“SPRACHSCHWIERIGKEITEN”?….. IETS MET RARE KRONKEL IM KOPF!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Heel af en toe heb ik zo´n dag dat ik écht totaal niet  uit mijn woorden kom en dan maakt het niet uit of dat nou in het Nederlands of in het Duits is……

Afgelopen week had ik weer eens zo´n dag.

Ik moest werken en het een en ander doorspreken met mijn baas en daar begon het meteen ´smorgens al mee.

Ik moest hem het verloop van een schadegeval uitleggen en dan dus vooral beschrijven hoe het was gebeurt, maar op de een of andere manier kon ik niet de juiste woorden vinden om het hem goed uit te leggen…………… zo stom!!!!!
Hij snapte er deze keer écht hélemaal niks van en dát komt niet zo heel vaak voor (lees, nooit!!!) en heeft uiteindelijk zelf de klant maar gebeld voor uitleg….hoe pijnlijk is dat :-(
Verder leek het een doodgewone werkdag met de gebruikelijke telefoontjes en klanten die binnen kwamen wandelen, maar ook daar was ik tijdens de diverse gesprekken aan het hotteren en stotteren en tussendoor maar bedenken wat en hoe ik nou precies iets moest zeggen pffffffff, Ik zal maar zeggen dat het niet helemaal vlekkeloos verliep.
Een vermoeiende dag en aan het eind van de dag was ik ook bekaf.

Nu moet mijn baas vaak wel erg lachen als ik eens zo´n dag heb, want ik zeg het hem dan ook gewoon dat ik weer zo´n rare “taalkronkel in mijn hoofd heb” en hij snapt het dan ook wel (zegt ie) en zegt er dan altijd als troost nog bij dat mijn Duits dan nog altijd beter is dan zijn Nederlands!!!

´S-avonds kwam mijn vriendin nog bij mij op de koffie en ik was een heel verhaal aan het vertellen en ineens kom ik niet meer op bepaalde woorden in het Nederlands……écht heel idioot en zeer irritant, maar aan de andere kant ook wel iets om vreselijk om te lachen.

Misschien komt het op diegene die tegenover me zit lang niet zo vreselijk over als hoe ik het zelf ervaar hoor, dat weet ik natuurlijk niet, maar ik wordt er gewoon enorm gefrustreerd en vooral ook erg onzeker van.

Ik heb in mijn vorige blogjes wel al vaker geschreven over mijn “haat/liefde verhouding” met de Duitse taal, wat trouwens toch wel écht een prachtige taal is, en alhoewel ik me toch écht zeer goed red in het Duits, blijf ik momenteel wat steken als het gaat om de gramatica en het leren van nieuwe woorden.
Je weet wel, van die woorden die wij er in het Nederlands zo even tussendoor smijten in een zin en de Duitsers hebben natuurlijk óók van die woorden en die wil ik ook leren gebruiken!!!!

Iets met perfectionisme ofzo ?! ;-)

Vooral Duitsers vragen me vaak of ik nou in het Duits of Nederlands denk, maar ik denk dus gewoon áltijd in het Nederlands en in een fractie van een seconde moet je dus het Nederlands omzetten in het Duits.
Natuurlijk wordt dat op een gegeven moment een soort van automatisme en denk je er minder bij na, maar toch is het soms best vermoeiend, de hele dag een andere taal spreken.

De mensen die mij redelijk kennen, weten wel dat ik af en toe wat lang van stof kan zijn en dat ik een zin vaak twee keer zo lang maak als ie in principe zou kúnnen zijn, of daarnaast nog een bijzin er tussendoor gooi, zoals nu hahahaha,  en dit zou ik graag in het Duits ook kunnen.
O,O,O, ik hoor jullie gewoon denken………… muts!!!!!

Er is ook best wel een een hele goede verklaring voor dat ik dit doe hoor………..Joh, ik doe niet zómaar wat!!!!
Soms heb ik het idee dat mensen niet meteen begrijpen wat ik bedoel en dan kan ik het door het gebruik van bepaalde woorden of bijzinnen nog nét wat beter verklaren. ;-)

hahahaha, zijn jullie er allemaal nog??????

Kijk, het verstaan en vooral begrijpen van het Duits is écht absoluut geen probleem meer, alhoewel iemand dan niet met een giga-accent of binnensmonds, waar vooral sommige mannen een handje van hebben, moet gaan spreken, want dan wordt het allemaal ook wat lastig.
Maar dat ligt dan niet aan mij hahaha.

Ik woon nu bijna 10 jaar in Duitsland en ik ben benieuwd of er in de toekomst een moment komt, dat ik niet meer dit soort kronkels heb.
Ik heb mijn kids al voorgesteld om thuis ook maar duits te gaan praten, maar die vonden het niet zo´n goed idee en eerlijk gezegd wil ik dit ook helemaal niet……….joh, het zal toch gebeuren dat ik over een paar jaar helemaal geen Nederlands meer kant/kent/kunt!!!!!!!!!!!!

Tschüß!!!!!

 

bahnhof

GEEN 18 GEEN BIER???……. NOU, NIET HIER!!!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Gisteren heb ik weer 1 ding over mezelf ontdekt en daar ben ik héél erg blij om…………….. ik ben géén ontaarde moeder!!!!!

Arjen is in januari 15 geworden en sindsdien geht es hier Los!!!!! …….en dan met de nodige feestjes en helaas ook het “daarbij horende” alcoholgebruik, want als ze hier in het Emsland iets vernünftig lernen, dan is het wel drinken en of ik daar nou zo blij mee ben……..
Ik ben altijd nogal uitgesproken geweest over het gebruik (misbruik) van alcohol en vooral op jonge leeftijd en geloof me, daar heb ik ook een duidelijke en hele goede reden voor, maar ik moet nu toch toegeven dat mijn standvastigheid toch wel wankelt.

Nu Arjen 15 geworden is, komt ineens, als donderslag bij heldere hemel, het thema alcohol om de hoek kijken.
Twee weken voor zijn 15e verjaardag, met oud en nieuw had ie voor het eerst bij zijn beste vriend een “Alster” gedronken, dat is net zoiets als Radler.
Op zich ook niet écht een probleem hoor, maar toen ik hem de dag erop op kwam halen kreeg ik van de moeder van zijn vriend te horen dat dit nog maar “het begin van een zeer bewogen jaar” gaat worden……………………. hoezo?????

“Onze” jongens zijn in januari beide 15 jaar geworden, maar hun “klicke” (vriendengroep) bestaat uit een groot aantal heren die dit jaar 16 (of zelfs ouder) worden en 16 is een heel bijzondere leeftijd, die groots gevierd wordt.
Daar komt nog bij, dat onze zoon sinds februari bij de “Landjugend” is en daarbij ook officieel ingewijd is met de nodige schnapps en biertjes. (Hij was daarna ook wel een beetje ziek geweest……………… gelukkig!!!!)
De “Landjugend” is de plattelandsvereniging voor jongeren uit het dorp van 15 tot en met 25 jaar en die organiseren zo door het hele jaar allemaal feestjes en evenementen en ze hebben ook een eigen “jeugdhonk”, harstikke leuk allemaal.

Natúúrlijk heb ik wel “een goed gesprek” met mijn zoon gehad en hebben we de nodige afspraken gemaakt.
Het gaat gewoon over vertrouwen en ook wel een beetje over “loslaten” en ik moet je eerlijk zeggen dat me dat best zwaar valt………… maar dat is toch ook niet zo vreemd, toch!!!!!

Hier in Duitsland vieren ze bijna álles maar bij de verjaardagen begint het als je 16 wordt en dan komt 18, 20, 25, 30 en dan iedere 10 jaar, dus je snapt het wel, dát is al genoeg reden tot feestvieren!!!!

Hoe ziet zo´n 16-party er dan uit?
Ik moest het Arjen navragen hoor, want ik wist tot voor kort natuurlijk ook niet hoe dat allemaal ging.
Ook handig voor als hij 16 wordt he, dan weet ik wat ons te wachten staat.

Je wordt door de jarige uitgenodigd op de avond voordat diegene 16 wordt, dat kan dus ook op een normale doordeweekse avond zijn.
Je snapt waarschijnlijk wel dat ik daar, op zijn zachtst gezegd, ook al helemaal niet blij mee ben, aangezien wij iedere dag om 6.15 op moeten en ik dan meestal zo rond half 11 echt op bed moet liggen………………. als ik hem dan op moet halen, is het niet eerder dan een uur of 1 dat je erin ligt.
Er is genoeg te eten en vooral ook te drinken en daarbij horen niet alleen Alster en Bier, maar ook de nodige sterke drank (hellup!!!!).
De “klicke” van diegene maakt een Schild met “16″ en die komt in de voortuin te staan.
Soms staan er wel 2 of 3 borden in de tuin, ieder van een andere vriendengroep.
Mijn zoon heeft bijvoorbeeld een vriendengroep van zijn oude lagere school, maar ook van de voetbal én dan ook nog zó een bijeengeraapt clubje vrienden.
Om een uur of half 9 begint het feestje en als het dan 12 uur is, krijgt de jarige een bierdouche en wordt er natuurlijk nog een laatste borrel (of 2) op gedronken.
Daarna is het Schluß en gaat iedereen naar huis.

We hebben nu een aantal van deze feestjes meegemaakt en ik moet toegeven dat onze zoon zich tot nu toe goed gedragen heeft.
Hij verteld me bijvoorbeeld wel dat er toch wel (oudere, 16 / 17) zijn die écht dronken zijn en zegt er dan tegelijkertijd bij dat hij dat écht niet gaat doen!!!!!
tja………………. buikpijn krijg ik ervan……………….. maar voorlopig maar het voordeel van de twijfel he ;-)

Gisteravond (zondagavond) had Arjen wéér zo´n feestje en deze keer hoefde ik gelukkig niet te rijden.
Hij zou om 1 uur thuisgebracht worden, maar omdat wij er al om 6 uur uit moesten hebben we voor het eerst gezegd, dat wij dus alvast naar bed gingen.
Ik ben zo´n type die, als ze het kussen aanraakt, meteen slaapt en ik voelde me eerlijk gezegd niet helemaal lekker bij het idee dat ik hem misschien wel helemaal niet zou horen als hij thuiskwam.
Kén je dat, van vroeger, als je dan op stap was geweest dat je altijd even bij je moeder “aanging” om te zeggen dat je er weer was?
Nou……… dat gevoel had ik, dat ik een ontaarde moeder zou zijn, als ik niet eens zou merken of ie wel of niet thuiskomt en ik vond dat we dat eigenlijk even af hadden moeten spreken.
Mijn man moest daar vreselijk om lachen en vond dat ik maar gewoon rustig moest gaan slapen en me niet zo druk moest maken.

Om 11 uur lagen we op bed en wat denk je…………….. ik heb werkelijk geen oog dichtgedaan.
Eindelijk, om 1 uur kwam er een auto de dam oprijden en onze zoon hoorde ik daarna de trap oplopen en naar zijn kamer gaan.

En ik…………………. ik ben daarna als een blok in slaap gevallen.

Vanmorgen heb ik wel even met beide kids besproken dat, als ze “later” op stap gaan en zoals Arjen gisteravond laat thuiskomen en wij al slapen…………. dat ze dan even bij mij komen zeggen dat ze er wéér zijn.
Ik kon aan hun ogen zien wat ze dachten…………..maar ze zeiden allebei in koor:

“Is goed hoor mam!!!”.

 

16

WOLVEN ZIJN ZELDZAAM………. MAAR IK HEB ER TOCH ÉCHT EEN GEZIEN!!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Dit stond gister in de krant:

“Schon wieder ist ein Wolf aufgetaucht – und diesmal mitten in einem beschaulichen Wohngebiet!

Sonntagnachmittag, es ist genau 17.32 Uhr, als der Kripobeamte Reinhold Abeln (61) am östlichen Stadtrand von Wildeshausen mit dem Auto von der Harpstedter in die Kettelerstraße einbiegt: „Ich weiß das so genau, weil ich gerade nach Hause fuhr, um das Spiel Werder gegen Wolfsburg im Fernsehen zu gucken.“ Doch statt der Fußball-“Wölfe“ sah er ein echtes Tier: „Ein Schatten huschte über die Hauptstraße, und als ich abbog, sah ich plötzlich dieses Tier vor mir. Es wirkte aufgeregt, sah sich dauernd um. Mir ist sein buschiger Schwanz aufgefallen.“ “

Er is weer een wolf gezien en deze keer in een woonwijk en het afgelopen jaar is het nu al een paar keer eerder voorgekomen dat in “onze” omgeving (Emsland) een wolf gesignaleerd is, zelfs hier dichtbij in Haren en de omgeving van Meppen en Nordhorn.
Hierdoor krijg ik steeds meer de bevestiging dat ik een jaar geleden toch óók écht een wolf gezien heb.

Vorig jaar juli, op een doodgewone doordeweekse woensdagmiddag, reed ik vanaf het werk naar huis.
Heel plotseling zag ik aan de rechterkant, in de berm, een héle grote hond staan, dus ik nam meteen gas terug en daarna stopte ik om het beest eens goed te bekijken.
Eigenlijk had ik metéén het gevoel dat het geen gewone hond was, maar dat het wel eens een wolf kon zijn.
Eerst stopte ik vóór hem en het viel me meteen op dat het dier zo vreselijk mager was en ik nu heb ik niet zo heel veel verstand van wolven, maar ik had het gevoel dat het dier ziek was.
Wat me  meteen opviel was die mooie borstelige staart, zoals de man in het krantenbericht hierboven ook beschreef.
Ik besloot tóch langzaam door te rijden en dacht dat het beest er dan wel vandoor zou gaan, maar toen ik aan hem voorbij reed bleef hij gewoon dom staan en ook bleef mij maar aanstaren …………………. ik ben toen weer gestopt, want ik MOEST natuurlijk dan foto´s maken.

 

IMG_0566

IMG_0565

 

Eerst wilde ik nog uitstappen, maar ik durfde dat niet zo goed en ik dénk dat dat ook niet zo heel verstandig zou zijn geweest.
Ik heb toen nog een hele poos naar dat prachtige, maar ó zo magere beest staan kijken en toen ben ik naar huis gereden…………….

Thuis aangekomen ben ik op internet meteen op zoek gegaan naar foto´s van wolven en ik heb een wolfexpert in Berlijn een email geschreven en beschreven wat ik gezien had.
Het blijkt dus dat het wordt bijgehouden waar wolven gespot worden.
Hij reageerde vrij snel op mijn mail en zei dat hij niet met 100 procent zekerheid kon zeggen dat het een wolf was, maar hij kon ook niet zeggen dat het er geen was.
Ik moest mij maar bij een andere instantie melden, maar heb het er eigenlijk tot nu toe maar bij gelaten.
Mijn baas zei ook nog, dat ik de Jagtpächter (de buurman) de foto´s eens moest laten zien, want die zou het wel weten of het een wolf is geweest………….. maar ook dat heb ik tot nu toe nog niet gedaan…………. ik denk dat de twijfel te groot was dat het er écht 1 was.

Nu zag ik dus gister dit bericht + foto´s voorbij komen en eigenlijk weet ik het gewoon zeker…………………….. Ik heb gewoon een hele échte wolf gezien!!!!!!

Wat is het toch prachtig hè, om zo dicht bij de natuur te wonen…………….. maar ik weet niet wat ik zou doen als ik er binnenkort 1 in het bos tegen zou komen.

Die kans zal trouwens niet zo groot zijn, want ik hoorde wel dat het vrij zeldzaam is dat je een wolf tegenkomt………….. en tja……….. ik héb er al eens 1 gezien  ;-)

IMG_0564

 

DE LERAAR TEGENSPREKEN???……….ÉCHT NIET!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Nina kwam gister thuis van school en was BOOS!!!
Nu is ze in deze periode wel vaker boos (en dan meestal op mij ;-) ), “iets met puberteit”, maar gister was ze, zelfs in mijn ogen, écht terecht boos!!!

Begin Januari moest ze een spreekbeurt van 3 minuten houden over een zelf gekozen onderwerp en daarbij moest ze ook een werkstuk over datzelfde onderwerp inleveren.
Nina koos voor het onderwerp “Serious Request” wat, denk ik, voor jullie geen uitleg nodig heeft, maar hier in Duitsland is dit fenomeen totaal onbekend.
Dussss……… ik vond dat al erg goed bedacht van haar.

Wij hebben al, sinds het 10 jaar geleden begon, de traditie dat wij Serious Request de hele week volgen én zodra dit mogelijk was, volgden we het ook de hele dag op t.v.
In die week net voor kerst geeft dat een heel bijzonder sfeertje………………… ik denk dat de meesten van jullie wel snappen wat ik bedoel.
Vooral Nina vindt het glazen huis en de dj-s die daar inzitten heel erg leuk en ze leeft altijd enorm mee met alles wat daar gebeurt en vindt het prachtig als ze weer zo´n vreselijk sapje voorgeschoteld krijgen.

Twee weken voor de spreekbeurt is ze begonnen met de voorbereiding en heeft er écht behoorlijk wat werk van gemaakt met een powerpoint presentatie erbij en het zag er in mijn ogen erg mooi uit…………………. maar ja, ik ben als moeder misschien lichtelijk bevooroordeeld.
Omdat het maar 3 minuten mocht duren, heb ik haar een beetje geholpen om de belangrijkste punten uit te zoeken en een dag van tevoren heeft ze een paar keer haar spreekbeurt voor mij gehouden en ik vond het erg goed!!!!
Ze was écht enorm zenuwachtig en gelukkig mocht ze een spiekbriefje gebruiken met trefwoorden, dus dat zou helemaal goedkomen………….. en inderdaad, zij vond dat het hartstikke goed was gegaan.
Het schriftelijke gedeelte heeft ze helemaal zelf in elkaar gezet en omdat ze op school geen instructies had gekregen over hoe het er verder uit moest zien hebben we gewoon alle informatie uit de spreekbeurt gebruikt, niet meer en niet minder.

En toen kwam ze gister dus thuis…………………….. boos!!!!!!

Ze had de cijfers binnen en een 4 voor het schriftelijk gedeelte en een 2- voor de spreekbeurt gekregen.
Nu moet ik misschien even uitleggen, dat de cijfers in Duitsland van 1 tot 6 gaan.
1 is een 10 en een 4 een 6 is en 5 en 6 zijn een onvoldoende.

De lerares had niet echt aangegeven waarom ze nou een 4 voor het werkstuk had gekregen.
Nina had boven de foto´s met pen (ipv met de computer) “Bilder” geschreven en ze had een aantal keren het woordje “ES” gebruikt, maar kreeg geen uitleg wat ze dan wél had moeten schrijven…………………. wazig!!!!
Dat was inderdaad ook het enige dat ik kon vinden aan “aantekeningen” van de lerares.
De 2- was, omdat ze was vergeten te vertellen dat het om een radiozender ging……… dit door de zenuwen, want het stond dus wel in haar werkstuk.

Ik zei nog dat ik een 2- (is dan een 7,5)  toch SUPERGOED!!!! is, maar daar wilde ze niks van weten, want het had ook gewoon een 2 kunnen zijn, maar ja, als je boos bent is NIKS goed hè……

Ik vroeg haar waarom ze niet naar Frau M. was gegaan voor uitleg over het waarom en dat ze van mij best mocht aangeven dat ze het niet eens is met een 4, vooral omdat ze er écht heel erg haar best op heeft gedaan.
Plusssss, dat ze dan ook wéét wát ze dan fout heeft gedaan, want hier leert ze dus ook nog eens niks van hè!!!!
“Dat doe ik dus écht niet!!!!” zegt Nina, want wat blijkt……………….. Frau M. houdt niet zo van tegenspraak of commentaar en ze durft dus écht niks tegen haar te zeggen.
Zorgelijk…………………
En dáár gaan mij dus de nekharen van overeind staan, dat dát dus zo is……………. dat de kinderen niet eens naar een leraar DURVEN te gaan om iets te vragen of hun mening te geven, omdat dat niet geaccepteerd wordt.

Helaas komt het op de scholen van onze kids regelmatig voor dat de leraren nogal van “de oude stempel” zijn en tegenspraak van de leerlingen niet pikken en daar kan ik erg slecht tegen.
Kijk, natuurlijk hoeven ze geen grote mond te hebben, maar als ze een bepaalde mening hebben, terecht of onterecht vind ik, dat ze die best mogen uitten tegen de leraar……………… toch?????
Gelukkig zijn er ook heus wel leraren die wél modern zijn en die wel op een goede manier met de kids omgaan, maar er zijn er toch ook wel een groot aantal die daar dus slecht mee omgaan.
Ik ben absoluut niet zo´n moeder die overal bovenop zit wat er op school gebeurt en dan bij ieder wissewasje op school staat.
Ook ben ik van mening dat de problemen die er op school zijn in eerste instantie door de kids zelf opgelost moeten worden, daar leren ze ook alleen maar van.
Ik kijk dat dan een poosje aan en als het in mijn ogen uit de hand dreigt te lopen, kan ik ALTIJD nog ingrijpen, maar dán hebben ze aan mij ook een verkeerde hoor………………….. en een “Holländerin met een grote bek”, dat vinden ze hier niet grappig, want die zijn nét wat té mondig!!!………….. die ervaring heb ik dan (helaas) wél weer hahahaha.

Maar goed, ik mag me er van Nina niet mee bemoeien en dat doe ik dan natuurlijk ook niet.
En ik snap haar ook écht wel, ze wil geen “gedoe” hebben, maar ik hoop eerlijk gezegd dat ze wél de stap zet om met Frau M. te gaan praten, want wat kan er nou gebeuren?!
Ik heb haar nog wel aangegeven dat, als ze niet met die lerares wil gaan praten, dat ze natuurlijk altijd met haar klasselerares deze kwestie kan bespreken.
Zij is namelijk wél héél erg leuk is én neemt de kinderen wél serieus als ze wat hebben.
Ik vind het ook belangrijk dat ze erachter komt wát ze eventueel niet goed gedaan heeft, die 4 kan me eigenlijk helemaal niks schelen.

Vanmorgen wist ze nog niet wat ze gaat doen, maar als ik heel eerlijk ben denk ik dat ze het erbij laat zitten.
Dat zou heel erg jammer zijn…………….. maar ik snap wel ;-)

Voor mij heeft ze gewoon een hele dikke VOLDOENDE gehaald maar ja…………….. “daar schiet ik niks mee op mam!!!”.

ONZE KIDS WILLEN HUN MENING HEUS WEL EVEN GEVEN HOOR …….IK HOU ME STIL !!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Het is de sint dit jaar godzijdank toch weer gelukt om in het land aan te komen en vooral dit jaar ging dat zéker niet zonder slag of stoot.
Nu is het sowieso ieder jaar natuurlijk weer de vraag “of het allemaal wel goed gaat komen met sinterklaas!!!!”, maar dit jaar kwam er natuurlijk nóg een probleem bij, want afgelopen zaterdag moesten een paar (in mijn ogen) achterlijken hun punt maken over de ruggen van diegenen waar het écht om gaat………………. KLEINE KINDEREN!!!!!

Nu dacht ik en achteraf is dit natúúrlijk vréselijk naief, maar ik dacht dus dat mijn eigen kids hélemaal niks hadden meegekregen van wat er in Nederland speelt.
Dat ze niet hadden gehoord wat er met de intocht gebeurd was en ik had écht de indruk dat die hele, in mijn ogen, vréselijke discussie (verder ga ik mijn mening niet geven!!) totaal aan mijn kids voorbij ging, maar wat schetst mijn verbazing…………….. ze hebben het niet alleen méégekregen, ze hebben er zelfs ook een uitgesproken mening over!!!!!………….. en die mag ik hier bést wel opschrijven vinden ze ;-)

Kijk, mijn kids zijn inmiddels 14 en 12 en wij vieren nu ook al een aantal jaren geen sinterklaas meer, omdat hier in Duitsland Weihnachten nogal groots gevierd wordt.
De eerste jaren in Nederland hebben we natuurlijk gewoon sinterklaas gevierd en ook de eerste paar jaren hier in Duitsland vierden we gewoon allebei de feestdagen en daar kregen we van de kids ook absoluut geen klachten over ;-) .
Ook keken we tot vorig jaar met veel plezier naar het Sinterklaasjournaal, hoewel moeders dat nu alleen zit te kijken, want IK vind het, serieus waar, nog steeds wél erg leuk, maar de kids zijn toch maar afgehaakt………….. die kijken liever iets anders.

Afgelopen zondag, “the day after” zeg maar, ……….. zaten we in de auto op weg naar een verjaardag in Nederland en in die 50 minuten heb je wel even tijd om “het er eens ff over te hebben”.
Op het journaal op de radio ging het erover wat er die dag daarvoor bij de intocht was gebeurd en dat was het begin van een zéér verrassend gesprek.

Mijn zoon begon ineens uit zichzelf te mopperen over “wat zijn dat toch voor idiote mensen, die zo´n leuk kinderfeest, dus VOOR KINDEREN, lopen te verpesten, waar slaat dat op?” dus ik vroeg of ze überhaupt wel iets mee hadden gekregen van die hele ophef en discussie over zwarte piet.
JA, NATUURLIJK!!!, kwam het uit 2 monden tegelijk, duuuhhhhhhhhhh …………. we hebben toch twitter, facebook, whatsapp en sowieso …….. natúúrlijk hebben we dat heus wel meegekregen mam!!!!!
Nu moet ik je er even bij vertellen dat mijn kids het eigenlijk nooit met elkaar eens zijn, maar nu kwam er van beiden exact dezelfde reaktie en unaniem waren ze het eens dat ze er absoluut niks van snappen van die (in hun ogen) belachelijke discussie, want waar gaat het eigenlijk over!!!!!!!!!!!!!
Wat heeft zwarte piet nou in vredesnaam te maken met racisme?????
Ze hebben er, vooral toen ze klein waren, écht nooit bij stil gestaan dat zwarte piet ZWART is en dat zwarte komt toch door het roet in de schoorsteen, en hoezo…………. “slaafje van sinterklaas”????
Hij is toch de assistent van sinterklaas en is toch altijd vrolijk, lief en blij, dus wat zeuren die domme volwassenen nou????
Een baas heeft toch ook medewerkers?

Weet je wat mijn dochter toen vertelde en dat vond ik helemáál een eye-opener?
Hier in Duitsland komt op 6 december der Nikolaus met zijn knecht Ruprecht en dat “feest” wordt ook heel anders gevierd als in Nederland.
Der Nikolaus ziet er in grote lijnen wel uit als “onze” sinterklaas, maar heeft (bij ons) meestal lang niet zo´n mooi kostuum aan en knecht Ruprecht is gekleed in het zwart met een grote zwarte mantel en heeft zwarte (roet) vegen in zijn gezicht ÉNNNNNNN…………….. hij heeft een roede (die zwarte piet NIET heeft).
De allereerste keer dat mijn dochter knecht Ruprecht zag, heeft ze vreselijk gehuild!!!!! zó eng vond ze die man en dat terwijl ze al járen gewend was aan zwarte piet en daar was ze nog nooit bang voor geweest!!!!!
Mijn zoon voegde daar nog aantoe dat knecht Ruprecht bij hem op school dreigde met de zak als ze niet lief waren geweest en ze echt bang maakte en dat had ie bij zwarte piet nog nooit meegemaakt.

Zoals ik in een eerdere blog al eens beschreef, kwam mijn zoon een aantal jaren geleden 3 sinterklazen tegelijk tegen bij zijn school en dat vroeg ik hem zondag ook, of hij daar nog “iets aan overgehouden had”?
Neuj, hoezo????? was me niet eens opgevallen, zegt ie hahahahahahaaha

“Het is een kinderfeest en waar bemoeien die volwassenen zich toch mee????, DIE HEBBEN TOCH VROEGER OOK EEN LEUK SINTERKLAASFEEST GEHAD?” zegt mijn dochter.
Tja, zeg ik, “misschien hebben die mensen juist wel helemaal geen leuke sinterklaasfeesten gevierd en doen ze daarom zo…………………….. ik weet het ook niet.

Nou ja, toen was de discussie ook voorbij en waren mijn kids er eigenlijk wel klaar mee…………………………. Ik vond het wel bijzonder om eens HUN mening te horen, zonder dat IK het er ooit met ze over gehad heb, want ik hou me (ook thuis) wijselijk stil.

Natuurlijk heb ook ik wel een mening over dit hele gebeuren, maar hou mij gewoon op de vlakte en als ik die hele discussie en het “gedoe” dan allemaal zo van een afstandje bekijk………….. dan ben ik op zulke momenten stiekem blij dat ik niet meer in Nederland woon, want ik schaam me écht kapot!!!!!!!

Liebe Grüße!!!!

25 JAHRE MAUERFALL……….. DAAR WIL IK OOK IETS OVER ZEGGEN!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Vandaag is het 9 november en exact 25 jaar geleden dat de Berlijnse muur gevallen is en dat is en blijft toch een bijzonder moment om écht even bij stil te staan.
Al de hele afgelopen week zijn er, vooral op de Duitse t.v., programma´s en documentaires over de Berlijnse muur en helaas is het veel teveel om allemáál te bekijken, maar voor mij persoonlijk blijft het facinerend en ik probeerde echt om al die verhalen te zien en te horen. (Wat natuurlijk niet gelukt is :-( )
9 november 1989 is en blijft een historische dag………… daar is iedereen het toch wel over eens.

Een jaar daarvoor, op 19 september 1988 ging ik met mijn examenklas van de MAVO op schoolreis naar Berlijn en wat wás ik blij dat de school dáárvoor gekozen had in plaats van Parijs of Londen, want ik wilde altijd al eens naar Berlijn.
Ik had ook het idee dat je altijd nog wel eens naar Parijs en Londen kon gaan en dat je, vooral door de muur, niet zo gemakkelijk naar Berlijn gaat.
Wát ik precies met deze stad heb, kan ik echt niet uitleggen, maar zolang ik me kan herinneren ben in gefacineerd door deze stad en natuurlijk vooral ook door het hele verhaal van de muur en de scheiding tussen Oost en West.

Natuurlijk waren wij als 16-jarige pubers toen totaal niet bezig met het hele politieke verhaal (ik ook niet werkelijk) en gingen we ook vooral heen om met elkaar een super toffe tijd te hebben in een bijzondere hoofdstad.
Maar het is wél zo, dat het voor mij persoonlijk een gewéldige tijd was en het heeft allemaal ongelooflijk veel indruk op mij gemaakt.
Ik ben in die week gewoon totaal verliefd geworden op Berlijn.

De tweedeling in de stad was, vooral nadat we een dag in het oosten zijn geweest, natuurlijk overduidelijk en ik ga niet ons hele schoolreisje beschrijven, wees niet bang, maar bijvoorbeeld het museum en de grensovergang bij checkpoint charlie, waar we een behoorlijke tijd moesten wachten om de grens over te mogen, was erg indrukwekkend.
Wij waren nou niet de meest lieve en gehoorzame klas aller tijden en er werd ons dan ook extra op het hart gedrukt dat we ons toch echt even koest moesten houden, want de grenswachters hielden absoluut niet van een geintje ……………… en wonder boven wonder gehoorzaamde iedereen en kwamen we na lang wachten toch de grens over.
Er was een hele aardige vrouw die ons in de bus vertelde hoe het er in oost-berlijn aan toe ging en we hebben heel veel bezienswaardigheden bekeken.
Het meest indrukwekkende vond ik eigenlijk de enorme parkeerplaatsen bomvol met honderden trabantjes in allerlei kleurtjes die hutje mutje tegen elkaar aan geparkeerd stonden en dan ook zó, dat sommigen echt moesten wachten totdat een ander wegging.
Maar ook de wisseling van de wacht bij het eeuwige vuur vond ik persoonlijk erg veel indruk maken.
We hebben in die week alle toeristische bezienswaardigheden wel gezien en natuurlijk bij de muur de nodige foto´s gemaakt.

Toen we na een week thuiskwamen zat ik helemaal vol van alles wat we gezien hadden en ik heb mij ook voorgenomen dat later, als ik groot ben, en de mogelijkheid heb, weer eens terug te gaan naar deze geweldige stad.

En toen een jaar later ………………………… viel ineens de muur.
Ik heb vandaag nog allerlei krantenknipsels gevonden die ik in die tijd uit de krant geknipt heb, niet wetende wat het toen eigenlijk precies betekende.
Ja, dat het iets historisch was, dat was wel duidelijk en dat maakt het nu zo enorm leuk om die knipsels terug te lezen, heel bijzonder.
Het was voor mij toen natuurlijk helemáál duidelijk dat ik zowieso nog een keer terug moest om Berlijn zonder muur te beleven.

Uiteindelijk ben ik in 2009, 20 jaar na de Mauerfall voor het eerst, samen met mijn man, weer terug geweest in Berlijn en uiteindelijk daarna nog 2 keer en wat ik al zei, ik kan het gewoon niet uitleggen, maar het gevoel dat ik heb als ik in Berlijn ben……………………. heel bijzonder.

Ik geniet nog even van de beelden die ik op dit moment op televisie zie en vooral het beeld van al die verlichte ballonnen die symbolisch de muur voor moesten stellen en die vanavond de lucht in gingen……………….. geweldig!!!!!!

jh_25-jahre-mauerfall_kulturprojekte-1_c_christopher-bauder

 

Bis nächste Mal…………….. Liebe Grüße.

8 JAAR WONEN IN DUITSLAND…….. EVEN TERUGBLIKKEN!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Deze maand is het alweer 8 jaar geleden dat wij naar Duitsland verhuisd zijn en ik heb er een traditie van gemaakt om ieder jaar even terug te kijken naar wat wij in die tijd toch allemaal hebben meegemaakt en vooral of ik nog altijd geen spijt heb van de keuze die wij 9 jaar geleden hebben gemaakt………….

……… En de conclusie is, tot nu toe, ieder jaar weer NEE!!!!!

Natúúrlijk heb ik ook wel eens mijn moeilijke momenten en twijfels gehad, maar spijt? Nee, absoluut niet!!!!

Moeilijk heb ik het vooral in de eerste 2 jaar gehad, maar ja, ik denk dat dat ook wel logisch is als je helemaal opnieuw ergens moet beginnen in een vreemd land, in een piepklein dorpje met een vreemde en best moeilijke taal en vooral hun eigen gewoontes en tradities.
Wat in het algemeen ook moeilijke momenten zijn is, wanneer iets niet helemaal lekker loopt, bijvoorbeeld op het vlak van gezondheid, de kids of werk ofzo, maar ja, wie zit er dan wél goed in zijn vel, dat heeft natuurlijk absoluut niks te maken met de plek waar je woont.

Waar ik het bijvoorbeeld erg moeilijk mee had, was toen mijn moeder na een half jaar (opnieuw) ernstig ziek werd en uiteindelijk overleed en die tijd was voor mij vooral emotioneel heel erg heftig en zwaar.
In de tijd dat mijn moeder ziek was ging ik zo vaak mogelijk (soms zelfs iedere dag) naar “huis” en ondanks dat we natuurlijk ook per telefoon heel veel contact hadden, was voor mij de fysieke afstand en het gereis heen en weer best een hele zware opgave.

Maar goed, dat merk je pas achteraf, want op dat moment doe je dat natuurlijk gewoon en denk je daar helemaal niet bij na.
Uiteindelijk is het maar 3 kwartier rijden en dat valt natuurlijk best mee, we zijn niet de wereld uit.
Het is voor ons inmiddels maar een klein stukje rijden, want hier in Duitsland ligt bijna álles ver uit elkaar, maar in het begin was dat wel vreselijk wennen en heb ik daar ook wel met enige regelmaat over geklaagd.

Wat mij in het eerste jaar trouwens ook pijnlijk duidelijk werd, was wat het voor sommige van onze vrienden blijkbaar betekent dat je zo vréselijk ver weg bent gaan wonen.
Ik merkte ook dat het voor hun blijkbaar verder reizen was om hierheen te komen, dan andersom en ineens hadden we bijna geen aanloop meer, wat ik wel heel erg gewend was.
Ik moet je heel eerlijk toegeven, dat ik het daar in het begin best wel moeilijk mee heb gehad, want ik, vreselijk sociaal gezelligheidsdier, vond het altijd wel erg gezellig, de aanloop en vele contacten die ik altijd had.

Maar ja, wij hebben natuurlijk de keuze gemaakt om weg te gaan en “dan moet je ook niet zeuren hè”, daar ben ik me ook heel goed van bewust hoor, dus ik zeur daar ook verder niet over.

Inmiddels maakt het me ook écht niet meer uit hoor, ik ben daar overheen en vind het prima zo :-) .
Degenen die belangrijk voor me zijn weten gelukkig de weg naar ons toe heel goed te vinden en komen dan ook regelmatig onze kant op en wij gaan ook met enige regelmaat naar ons oude dorp, alhoewel ik merk dat dat door tijdgebrek toch wel steeds minder wordt.
En weet je wat wel weer “grappig” is?……………….dit is ook wel een hele goede manier om je vrienden te leren kennen hahahahaha.

Als ik dan zo terugkijk, zijn we in de afgelopen 8 jaar met ons gezin behoorlijk ingeburgerd en hebben we een hele goede balans gevonden in het “meedoen” in het dorp en het lekker onze eigen gang gaan.

Als je er hier echt “bij wilt horen” zul je daar wel je best voor moeten doen en dat betekent overal aan meedoen en eigenlijk hebben wij daar lang niet altijd zin in ;-) .
We merken ook wel dat er bepaalde mensen zijn die daar een uitgesproken mening over hebben (en die denken dat wij dat niet doorhebben), maar dat is ons “Egal” oftewel, interesseert ons niks hahahaha.

De kids gaan hier naar school en zoals ik al vaker heb geschreven in diverse blogjes, gaat dat gelukkig prima.
Ze spreken inmiddels 4 talen, waarvan 2 vloeiend en het is wel heel bijzonder hoe natuurlijk dat gegaan is, want ik heb eigenlijk helemaal geen extra energie gestoken in het bijbrengen van bijvoorbeeld het Nederlands.
Nederlands schrijven doen ze beiden niet foutloos, maar ik vind het ook veel belangrijker dat ze de Duitse taal goed beheersen en dat ze Nederlands kunnen spreken.
Het schrijven oefenen we spelenderwijs en dat komt ook écht nog wel goed.
Ze zijn inmiddels 12 en 14  en gaan ook steeds meer met vrienden op stap, wat ik geweldig vind en ook bij de voetbal en met paardrijden zijn ze helemaal op hun plek.

Ook ik ben inmiddels behoorlijk ingeburgerd, al zeg ik het zelf.
Ik heb hier ook een paar erg leuke en gezellige vriendinnen die ik regelmatig spreek en dat vind ik erg fijn.
En wat ik toch voor mezelf wel een persoonlijk hoogtepunt van mijn inburgering vind, is dat ik sinds 2,5 jaar bij de plaatselijke verzekeringsman op kantoor werk.

Ons kantoor heeft vooral veel klanten uit onze gemeente die bestaat uit 7 dorpen en dat betekent dus, dat veel mensen hier in de omgeving precies weten wie ik ben.
Nu was dat volgens mij zowieso wel al het geval, want hoe gaat dat in zo´n klein dorpje als er nieuwe (Nederlandse) mensen komen wonen?…………………. daar wordt natúúrlijk over gepraat, wees niet bang ;-)

Ik was in het begin dat ik daar op kantoor werkte nogal onzeker en maakte me nogal druk of de (meestal conservatieve) klanten wel zo blij waren met die “Holländerin” bij de LVM, maar ik krijg gelukkig regelmatig van mijn baas te horen, dat de mensen mij zo “Nett” vinden en dat geeft je toch wel wat meer zelfvertrouwen hè.
Wij hebben ook vrij veel Nederlandse klanten en die spreken niet altijd even goed Duits.
Ondanks dat mijn baas redelijk goed Nederlands kan verstaan, is hij het toch erg blij dat ik er ben, want vooral in het geval van schades vinden de mensen het toch wel erg fijn als ze het in hun eigen taal uit kunnen leggen.
Mijn Duits is in 8 jaar ook aanzienlijk verbeterd (zeg maar met 95% hahaha), hoewel ik vind dat het altijd nog beter kan.
Maar mijn Duits is blijkbaar zó goed, dat ik over een paar weken via het werk met een serieus échte opleiding mag gaan beginnen……………………. jahaaaaaaa in het Duits!!!, Wie had dát ooit kunnen bedenken…………… IKKE ÉCHT NIET!!!!
Ik vind het super spannend en heb er ongelooflijk veel zin in en voor mij persoonlijk is dit toch wel een bevestiging van het feit, dat wij het best goed doen hier.

Mijn conclusie na 8 jaar wonen in Duitsland is, dat ik vind, dat wij een hele goede keuze hebben gemaakt om in deze mooie rustige omgeving, aan het bos, te gaan wonen.
Wij hebben het hier met zijn vieren ongelooflijk naar onze zin en zijn als gezin ook heel hecht.
Wat ik al vaker geschreven heb, is dat ik nooit zal zeggen dat we nooit meer terug of weg gaan, maar voorlopig blijven we hier nog wel een aantal jaren wonen met hopelijk heel veel plezier en vooral ongelooflijk veel geluk …………….. maar wie wil dat nou niet!!!!!!

Liebe Grüße Inge.

 

KLEINE MEISJES WORDEN GROOT………..IETS MET LOSLATEN ENZO!!!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Nina is 12………. bijna 13 in haar opinie  (wat nog 8 maanden duurt!!!) en is inmiddels volop in de pubertijd en dat levert natuurlijk de nodige hilarische, maar ook minder grappige scènes op.

We zitten nog steeds heerlijk midden in de Sommerferien, die gelukkig nog 1,5 week duurt en Nina is daarvan 2 weken van huis weggeweest.
1 week naar opa en oma en 1 week met papa mee op de vrachtwagen, wat ook wel eens leuk is, een week ALLEEN met papa onderweg, zonder zeurende moeder.
En iedere keer als wij elkaar weerzagen, waren we binnen 5 (!!!) minuten in een of andere, vaak totaal zinloze, discussie verwikkelt.

Mijn man moet er alleen maar vreselijk om lachen en ik zou dat misschien ook wat meer moeten doen, maar soms is het ook wel erg irritant, want dan gaat het écht hélemaal nergens over.
Heel vaak gaat het zo, dat je zonder dat je het wilt, ineens middenin een discussie zit, waarvan je je afvraagt hoe je hier in vredesnaam in verzeild bent geraakt en ook vooral, wie deze begonnen is en 9 van de 10 x loopt dochterlief op een gegeven moment met een hoofd als een oorwurm rond, omdat ze niet het door haar gewenste antwoord krijgt. (lees: haar zin!!!!)

Af en toe, als mijn man erbij is, probeer ik hem in de discussie te trekken, om hem het maar op te laten lossen en wat denk je…………….. in no-time is de discussie dan ook zo voorbij en NIKS “hoofd als oorwurm of chagerijnige dochter”, onbegrijpelijk!!!!

Een leuk voorbeeld hiervan gebeurde een maand of 2 geleden…….
Nina is nogal van het shoppen en vooral de drogisterijketen DM en de kledingzaak Tally Weijl zijn een van haar favoriete shops.
Ze is hélemaal van de haar- en verzorgingsprodukten en natuurlijk ook van de make-up (van wie ze dát toch heeft???) en ze kijkt haar ogen uit in zo´n enorme drogist, want die winkels van DM zijn ook wel ietsje groter als bijv. het kruidvat of de trekpleister.
Ik moet eerlijk zeggen, dat het voor mij ook wel heeeeeeel leuk is om er rond te struinen en de prijzen voor drogisterij artikelen zijn in Duitsland ook véél lager dan in Nederland (scheelt soms écht Euro´s), dus dat maakt het shoppen nóg leuker natuurlijk hahaha.

Maar goed, ik dwaal af.
Nina wilde samen met haar beste vriendin gaan shoppen in Meppen (35 km hiervandaan) in de “Mepp” en of ze dan alsjeblieft !!!!!!! wel met de trein heen mochten.
uhhhh…..Nou, nee, sorry, mijn reaktie was gelijk dat ik met de trein niet zo´n heel goed idee vond, vooral omdat ze daar nog maar 1x mee gereist heeft en dan die twee dametjes alleen??? Neeeeeeeeeeeee!
Toevallig moesten wij die dag voor Arjen nog nieuwe kleding hebben, dussssssss, pffffffff, dát probleem opgelost, we gaan gewoon gezellig met zijn allen.

Nina en vriendin meegenomen naar de “Mepp” en die mochten samen op pad gaan en wij zijn met zijn drieeen aan het shoppen gegaan.
Gelukkig is de “Mepp” nog wel vrij overzichtelijk, dus voor een eerste keer was dit (voor mij) goed te doen.
Wel even gecheckt of de mobiele telefoons het wel deden, want we zouden elkaar bellen als we naar huis wilden.
Ik ben dan ondertussen in tegenstelling tot mijn man wel bezig met het feit dat twee 12-jarige meiden voor het eerst alleen in de “grote” stad onderweg zijn en “waar zijn ze, wat doen ze en vooral, geven ze niet teveel geld uit aan onnodige dingen!!!”
Gelukkig kwamen we ze af en toe tegen en was ik stiekem toch wel heel blij om ze te zien, maar de dames in kwestie deden net of ze ons niet zagen, want het is natuurlijk absoluut UNCOOL om je ouders (en vooral ook je broer) spontaan te begroeten waar anderen je kunnen zien, duuuuhhhhhhhh.
Maar goed, na iets meer dan 2 uur waren wij er wel een beetje klaar mee en wilden de mannen wel naar huis en dus belde ik onze dochter…………………….. geen gehoor.
Dan vriendin maar even gebeld……………… geen gehoor.
Grrrrrr, waar zitten ze nou weer!!!!!!!
Ok, na 5x geprobeert te hebben,gelukkig  tóch de dames kunnen bereiken en tot mijn verrassing, waren zij ook wel klaar met winkelen en nog goed geslaagd ook. (En ook best nog wel leuke dingen gekocht ;-) )
Het was een geslaagde middag en iedereen was blij, maar ja…………………….. nu hebben de dames natuurlijk de smaak te pakken.

En toen kwam dus vorige week weer de vraag of ze dan nu toch wel écht met zijn tweetjes MET DE TREIN naar Meppen mogen om weer eens te gaan shoppen, want het was alweer zó lang geleden en werd toch wel weer tijd!!!!!
Ik moet je heel eerlijk zeggen dat ik er wel een beetje buikpijn van krijg, maar mijn man heeft zoiets van, laat maar gaan en die twee redden zich heus wel.
Het station is vlakbij het winkelcentrum en ze zijn allebei mondig genoeg en lopen ook écht niet in 7 sloten tegelijk.

Ik geloof dat ik daar maar op moet vertrouwen, maar ik denk stiekem dat ik nog maar even met de moeder van vriendin moet overleggen, kijken wat zij ervan vindt.

Iets met loslaten heet dat geloof ik hè?

HOE ZIT DAT NOU EIGENLIJK…….. MET DAT DUITSE ONDERWIJS????

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

Het is nu half augustus en ook onze kids zijn eindelijk sinds een dikke week aan het genieten van een welverdiende zomervakantie.
Ze zijn allebei over naar klas 9 van het Gymnasium en klas 7 van de Oberschule en daar zijn we supertrots op!!!!!
Mán wat duurde het dit jaar lang voordat die vakantie kwam en het schooljaar begon al begin september, dus dat was een erg lang schooljaar en als je ziet wat ze die laatste 4 weken doen? …………….. NIKS!!!!

Omdat onze kids, in tegenstelling tot wat veel Nederlanders doen, wél in Duitsland op school zitten, krijg ik nogal eens de vraag hoe dat dan zit met het Duitse schoolsysteem.

Toen wij hier in 2006 kwamen wonen wist ik daar hélemaal niks vanaf en ik heb mij toen alleen beziggehouden met waar onze kids naartoe moesten, dat was al meer dan genoeg info.
Het enige wat ik wist is dat het Duitse onderwijs, qua niveau, best goed aangeschreven staat, maar ja, wat zegt dat verder…….ze zullen tóch naar school moeten ;-)

Nina zou naar de Kindergarten gaan, dat is een soort van mix tussen peuterspeelzaal en kleuterschool en daar gaan ze tot hun 6e jaar naartoe.
Arjen begon in klas 1 van de Grundschule en daar vielen we meteen met onze neus in de boter, want als kinderen naar de Grundschule gaan, hebben ze een officiele “Einschulung” en dat mag je wel zien als een soort van heel bijzondere feestdag.
Het begin van een nieuwe fase in je leven, je bent geen kleuter meer, maar een écht Grundschulekind en dat moet natuurlijk gevierd worden.
Zo´n Einschulung is altijd op de zaterdagmorgen vóór de eerste schooldag van de Grundschule kinderen.
Wat misschien nog wel interessant is om te vertellen is, dat de schoolvakanties bij ons altijd op woensdag beginnen en dan moeten ze 6 weken later op de donderdag weer naar school.
Er is mij ooit verteld dat dit is, omdat de oudere kinderen wat moeten voorbereiden voor de Einschulung, maar ik weet niet zeker of dit klopt, er kan ook best een andere reden voor zijn………………. handig vind ik het in ieder geval NIET!!!

De kids gaan op deze bijzondere dag gekleed in hun “zondagse pak” (ja, dat bestaat nog!!) en gewapend met “Schultüte” (Grote omgekeerde, selbstgebastelte versierde puntmuts, met allemaal kleine kadootjes erin) eerst naar de kerk voor een speciale kerkdienst en daarna worden ze officieel welkom geheten op school, waarna er nog wat mooie foto´s gemaakt worden van kind, familie en klas.
Daarna gaat iedereen thuis met opa´s, oma´s, peetooms en -tantes en verdere familie vieren dat het kind “Eingeschult” is met kadootjes en uitgebreid eten.

Kortom, een heel festijn is het dus, dat Einschulen.

Op de Grundschule krijgen ze vanaf dag 1 huiswerk en ik vind dit een heel goed systeem, want ze leren daar dan meteen mee om te gaan.
Om 7.15 stappen de kids in de bus en de school begint om 8 uur tot 13.00 en sinds 5 jaar hebben ze 2 dagen in de week “Ganztagschule” en dan zijn ze tot 15.30 op school.
Die middagen zijn op de Grundschule voor extra lessen en dan worden vooral creatieve vakken aangeboden, zoals muziekles, sport, koken, dansen, vissen etc.etc.
Op het voortgezet onderwijs kunnen deze extra uren ook gebruikt worden om extra “forder (bijles) of förder (hoger niveau) te krijgen”, maar ook wordt er een creatief programma aangeboden, dus keuze genoeg.
De Grundschule duurt 4 jaar en daarna gaan de kinderen óf naar de Oberschule (Hauptschule/ Realschule), wat een mix is van wat vroeger in Nederland de LTS/Huishoudschool en MAVO/HAVO was of naar het Gymnasium.
Onze dochter gaat nu naar klas 7 van de Realschule en doet in een aantal vakken de E-Kurz, wat betekend dat ze daarin moeilijkere stof krijgt om het niveau wat te verhogen.
Wat ik dan weer geweldig vind is dat ze dus ook in de E-Kurz van Deutsch zit, en dat als Nederlandse!!!!, daar mag ik toch best een beetje extra trots op zijn.

Onze zoon is in klas 5 begonnen op de Realschule en toen hij halverwege de 6e klas zat is hij overgegaan naar het Gymnasium.
Dat ging ook heel raar trouwens.

Je krijgt hier 2x per jaar een rapport (Zeugnis), eind januari en nét voor de grote vakantie.
Eind januari hebben ze dan ook 2 dagen extra vrij, Zeugnisferien,  en op de dag dat Arjen zijn rapport kreeg, kregen we ook (pas) te horen dat hij dus een Gymnasiumaanbeveling had.
De school gaat dan officieel op vrijdagmorgen 11.00 uur dicht tot en met dinsdag……
Ik had dus géén idee wat dit betekende, dus meteen maar de klassenlerares gebeld in de hoop dat ze nog op school was en gelukkig was dit nog zo ……
Tja, dit betekende dus, dat hij vanaf de eerstvolgende schooldag naar de andere school kon en als hij dat wilde, moest ik direct het Gymnasium maar even bellen……. daar waren ze er gelukkig ook nog pfffff.
Goed, dus ik in een tijdsbestek van een half uur geregeld dat zoonlief naar een heel andere school in een heel ander dorp ging, héél vreemd!!!!!
Deze overgang verliep verder allemaal heel soepel hoor, want die scholen weten natuurlijk ook niet beter, maar voor mij was het allemaal wel een beetje vreemd en vooral…………………… nogal snel en onverwachts ;-)
Wij hadden trouwens ook kunnen beslissen dat hij niet naar het Gymnasium ging hoor, het is niet zo, dat je met een aanbeveling dat ook MOET opvolgen, maar in het geval van Arjen was het duidelijk dat hij dit wél ging doen. (Het kwam hem nogal aanwaaien op de Realschule en nu moet ie er duidelijk harder voor werken, wat in onze ogen beter is)
Hij kwam ook nog weer bij zijn beste vriend in de klas, dus dat was hélemaal prima.

Hoe gaat het dan nu verder?
Nina heeft in de 10e klas examens en Arjen in de 12e, wat in ons geval betekent dat ze allebei tegelijk examen doen als het zo doorgaat, dat wordt dus nog een spannende tijd hahaha.
Daarna weet ik het nog niet en aangezien het nog 4 jaar duurt, hebben we gelukkig nog wat tijd om ons daarin te verdiepen.

Tegen die tijd kan ik jullie vast meer vertellen over het “hogere” onderwijs in Duitsland.

Bis zum nächsten Mal!!!!
Liebe Grüße Inge

 

 

 

ONDANKS 8 JAAR DUITSLAND………….. WE BLIJVEN HOLLANDERS!!!!!

Share and Enjoy

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Email
  • RSS

We zijn nu een dikke week na de ramp met het vliegtuig MH-17 en ik ben al vanaf de eerste minuut dat ik ervan hoorde, diep onder de indruk van alles wat er sinds die donderdag de 17e juli gebeurt in Nederland en dan vooral hoe ineens weer blijkt dat “ons” kleine landje groots kan uitblinken in het saamhorigheids en “wij”-gevoel.

Natuurlijk hebben “wij Hollanders” dat gevoel ook als bijvoorbeeld onze sporters gigantische prestaties leveren, zoals alweer bleek tijdens bijvoorbeeld het WK voetbal in Brazilie, een etappewinst bij de Tour de France of bij de schaatsers op de olympische Spelen, maar eigenlijk is zelfs dat nog niet vergelijkbaar met wat hier gebeurt is………… kippevel!!!!!!

Zóveel respect en medeleven voor wat er met onze medelanders gebeurt is en dan merk je ook dat ons landje zo vreselijk klein is, want veel mensen kennen wel iemand of kennen wel iemand, die weer iemand kent, die in dat vliegtuig zat.

Ik moet je eerlijk zeggen, dat ik er behoorlijk mee bezig ben geweest de afgelopen week en misschien wel een beetje té veel, maar zo zit ik ook wel een beetje in elkaar……… Aard van het beestje ;-)
Alle nieuwsprogramma´s, berichten van journalisten, de speech van minister Timmermans (wauw, over kippevel gesproken!!!!), álles absorbeer ik.
Ik slok alles op wat er gezegd en geschreven wordt en heb het gevoel dat ik op die manier zelf het beste kan verwerken wat er gebeurt is en vooral, waarom de mensen op de manier reageren, zoals ze reageren.

En zo ook de woensdag, de dag van Nationale rouw, die heeft ook zeer diepe indruk op mij gemaakt, zoals waarschijnlijk op heel veel mensen.

Ik stond bijvoorbeeld met mijn kids op het moment dat “the last post” werd geblazen op een heel drukke parkeerplaats in Papenburg.
We kwamen bij de orthodontist vandaan en omdat het zo bloedheet was die dag, had ik de kids een ijsje beloofd.
Op de parkeerplaats bleven we voor de minuut stilte in de auto zitten en tijdens die minuut zag ik om ons heen al die mensen, al pratend en lachend en druk doende met hun boodschappen en andere zaken, gewoon doorgaan met waar ze mee bezig waren.
Geen benul hebbende van wat er op dat moment in Nederland en bij ons in de auto aan de gang was en natúúrlijk is dat ook heel normaal, want dat zou ons andersom natuurlijk nét zo vergaan, maar het moment vond ik gewoon heel appart en bijzonder.

Ik vertelde dit de volgende dag ook aan mijn baas, die trouwens op zijn manier, ook wel erg meeleeft, want het is natuurlijk ook verschrikkelijk wat er gebeurt is en dat vind natuurlijk iedereen!
Maar ja, je merkt ook wel, dat we het er eventjes over hebben en dan gaat ook hij weer zijn gewone dagelijkse gang en tja……………. er is zóveel leed op de wereld, dit is toevallig dan in Nederland, maar, zei hij nog, wat dacht je van wat er nu speelt in de Gaza-strook………….. tja……………………Hij heeft wel gelijk hè.

Hij had ook woensdagavond op het nieuws gezien hoe de vliegtuigen aangekomen waren en de rouwstoet die van Eindhoven naar Hilversum gereden is, met al die duizenden mensen langs de weg om hun respekt te tonen en vond dat enorm Beeindruckend.
Hij zei ook nog wel, dat hij zich ook niet kan voorstellen dat zoiets in Duitsland snel zal gebeuren, omdat het land natuurlijk zóveel groter is dan ons kikkerlandje en tja er wonen ook bijna 82 miljoen inwoners.
Maar ja, aan de andere kant………………… Duitsland is wel Weltmeister geworden en dat bracht ook een enorm saamhorigheidsgevoel teweeg.

Ik weet niet of het écht zo is hoor en misschien is het gewoon MIJN gevoel, maar ik heb de indruk dat ik, nu ik zelf niet meer in Nederland woon, veel meer waarde hecht aan wat er afgelopen week in Nederland is gebeurt.
Als je er van een afstandje naar kijkt is het misschien toch anders als wanneer je er middenin zit, maar ja, dat weten we niet he, we wonen niet meer in Nederland.
1 van de grote redenen dat wij uit Nederland weggegaan zijn, is namelijk dat wij vonden dat Nederland zo individualistisch en hard werd (dit was in de tijd, kort na de moord op Fortuyn en Theo van Gogh) en dat dit geen omgeving was, waarin wij onze kinderen wilden laten opgroeien.
Natuurlijk moet de toekomst gaan uitwijzen of wij ons gelijk hebben gekregen, maar na 8 jaar staan wij nog steeds achter onze keuze.

Maar, na afgelopen week ben ik toch nog weer extra trots op het feit dat we Nederlander zijn en ookal woon ik nog 50 jaar hier………………. we bennen en blijven Hollanders!!!!!!

Liebe Grüße,
Inge