter in je vel te laten voelen!!!!!”……………….. was dat niet onvoorstelbaar lief!!!!

Dus sinds 18 augustus 2016 doe ik, samen met nog 7 anderen, mee met een speciaal dieetprogramma via het ziekenhuis.
Hierbij krijg ik niet alleen begeleiding van 3 dietistes, maar ook van 2 sportbegeleiders en een psychologe.
We hebben een hele fijne groep mensen met allemaal hetzelfde probleem en allemaal eenzelfde doel.
“Je beter in je vel gaan voelen door je leefpatroon aan te passen”!!!!

Inmiddels zijn we op de helft en ben ik 25 kilo kwijt en ik kan je niet vertellen hoe onvoorstelbaar goed ik me voel.
We zitten sinds 3 weken in de fase waarbij ik (helaas) niet meer af mag vallen en moet stabiliseren, dit om het jojo-effect tegen te gaan.
Ik ben van 118 kilo naar 93 gegaan en als ik heel eerlijk ben had ik er heel graag nog 5 kilo extra afgehad, zodat ik onder de 90 ben, maar joh…………… dit is toch ook al een geweldige prestatie!
Ik ben in geen 25 jaar op dit gewicht geweest dus wat zeur ik nou over die 5 kilo he….

Maar tussen mijn oren ben ik jammer genoeg nog niet 25 kilo lichter en dus slank en ik geloof ook dat dit gewoon écht wat meer tijd nodig heeft.
Ik schrik soms echt letterlijk als ik mezelf in de spiegel zie en “poeh”, dan moet ik toch toegeven dat ik best wel heel trots ben op wat ik tot nu toe bereikt heb.
Mijn beste vriendin is iedere keer in tranen als ze me na een paar weken weer ziet, dat vind ik toch zo ontzettend lief!!!!
Kijk, een slanke den zal ik écht nooit worden, maar dat is me echt wurst.
Ik eet gezond, voel me gezond, beweeg echt 1000% meer als een half jaar geleden en zit onvoorstelbaar goed in mijn vel, dát is wat het belangrijkste is.

Een mooi topmomentje was in november toen ik voor het eerst nieuwe kleding ging kopen met mijn man.
Ik had altijd maat 48 van broek en 50-52 (XXL) van shirts en ik hoopte met heel mijn hart dat ik nu toch wel minstens maat 44 aan zou moeten kunnen.
Joh, wat was ik zenuwachtig toen we gingen shoppen dat kun je je niet voorstellen.
Dus in de winkel een leuke broek uitgezocht en maat 44 gepakt………hum, slobberde een beetje bij mijn kont, zal wel verkeerd model zijn.
Mijn man geeft mij maat 42 (!!!!) aan …….. “duhh, die ga ik nooit passen joh!!”.
Nou dus écht wel, je weet niet hoe zo´n enorm goed gevoel ik op dat moment had.
Heb in mijn eentje in de paskamer even een vreugdedansje gedaan en had de tranen in mijn ogen.
In een andere winkel nog een paar broeken aangehad en ja hoor, het was geen vergissing, maat 42 past gewoon!!!!
Shirts kon ik ipv XXL een maat L aan en zit nu in maat 44/46 en het allermooiste, IK HOEFDE NIET MEER BIJ DE GROTE MATEN TE KIJKEN!!!!

Nu kan ik dus ook eens voor kleding in “normale” kledingwinkels kijken!!!!

Mijn man had als verrassing nog stiekem een leuke spijkerbroek met maat 40 gekocht en me die thuis kado gegeven en die broek heeft tot half december aan mijn kledingkast gehangen.
Toen ik hem na 6 weken eindelijk aan durfde te passen……zat ie als gegoten!!!!!
Ècht waar, van maat 48 naar maat 40 en dáár kan ik natuurlijk ook wel aan zien dat ik toch écht wel wat gepresteerd heb.
Nu in mijn hoofd nog hahahahaha.

Ik zal nooit zeggen dat ik NOOIT meer te dik ga worden, want ik weet waar ik vandaan kom en wat de gevaren zijn.
Ook ken ik genoeg voorbeelden van mensen die ooit héél veel zijn afgevallen zijn en een paar jaar later helaas weer op hun oude gewicht of zelfs nog meer wegen.
Zó jammer, maar het is de harde werkelijkheid.
Ik wéét hoe zo´n zware strijd het is en ik zit er nu middenin, maar deze strijd is levenslang en als het jaar voorbij is, zal ik het toch zelf moeten doen daar ben ik me ook zeer van bewust.
Ik hou ook iedere week een dagboek bij en heb geprobeerd daarin mijn gevoelens en emoties zo goed mogelijk te beschrijven.
Mocht ik het dan op een slecht tijdstip, die zeker gaat komen, nodig hebben……….dan kan ik deze teruglezen en gebruiken om niet terug te gaan vallen in oude gewoontes.

Ik kan alleen maar heel erg mijn best blijven doen en zorgen dat ik mijn leefpatroon zo aanpas dat het ook vol te houden is en ik geloof echt dat ik op de goede weg ben.

Kijk, als je goed in je vel zit, maakt niet uit of je wel of geen overgewicht hebt, dan is het prima en ben ik ongelooflijk blij voor je………………….. maar voor diegenen die, net als ik, zich daar niet (meer) goed bij voelen, misschien is dit een kleine duw in de goede richting.

ALS IK HET KAN…………… KUNNEN ANDEREN HET ZEKER!!!!!!!!!!!!!!!!

SCHOOLONGEVALLETJE, HOEF JE TOCH NIET MEE NAAR DE DOKTER……. OF TOCH???

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Vandaag was mijn vrije dag en ik zou er eindelijk na tijden weer eens lekker van gaan genieten!!!!

De kids moesten tot een uur of 2 naar school dus zou ik tot dan heerlijk het rijk alleen hebben en kon de hele dag thuis lekker een beetje “aanklungelen”.
Ik denk dat er vast wel een aantal van jullie zijn die dit herkennen hahahaha.

Door diverse omstandigheden, waar ik dan weer niet verder over ga vertellen, was het er de laatste (12) weken niet van gekomen en was mijn vrije vrijdag niet écht meer “van mij” zeg maar……..

Dusssss, lekker op tijd eruit en eerst maar eens een dik half uur met de hond gelopen.
Daarbij heb ik heerlijk genoten van de rust en lekkere frisse buitenlucht en ik heb zelfs de eerste ganzen over horen/zien vliegen…… yes, de winter komt er weer aan, heeeeeerlijk!!!!
Daarna thuis op mijn gemakkie eerst eens ff lekker een kop koffie (of 3) genomen, beetje internetten, facebook en nieuws checken en een spelletje candy crush en tegen een uur of 9 maar eens ff spotify op levensgevaarlijk gezet en heerlijk in de woonkamer aan de poets gegaan. (Nee, géén straf!!!)

Ik had net de hele boel op zijn kop staan……….. “eerst chaos, dan orde!!” toen de telefoon ging.
Mijn dochter belde vanaf school, of we misschien toch wel even naar de dokter konden gaan, want ze had toch wel erg last van haar schouder…………….

Wat was er dan gebeurd?

Gisteren bij gym hadden ze basketbal gespeeld en daarbij is ze gestruikeld, op haar onderarm gevallen en daarbij is haar schouder naar achter geschoten…………. met een harde “knak” en toen deed het behoorlijk zeer.
Ik heb haar gisteren dan ook meteen van school gehaald en thuis, na een grondige inspectie en flink koelen leek het allemaal toch wel wat mee te vallen.
Ze kon alles nog redelijk goed bewegen en tja, had wel pijn, maar het ging allemaal best wel ok en omdat wij (hollanders) niet zo snel naar een dokter lopen heb ik het eerst maar eens ff afgewacht.

Koelen, koelen en nog eens koelen en we hadden nog een “schmerzgel” die ik erop gesmeerd heb en dat moest het maar doen.
Vanmorgen heb ik haar ook niet gehoord over dat ze nog veel last had en ze is ook gewoon naar school vertrokken.
Mijn baas zat gister al meteen te “zemelen” dat ik naar de dokter of zelfs het ziekenhuis moest gaan, maar ik heb daar toch een andere mening over en ik zag mezelf alweer 2 uur in de wachtkamer zitten……………. voor niks!!!!

Maar dus, daar zaten we dan, vanmorgen om kwart over 10……. in de wachtkamer van de huisarts.
Het zat er voor de verandering weer eens tjokvol en uiteindelijk was een kwart voor 12 dat we eindelijk aan de beurt waren en ik kan er gewoon niks aan doen, maar je zit je gewoon wéér dood te ergeren aan het tempo en aan dat belachelijk stomme systeem dat je geen afspraak kunt maken bij zo´n huisarts.
Het ergste was nog dat er ook nog een opa en oma met hun 2-jarige kleinzoon zaten en opa blijkt zo vreselijk trots op hem dat ie constant aan iedereen die het maar horen wilden (en ook die het juist niet wilde, zoals ik) luid liep te verkondigen hoe geweldig dit kind wel niet is en wat ie toch allemaal al kan en het dan ook ging demonstreren …………….ken je dat?
Vreselijk zulke mensen en je krijgt meteen een hekel aan dat kind, terwijl het schattige jochie er niks aan kan doen natuurlijk.
Ze waren ook nog nét voor ons aan de beurt zijn, dus die ellende heeft dus die hele 1,5 uur geduurt…………… tja, áls je je dan al ergert, wordt het niet beter he.

Maar goed, wat ik al eens eerder geschreven heb, onze huisarts is wel heel goed en ontzettend aardig en tja, ze neemt gewoon de tijd voor je en wie wil dat nou niet.
Dus waren we eindelijk aan de beurt en wat ik al dacht…………….. het is maar een kneuzing en daar kun je idd toch best wel behoorlijk last van hebben.

“Godzijdank”, dacht ik nog, “we kunnen weer naar huis en eind goed al goed, ik kan nog lekker een hele middag genieten!!!!”
Maar nee hoor……………. niks van dat alles…………….

Omdat het een “schoolongeluk” is, moet het aan de BG (Berufsgenossenschaft) gemeld worden (!!!!????) en hiervoor moeten we eerst nog naar het ziekenhuis, want er moeten tóch voor de zekerheid röntgenfoto´s gemaakt worden en het ziekenhuis doet dan de officiele melding aan de BG.
“Maar”, probeerde ik nog, “het is volgens u toch alleen maar gekneusd!!!, dan is het toch gewoon kwestie van tijd enz.enz.???”

Tja, dat dénk ik idd wel, maar toch, voor de zekerheid………….. Nou, daar ging mijn vrije dag!!!!

Mijn ervaring met de “Notaufnahme” waar we ons zouden moeten melden en waar ik de afgelopen jaren helaas al de nodige keren geweest ben zijn nou niet zo dusdanig positief dat je daar nou 1,2,3 klaar bent, zeg maar, want ook daar hebben we al menig uurtje doorgebracht.

Nina wilde de laatste 2 uur op school graag toch nog wel afmaken (gek kind!!!) en dat kwam mij wel goed uit, want dan had ik toch nog 2 uur om de boel thuis weer een beetje aan kant te maken.
En dus zijn wij uiteindelijk tegen 14.30 uur die kant op gereden en je gelooft het niet, maar we waren zowaar meteen aan de beurt.
Op vrijdagmiddag blijken er weinig spoedgevallen te zijn hahahahaha, hadden wij ook eens geluk.
De chirurg was een of andere rus, die bijna niet te verstaan was en Nina was zo vreselijk onder de indruk van die man dat ze bijna niks durfde te zeggen en dat terwijl ze normaal gesproken absoluut niet op haar mondje gevallen is.

“Waarom we pas vandaag gekomen zijn, terwijl het gister al gebeurd is?”
pfffff, omdat we eerst toch wel ff af wilden wachten en er werden een paar wenkbrauwen opgetrokken, maar verder werd er niks gezegd. (wel gedacht waarschijnlijk ;-) )
De nodige formulieren voor de BG werden ingevuld en er werd ook nog wel gezegd dat de BG waarschijnlijk ook nog wel contact met ons op zou gaan nemen en “dat we toch wel hetzelfde verhaal moesten vertellen als we nu hadden verteld” ?????………….. alsof er iets heel vreemds was gebeurd ofzo.
Toen op naar de röntgenafdeling en daar stonden ze ons al op te wachten…………. onvoorstelbaar, ik wist niet wat ons gebeurde.

Daarna weer terug naar de Eerste Hulp en wat bleek…………. niks aan het handje, alleen wat gekneusd en daar kon ze idd nog wel eventjes last van houden.
Koelen, koelen, koelen en blijven bewegen.

Weer zo´n geval van “eigenlijk moet je toch meer op je gevoel afgaan”, maar je laat je dan toch teveel beinvloeden denk ik en achteraf is het Nina ook zeker weten ingefluisterd dat ze misschien toch maar naar de dokter moest gaan.

De volgende keer……….. maar ik hoop dat die volgende keer nog heel lang op zich laat wachten, want ik ben het inmiddels alweer helemaal zat met die wachtkamers.

 

 

 

 

“FUßBALL IST KEIN SPORT……. FUßBALL IST MORD!!!!!”

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Tja, met deze opmerking van “onze” orthopeed konden we het gister doen………….. en dat in deze spannende tijden rond de halve finales van het  WK 2014.

Arjen klaagde al een paar maanden over pijn in zijn enkels en knieeen als hij gevoetbald had en een aantal weken geleden leek het me, na de zoveelste keer klagen, toch wel eens verstandig om maar eens bij de kinderarts na te vragen wat er aan de hand zou kúnnen zijn.
Zij stuurde ons meteen door naar de orthopeed, want zij dacht dat de klachten misschien wel eens uit zijn rug vandaan kunnen komen en aangezien rugklachten nogal bij ons in de familie zitten, kun je er niet vroeg genoeg bij zijn….  toch!!!!

Ik heb toen een aantal artsen gebeld, maar overal had je een wachttijd van minstens een maand of 4 en toen bedacht ik ineens dat ik vorig jaar door een supergoeie orthopeed aan mijn schouder was geopereerd (ben gewoon klachtenvrij, terwijl dit niet gegarandeerd was ;-) ) dus ik die praktijk gebeld.
Ik kon over 2 weken al terecht (???, dát is snel….), maar niet bij “mijn” orthopeed, maar een partner, Frau P., nou ja, prima toch…………………. zal ook wel goed en kundig zijn, toch!!!!!

En gistermiddag was het dan zover, dus Arjen en ik óp naar Sögel.
De hele wachtkamer zat BOMvol toen wij binnenkwamen, maar wonder boven wonder waren wij binnen 5 minuten aan de beurt…………… dat is wel eens anders bij artsen. (lees mijn vorige blogje maar eens hahaha).
Weet je trouwens wat ze in de wachtkamer op de t.v. lieten zien…………. de finale van het WK 1974!!!!!, beetje ongemakkelijk was dat wel hahahahahaha.
Ik vertelde Arjen nog dat dit een groot trauma van Nederland is, maar dat wist ie (natúúrlijk) wel hahahaha

We komen de spreekkamer binnen en daar zit een oud grijs besje van dik 60 aan haar buro die ons niet eens aankijkt en ze wijst een beetje hautain naar de 2 stoelen die er staan, ondertussen mompelend ……….. “Begleitung geht in die Ecke” dusssss, ik moest in de hoek gaan zitten, want het ging niet om mij maar om Arjen.
Ze zal het (geloof ik) wel als grapje bedoelt hebben, maar het kwam meteen al een beetje vreemd over.
Ze heeft ons tijdens het hele gesprek dat we met haar hadden ook bijna niet aangekeken, en leek steeds een beetje tegen het luchtledige te praten, zó vreemd.

Maar goed, Arjen mocht gaan vertellen wat het probleem was en hij begint dus te vertellen dat ie na het voetballen vaak klachten heeft aan zijn knie en enkel gewrichten.
Ze begon tijdens zijn verhaal al heel moeilijk en zuur te kijken en met haar hoofd te schudden en zegt, nadat ie klaar was met zijn verhaal,……….. “Fußball ist kein Sport…………….. Fußball ist Mord!!!” en dat heeft ze in de 10 minuten dat we binnen waren minstens 4x herhaald.
“Wat had de kinderarts daarop gezegd?”
Nou, dat zij dacht dat het misschien wel eens uit de rug kon komen, maar dat wimpelde ze eigenlijk meteen weg.
“Fußball ist Mord für deine Gelenke en daar moet je meteen maar mee stoppen!!!!” zegt ze tegen Arjen.
“Kijk maar eens naar al die grote voetbalspelers die allemaal kapotgeschopte benen hebben en vooral nu bij het WK (waar ze, naar ze later zei, helemaal niet naar kijkt!!!!!) hoeveel er met blessures uitvallen”…………………. blablabla.
Nogmaals, hij moest maar stoppen met voetballen en een andere sport gaan zoeken……………….. PUNT!!!!!
Maar ja, vertel een jongen van 14, wiens grootste hobby voetbal is (hij heeft niet voor niks de naam Arjen gekozen voor deze blog) en die niks liever doet dan voetballen maar eens dat ie niet meer MAG voetballen.
Hij moest maar karate gaan doen, want dat is een héle goed sport voor jongens zoals hij.

Toen moest Arjen zijn broek uitdoen, omdat ze zijn bekken, benen en voeten wilde controleren en er klopte helemaal NIKS aan hem, de arme jongen.
Hij heeft platvoeten, X-benen, die al hélemáál niet gemaakt zijn om te voetballen en tot overmaat van ramp is zijn bekken ook “verschoven”.
Al die tijd hadden wij allebei zoiets van “tegen wie praat ze nou in vredesnaam?” want nog steeds keek ze ons bijna niet aan en mompelde maar wat.
Ik moet je zeggen, dat ik toch dolblij ben dat ik het Duits inmiddels erg goed kan verstaan, anders hadden we toch echt een probleem gehad, want errug geduldig was ze ook niet.

“Zooltjes” (Einlagen) roept ze ineens in het luchtledige en haar assistente typt er lustig op los, dus die begrijpt waarschijnlijk precies wat ze allemaal mompelt.
Ik zeg dat hij die tot 2 jaar geleden ook al gehad heeft en zij roept meteen op zo´n toontje: “Unsere Füße haben auch Einlagen, ÁLLE Füße brauchen Einlagen!”……………. ze bedoelde dus blijkbaar, haar eigen en die van haar assistente  en dat “onze” voeten niet gemaakt zijn om zo op de vlakke grond te lopen.
Toen vroeg ze waar we de zooltjes dan vandaan hadden en jawel, zowaar hadden we die van het beste adres die er was en daar moesten we unbedingt weer heen gaan, dus daarvoor een recept gekregen.

We waren toen nog niet klaar, want Arjen moest zijn mond een paar keer open en dicht doen en toen kreeg ik de vraag bij wie hij onder behandeling is voor zijn beugel.
Ik zeg Dr. T…………. kijkt ze wéér héél moeilijk, dus ik vraag lichtelijk bezorgd…….is die niet goed?????
Lacht ze een beetje meewarig en zegt, “nee, die is prima, die denkt hetzelfde als ik (???), maar hij moet controleren of zijn kaak wel goed staat, want 99% van alle lichamelijk klachten komen uit de kaak en als die niet goed staat en dan is dát dus de oorzaak van alle ellende.”
Ik zag Arjen al een keer verbaasd naar mij kijken van “waar hééft die vrouw het over” en ik knikte hem even geruststellend toe.
Ik had idd wel eens van deze theorie gehoord, dus ik heb haar het hele verhaal uit laten leggen over de invloed op het lichaam die een scheve kaakstand heeft.

En……… toen waren we nóg niet klaar, want we kregen nog een heel relaas over haar jeugdtrauma.
Dat ze van haar vader vroeger altijd voetbal moest kijken en ook mee moest doen en dat ze daarom een vreselijke hekel aan voetbal had en dat zij altijd geturnd had (ook erg goed voor je gewrichten volgens mij!!!!) en dat ze, omdat ze natuurlijk orthopeed is, Voetbal geen sport, maar moord op je lichaam vindt.

Na deze boodschap konden we vertrekken en was de audientie voorbij……………. arme, arme Arjen.

Toen we samen naar de auto liepen, waren we er een beetje lacherig van en we zijn uiteindelijk samen tot de conclusie gekomen, dat we natúúrlijk de zooltjes gewoon gaan laten aanmeten én zijn orthodontist naar zijn kaak laten kijken, maar STOPPEN met voetbal?????????????????????  NEEEEEEEEEEEEEEE, dat kan altijd nog wel hoor!!!!!!!!!!

De volgende keer gaan we toch écht naar een andere orthopeed, want hier gaan we maar niet meer heen en dan moeten we maar iets langer wachten op een afspraak.

Ik denk dat ik nu wel weet waarom we bij deze arts zo snel terecht konden…….. ;-)

Tot de volgende blog!!!!!!

NAAR DE HUISARTS???? ……….. BRING ZEIT MIT!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Sinds lange tijd ben ik deze week toch maar weer eens naar de huisarts geweest en iedere keer als ik er zit denk ik, “nu weet ik weer waarom ik altijd zolang wacht om heen te gaan!!!!” ……………..ik heb er deze keer wéér bijna 2 uur kunnen wachten en dit is helaas géén uitzondering.

Nu moet ik er ook wel even bij vertellen dat ik niet écht vaak naar de dokter ga en uiteindelijk ga ik pas, als ik al een flinke poos met klachten loop.
Meestal krijg ik dan op een gegeven moment moppers van mijn omgeving en bedenk ik dat ik misschien tóch maar eens heen moet (ken je dat?).
Bijvoorbeeld, met mijn schouder ben ik pas na bijna een jaar heengegaan, toen ik hem bijna helemáál niet meer kon bewegen………….. en ik kreeg niet eens moppers van de dokter, want die kon toen héél goed zien wat er loos was ;-)
Dit is geen stoerdoenerij hoor (zo komt het misschien over) maar het is gewoon dat ik er vreselijk tegenaan zie om zo lang in die wachtkamer te moeten zitten en weet je,  meestal is het ook nog niks bijzonders ook, waar je voor heengaat.
Maar goed, het kan ook anders, want ik ken hier om mij heen behoorlijk wat mensen, en dat zijn dan toevallig wél bijna allemaal Duitsers, die bijna iedere week bij de arts zitten.
Ik krijg écht soms het gevoel dat ze bij ieder pijntje of kuchje naar de huisarts rennen…………….. vooral ook met de kinderen.
Ik hou ook ongelooflijk  veel van mijn kinderen, maar ren écht niet bij iedere snottebel, kuchje of blauwe plek naar de arts om het “voor de zekerheid” even te laten checken, of zeg ik nu iets heel vreemds?

Waarom je hier dan uren in de wachtkamer zit?
Je kunt bij onze huisarts absoluut geen afspraak maken, dus je moet op goed gevoel gewoon een tijdstip uitkiezen om heen te gaan en dan maar hopen dat er niet teveel mensen in de wachtkamer zitten, want het maakt niet uit waarom je daar heengaat……………….. je moet gewoon op je beurt wachten.
Mijn man is 2 jaar geleden aan zijn rug geopereerd en toen hij thuis was kwam de huisarts, bij gratie, na 1 dag op huisbezoek (was ook een vreselijk drama op zich, maar dat is een heel ander verhaal) maar 2 dagen later moest ie toch écht zelf in de praktijk komen en daar hebben we toen ook 1,5 uur kunnen wachten, écht belachelijk!!!!!
“gelukkig” mocht ie wel op een soort brancard liggen, maar je kunt je voorstellen dat dit geen pretje was, we waren ook niet blij en hebben ook serieus overwogen om een andere huisarts te gaan zoeken.
Ook toen de kids nog kleiner waren heb ik me regelmatig op zitten vreten in de wachtkamer en tja, kids hebben niet zo heel veel geduld hè.
Met Arjen was het een keer zo gek dat ik écht bijna 3 uur heb zitten wachten en ze geven aan de balie ook geen krimp hè als zo´n kind dan wat vervelend gaat worden.
Ik heb ook wel een paar keer gevraagd hoor of ze voor kinderen geen uitzondering kunnen maken en wél op afspraak kunnen werken, maar NEIN ………………….. dan kunt u het beste op donderdagmiddag komen, dán is het áltijd rustig………. NOU MOOI NIET!!!!!

Een vriendin van mij vroeg toen op een gegeven moment, waarom ik met de kinderen niet naar de kinderarts ging ipv naar de huisarts.
Dit blijkt dus hier in Duitsland heel normaal te zijn en je kunt gewoon op afspraak komen en zit dan in het ergste geval een half uurtje in de wachtkamer te wachten.
Het is echt ´s-morgens bellen en diezelfde dag nog terecht kunnen, super!!!!!!!
Waarom ze dit bij de huisarts niet aangegeven hebben????? het zal wel met geld te maken hebben denk ik……..

Nu heb ik trouwens een theorie bedacht, want ik ben twee weken geleden geloof ik ook achter gekomen waarom die wachtkamer altijd zo bommetje vol zit.
Wat blijk nou……..
Als je je ziek meldt op je werk, dan heb je een verklaring van de huisarts nodig dát je ook daadwerkelijk ziek bent.
Dit moet al vanaf de eerste dag dat je ziek bent en ík denk dus dat dit een hele grote reden van die drukte is.
Weet het niet zeker hoor, maar het zou een verklaring kúnnen zijn.
Nu had ik toevallig twee weken geleden zelf griep en moest mij 1 dag ziekmelden, maar mijn baas vindt het dus (gelukkig) niet nodig dat ik zo´n “ärztliche Erklärung” ophaal……………………… maar ja, IK BEN GELUKKIG OOK BIJNA NOOIT ZIEK hahahahahaha. (heb het afgeklopt!!!)

Een andere huisarts zoeken is ook absoluut geen optie, omdat heel veel huisartsen op deze manier werken en daarbij is onze huisarts wel erg kundig en bovendien ook nog eens erg aardig en daarom heb ik besloten dat ik dat gewacht dan maar voor lief moet nemen en niet langer moet zeuren ;-)

En tegenwoordig hoef je je ook niet echt te vervelen als je moet wachten hè……………… lang leve de mobiele telefoon met Facebook, Candy Crush en oja, de Ereader.

Liebe Grüße!!!!!

 

Artsendag…………. soms heb je alles tegelijk hè!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Januari 2007.

Vandaag was het onze artsendag en Arjen moest naar de huisarts.

 Dát is dus écht een drama …………… in Duitsland naar de huisarts gaan.
Ik moet je eerlijk zeggen dat dát 1 van de meest negatieve dingen is, waar ik hier tegenaan loop, terwijl de Duitse gezondheidszorg toch verder heel goed is hoor, daar wil ik niks van zeggen.
Zelf denk ik dat het meer aan ónze huisarts ligt, want niet bij alle huisartsen werkt het hetzelfde als bij ons. (kan het me tenminste niet voorstellen.)

Wij waren in Nederland altijd gewend, dat je een afspraak maakt voordat je naar de huisarts gaat, en dan hooguit een half uur zat te wachten voordat je aan de beurt bent.
Maar hier is het zo, dat je gewoon in de wachtkamer gaat zitten en dan maar wachten totdat je aan de beurt bent.

Écht enorm frustrerend, want soms zit je dus écht waar 2 uur (!!!) in die wachtkamer en zelfs met kids, dat maakt ze allemaal niks uit.
Maar goed, áls je dan aan de beurt bent, neemt ze wél de tijd voor je en ze is écht wel héél aardig.
Arjen moest dus naar de huisarts en die heeft hem zonder al te lang bekijken wat er aan de hand was meteen maar doorverwezen naar een huidarts.
Ok dan,  nou ja, toe maar weer, dat is hier trouwens heel normaal hoor doorverwijzen naar de specialist, net als het uitdelen van medicijnen………….. bij het minste geringste krijg je een zalfje, pilletje, poedertje of druppels.

Het lijkt wel een beetje “U vraagt, wij draaien …………. NO Problem!!!” .
Maar goed,  met Arjen moet ik dan toch maar naar de specialist , hij heeft rare huiduitslag en daar moet toch maar ff wat uitgebreider naar gekeken worden.
Dus……… daar maar eventjes een afspraak voor gemaakt…… over 2 weken kunnen we ál terecht, superrrrrrrr!!!!!!!

Toen moesten we vanmiddag voor de allereerste keer naar de tandarts, want die hadden we ook nog niet gevonden.
Nou, ik heb ook weer wat bijzonders uitgezocht hoor, en dat gewóón uit het telefoonboek, hoe krijg je het voor elkaar!

We blijken dus een BIOLOGISCHE tandarts te hebben, ik wist niet eens dat het bestond.

Vanaf het begin dat we binnen kwamen had ik al een slecht gevoel.
De tandarts bleek een hele vreemde vrouw met een ongelooflijk chagerijnige blik.
Ze gaf me niet eens een hand toen ik binnenkwam, dat zal wel niet biologisch zijn denk ik….
Trouwens, ik vind de Duitsers over het algemeen in winkels en bij instanties niet echt (klant) vriendelijk en dan druk ik dat nog netjes uit, misschien gaat mijn mening hier nog over veranderen, maar na 4 maanden is dít dus mijn mening.

In het dorp, op school, bij de voetbal, als buren zijn ze écht supervriendelijk hoor, zeg ik niks van, maar als ik me zo had gedragen achter de kassa, was ik allang ontslagen.
Ik heb jaren in een supermarkt gewerkt en heb wel enig idee hoe je klantvriendelijk moet zijn, dus heb wel recht van spreken dacht ik zo.

oja, de tandarts…………… ik dwaal af.

Eerst mochten Nina en Arjen naar binnen en hun tandjes zagen er goed uit voor 4 en 6 jaar, máár wel één kanttekening:
Ik gebruik niet de goede tandpasta (elmex), want de normale kindertandpasta is UIT DEN BOZE, en ik kreeg meteen 2 proeftubes met biologische tandpasta mee met de mededeling dat die verkrijgbaar is bij de betere reformzaken of apotheek (je wilt dus niet weten hoe duur die rommel is, zou ze aandelen hebben?).
Nou we hebben het vanavond geprobeerd hoor ………………. GOOR!!!!
Dát gaan we dus NIET meer gebruiken, mijn arme kindertjes zouden er wat aan overhouden zeg!!!

en toen was ik aan de beurt………..

Mijn diamantje op mijn tand??? DAT KAN ÉCHT NIET HOOR, het is lelijk en het is met kunststof geplakt (?) en dat is vréselijk slecht voor het lichaam en wat dacht je van al die vullingen (heb nl. al mijn kiezen gevuld) EIGENLIJK MOETEN DIE VERVANGEN WORDEN VOOR ”GEZONDE” VULLINGEN, ”weet u wel hoe slecht dat voor uw lijf is en hoe de tanden onderschat worden bij ziektes???” en zo ging ze dus nog even een poosje door met haar tirade.

ok, toen wist ik genoeg ……………. HIER GA IK NOOOOOOOIIIIT MEER HEEN!!!!!

tjemig wat een raar mens zeg en ik kwam er ook gewoon niet tussen, want wat ik écht wilde weten, er was een stukje van mijn kies af en of dat ook kwaad kon, daar werd totaal aan voorbij gegaan, “och ist nicht so schlimm”, ok dan, dan moet ik daar maar vanuit gaan.
Dan is het nadeel dat mijn Duits nog niet zo heel erg goed is.
Na 4 maanden kan ik het wel al redelijk verstaan, maar een beetje mondig zijn op zijn Duits, dat is toch echt wel een ander verhaal hoor!

Het was trouwens een prachtige moderne praktijk, met heel aardige assistentes, maar hier gaan we dus niet meer naartoe, wat een gek mens zeg, als ik dat geweten had…

Zo, die frustraties zijn we ook weer kwijt, hahaha, wel leuk, je beleeft iedere keer weer wat nieuws.

Bis nächste Mal!!!